Husni Abdel Wahed, embaixador de Palestina no Estado español: "Que podemos facer os palestinos máis que aplicar a nosa vontade de resistir?"

—O ministro de Finanzas israelí, Bezalel Smotrich, fala abertamente de “repartir Gaza” cos Estados Unidos. Como interpreta que se negocie o futuro dun territorio ocupado sen a voz do seu propio pobo? Isto vai en contra de todos os principios e valores: do dereito internacional, dos dereitos humanos, do dereito internacional humanitario, dos convenios, dos protocolos... vai absolutamente en contra de todo. Na miña terra din: “Fano porque poden e poden porque se lles permite”. E isto é o que ocorre. Até o momento, co xenocidio perpetrado contra o noso pobo, hai quen aínda dubida de que isto sexa un xenocidio e tenta xustificar o inxustificábel. Hai un tema sumamente perigoso que é a normalización do anormal. A ocupación de Palestina por parte do Estado xenocida de Israel normalizouse. Agora non é ningunha novidade para a xente común que Palestina estea ocupada, é dicir, normalizouse. Tamén o presidente [dos Estados Unidos, Donald] Trump pide aos ucraínos renunciar a parte do seu territorio e aceptar a ocupación. O propio Trump chegou a declarar a súa intención de anexionarse Canadá, Groenlandia ou Panamá. Por que? Porque se están a normalizar estas ideas. Pasa o mesmo coa limpeza étnica. Porque o que propoñen en Palestina é unha limpeza étnica. Normalízase porque xa foi o que sucedeu en 1948. O que sufriu o pobo palestino foi unha limpeza étnica e, desde ese momento até hoxe, é o que padecemos. Normalizouse, e é un tema que debería preocupar a todos porque atinxe a todos. Con este tema que comenta sobre “repartir Gaza”, mesmo se está actuando contra a propiedade privada, que é a propia esencia do sistema capitalista. O señor Trump, o señor Bezalel Smotrich e tantos outros teñen propiedades e este tema preocúpalles, por iso están a normalizar a violación do dereito á propiedade privada doutros. Se isto se normaliza, poderán aplicalo en calquera outro lugar. O que fan en Palestina é un experimento de laboratorio e, dependendo do resultado, poderán levalo a cabo noutros lugares. Ninguén pode sentirse afastado ou alleo. Por outra parte, se a comunidade internacional o permite, isto vai ser factíbel, porque Israel demostrou que non ten límites. Se se están a pór de acordo cos Estados Unidos nese reparto, o pobo palestino ten a vontade de resistir e de quedar na súa terra. Que podemos facer os palestinos máis que aplicar a nosa vontade de resistir? Esta é unha pregunta que queda para a humanidade. —Unha comisión investigadora da ONU vén de ratificar o masacre en Gaza como “xenocidio”. Como embaixador no Estado español, como recibe que sectores políticos da dereita neguen ese termo? Non sei por que lles custa a algúns aceptar este termo nin por que se perden en matices semánticos. É moi simple: non fai falta ningunha comisión, simplemente se necesita tomar a definición do termo xenocidio e ver o que ocorre en Palestina. Entón daranse conta de que é un xenocidio. De todos os modos, chámeselle xenocidio, masacre ou como se lle queira chamar, o que ocorre é unha barbaridade contra a humanidade. Non faría falta que tivésemos que lembrar a ninguén a súa humanidade, porque o humanismo selectivo que demostran algúns non existe. Ou un é humano, ou non o é. —Como valora a resposta do pobo galego ante o sucedido na Volta ciclista a España? Quero recoñecer o valor das súas accións en conxunto, porque tanto a opinión pública como a oficial en España estiveron á altura. Tomaron a dianteira e demostraron un compromiso cos valores que proclaman, a diferenza doutros que din unha cousa e fan outra. Aquí o pobo manifestouse desde un principio contra este xenocidio e tivo a claridade de ver que o que ocorre atenta contra a vida e contra a humanidade das persoas. O Goberno de España tamén tomou a dianteira e demostrou unha gran capacidade de liderado. E, afortunadamente, o tempo deulle a razón. Esta semana hai unha conferencia internacional en Nova York onde unha serie de países, como Francia, o Reino Unido Canadá ou Australia, van recoñecer o Estado de Palestina. Isto quere dicir que España, no seu momento, cando tomou a decisión de recoñecelo, tiña razón. Tamén agora que España aprobou unha serie de medidas de sanción ao Estado xenocida de Israel, a propia Unión Europea acordou aplicar certas sancións a Israel. Isto demostra que España tomou a dianteira e o liderado, e o tempo deulle a razón. Agardemos que se manteña nesta liña e que se manteña como líder neste sentido, e que o resto de países sigan os seus pasos. —Con respecto a esa decisión da Comisión Europea de suspender de forma parcial o acordo comercial con Israel, cre que é una medida suficiente, tendo en conta a capacidade decisoria dos Estados membro da Unión? A verdade é que a Comisión Europea e a Unión Europea teñen a capacidade de actuar e tamén o deber de actuar. É un dos principais socios de Israel e ten o poder de influír na súa política. Simplemente fáltalle vontade. O que fixo é absolutamente insuficiente, absolutamente superficial, e non afecta a política israelí. Pero tamén debo ver que isto pode ser o inicio dun cambio no que hai que ir afondando. Agardemos que aceleren este ritmo, porque se non pode que o pobo palestino deixe de existir antes de que eles tomen as medidas necesarias. —Esta fin de semana estivo en Oleiros, na mostra de cine AMALxPalestina. Como foi o seu recibimento? O meu amigo, o doutor Ghaleb Jaber Ibrahim, que é fundador da Fundación Araguaney –que organiza esta mostra–, xa me falara moito de Oleiros, así que eu viña cunha idea previa. Pero a verdade é que quedou moi curta e a realidade superou as miñas expectativas. Díxenlle ao alcalde de Oleiros, Ángel García Seoane, que os envexaba de forma sa, porque viven no paraíso. E oxalá sigan vivindo neste paraíso de convivencia, de paz, de seguridade e de tranquilidade. Durante a miña visita realizamos un percorrido por diferentes lugares e puiden ver como as crianzas xogaban libres. Entón lembrei que as crianzas palestinas, por terceiro ano consecutivo, están a ser privadas dese dereito. O seu dereito á infancia, o seu dereito á educación e o seu dereito á vida. Oxalá sigan gozando aquí desta paz e tranquilidade, e oxalá valoren este paraíso no que viven. Esta visita superou as miñas expectativas e estou profundamente agradecido a Oleiros, á Galiza e a España. Únennos lazos históricos de irmandade e de amizade que se traducen no que estamos a vivir con estas manifestacións de solidariedade. Infinitas grazas.