Un decreto de Milei afunde a Arxentina no neoliberalismo extremo: cales son as medidas principais?

Poucas horas despois de que ducias de milleiros de arxentinas e arxentinos saíran á rúa para protestar contra as medidas do seu Goberno, apenas dez días máis tarde de que o ultradereitista Javier Milei tomara posesión, o mandatario dirixiuse á poboación na madrugada de hoxe para detallar o seu “plan de desregulación do comercio, os servizos e a industria en todo o territorio”, que busca aplicar por medio dun decreto promulgado con posterioridade no que elimina ou modifica máis de 300 normas. Arredor dun centenar de organizacións apoiou a protesta en Bos Aires, que decorreu mentres que desde os transportes públicos a megafonía repetía que as persoas implicadas en cortes de rúas perderían as súas prestacións sociais, unha das decisións anunciadas polo Executivo para tratar de evitar a contestación social, todo isto entre un aumento dos poderes das forzas de seguridade para reprimir as mobilizacións. Malia que finalmente a marcha foi orientada a rexeitar as políticas de Milei, desenvólvese todos os 20 de decembro desde 2001, o día no que acabou o Goberno de Fernando de la Rúa logo de que 39 persoas foran asasinadas na represión policial ás manifestacións contra el. A pesar diso, o paquete de medidas anunciado por Milei causou tal impacto que milleiros de persoas autoconvocadas volveron ocupar as rúas, neste caso de todo o país. “Xa non se pode ir nin ao supermercado polo caro que está todo, ao final non había ningunha política contra a casta senón contra nós, os que traballamos”, trasladou ao xornal Página12 unha parella na protesta no barrio porteño de Montserrat. Estas polémicas medidas de Milei na Arxentina enfrontan a primeira gran protesta O decreto sancionado por Milei reduce á mínima expresión a capacidade estatal de impor as súas normas no mercado económico arxentino, acabando coas últimas garantías que tiña a poboación para poder acceder a servizos básicos cando a taxa de pobreza supera 40% das e dos habitantes do país, unha estratexia que o sociólogo e ex embaixador en Francia Eric Calcagno definiu como un traspaso do poder real ás grandes empresas que xa manexan a economía, algo que “xa se probou” e “non funcionou” na década de 1990. Na alocución pública, o presidente insistiu en que é unha proposta “de estabilización de shock” para eliminar a estrutura “xurídica e institucional opresora” e impulsar a “reconstrución”. O texto proclama unha “emerxencia pública en materia económica, financeira, fiscal” e administrativa, así como “sanitaria e social”, que se estendería até o final de 2025. Medidas principais Entre os 366 artigos do decreto atópase a derrogación da lexislación que prohibe a privatización das empresas públicas, que serán convertidas en sociedades anónimas para proceder coa súa privatización, cunha autorización específica para desprenderse das accións da pública Aerolíneas Argentinas. Ficará derrogada a Lei de alugueiros, que protexía as persoas inquilinas das subas incontroladas e fixaba contratos mínimos de tres anos, impedindo que os contratos se asinaran noutras moedas que non foran o peso arxentino. Agora permitirase o uso de calquera divisa, polo que se agarda unha alza nos prezos ao poder forzar as persoas propietarias que os alugueiros sexan pagados en dólares estadounidenses. VÍDEO | Javier Milei toma posesión como presidente da Arxentina: "Non hai alternativa aos recortes" Tamén acaba coa Lei de abastecemento, que brinda ferramentas ao Estado para intervir no mercado en defensa dos dereitos das e dos consumidores e até conxelar prezos, a de góndolas, que determinaba unha etiquetaxe especial nos supermercados para os produtos fabricados por pequenas empresas e obrigábaos a destacar o artigo de menor prezo en distintas categorías, ou a lei de merque nacional, que daba prioridade nas compras públicas ás empresas locais e promovía os procesos de transferencia tecnolóxica cara a estas compañías. Outras das afectadas foron as normas de promoción industrial, que impulsaba novos sectores e salvagardaba o papel das pequenas e medianas empresas, promoción comercial, encargada da transformación dos sistemas de comercialización para que as empresas cumpriran coa súa función social sen descoidar a eficiencia económica, e terras, que limitaba a 15% do campo arxentino o que podía estar en mans estranxeiras. No que atinxe á saúde, minimiza o papel das obras sociais, entidades estatais -que serán privatizadas- ou sindicais vinculadas ao sistema de seguridade social, e abre a porta á privatización masiva da xestión da saúde ao permitir que as achegas do salario das e dos traballadores neste concepto vaian dirixidas directamente a empresas de medicina privada, ao tempo, acaba coas restricións de prezo nos plans de saúde privados -que xa subiron até 50%- e coa obriga de transferir as persoas beneficiarias a outra sociedade en caso de creba. Sobre o traballo, Milei ampliou o período de proba de tres a oito meses e reduciu a indemnización por despido, ademais de limitar a ultraactividade dos convenios e o dereito á folga, estabelecendo servizos mínimos de 50% para as greves en sectores considerados chave, e incluír os cortes de rúas ou tomar o control dos estabelecementos durante os paros como motivo de despido. Asemade, adiantou unha suba de impostos aos salarios. Milei, o histrionismo ao poder O futuro do decreto, nas mans da Xustiza e do Congreso Héctor Daer, secretario xeral da Confederación Xeral do Traballo, cualificou o decreto como “inconstitucional” e acusouno de “subverter a orde republicana e alterar a división de poderes”, e o ex presidente progresista Alberto Fernández culpou Milei por abusar do poder e asumir competencias propias do lexislativo. O mandatario emitiu un decreto de necesidade e urxencia para evitar o lexislativo, onde a extrema dereita está en minoría, unha figura que a lei limita a circunstancias excepcionais, polo que catro especialistas en dereito constitucional citados polo xornal Ámbito Financiero coincidiron na súa ilegalidade. É o “suicidio da democracia”, proclamou un deles, Raúl Ferreyra. Máis alá da decisión que tome a Corte Suprema ao respecto, a norma ten que ser remitida ao Congreso, no que as dúas Cámaras deben rexeitalo para que sexa derrogado. Incluso se iso acaba por suceder estará vixente até entón. O anuncio de Milei deixou en segundo plano que Bos Aires ten que pagar ao Fondo Monetario Internacional hoxe 870 millóns de euros de débeda, algo dificultado pola suspensión chinesa dunha liña de crédito de case 6.000 millóns de euros que pactara con Fernández, no contexto das críticas aos Estados "comunistas" do presidente ultradereitista e do seu achegamento a Washington.