Cuba, unha Gaza a lume manso

As informacións que chegan sobre a situación en Cuba son moi preocupantes, pois a orde executiva asinada por Donald Trump, que declara a emerxencia nacional diante do suposto perigo que para a seguridade dos EUA supón a illa, veu agravar aínda máis unha situación xa de por si difícil desde hai uns anos, ao prohibir calquera subministro de petróleo e impor importantes sancións aos países que incumpran a prohibición. Non é esaxerado dicir que as consecuencias desa orde, asinada hai só un mes, fan que neste momento Cuba pase por unha situación crítica, con falla de electricidade durante máis de 12 horas en gran parte do país, paralización da maioría de sectores económicos e do transporte, e necesidade de adoptar medidas extremas no sistema sanitario debido á falla de combustíbel e de material imprescindíbel. A fixación dos EUA Haberá quen non entenda a teima dos Estados Unidos con Cuba, ao estarmos diante dun país que non posúe grandes riquezas minerais nin recursos enerxéticos cuxo control sexa necesidade estratéxica para manter a hexemonía; non estamos diante da Venezuela nin do Irán, e ademais o Goberno cubano non se caracteriza por unha política agresiva contra os seus veciños; e haberá quen, para buscar unha explicación, achaque a actual situación a outra loucura de Donald Trump. Os EUA saben que Cuba non é un Estado terrorista, pero o pobo cubano é portador dunha arma contra o imperialismo Pero a Cuba tivérona sempre no punto de mira, baseándose na idea de que o mundo lles pertence, plasmada en multitude de documentos desde o século XIX: a Doutrina Monroe e a Doutrina do Destino Manifesto, que establecían a hexemonía sobre o continente e a misión divina de expandirse polo ben da humanidade; a Doutrina Truman, que foi base da actuación na Guerra Fría; ou o Corolario Trump, que reafirma a preeminencia dos EUA sobre o hemisferio occidental. Ademais, son incapaces de entender que un territorio que está a 145 km da península de Florida poida ser soberano mentres outros máis afastados, como Porto Rico ou Hawai, son norteamericanos. A fixación converteuse nun trauma coa revolución, até o punto de que en 1962 o presidente John F. Kennedy impuxo o bloqueo, e ningún dos presidentes que o sucederon decidiu eliminalo; un bloqueo que, entre 1962 e 2025, provocou un dano económico directo á illa de máis de 170.000 millóns de dólares. Os verdadeiros perigos Os EUA saben que Cuba non é un Estado terrorista e non supón un perigo nin militar nin económico, pero o pobo cubano é portador dunha arma contra o imperialismo. Cuba é mundialmente coñecida pola calidade da súa educación e da súa sanidade, por ter formado nas súas escolas e universidades ducias de miles de persoas doutros países, especialmente do sur global; por despregar misións que teñen alfabetizado millóns de persoas en América Latina e especialmente en África; por enviar miles de médicos a países con estruturas sanitarias deficientes. Durante a pandemia, 400 sanitarios cubanos estiveron durante meses en Italia, en dúas das rexións máis afectadas, Calabria e Lombardía. Conseguiu fabricar tres vacinas contra a Covid, que ofreceu a moitos países, mentres no norte global as corporacións farmacéuticas facían negocio coa saúde de millóns de persoas. A filosofía humanista, a tentativa de construír unha sociedade máis xusta nun país do sur global e a defensa da soberanía; eses son os perigos, pois os EUA saben que a revolución e os principios que seguen rexendo Cuba hoxe, malia as múltiples dificultades e os moitos erros que, como toda construción humana, poden ter cometido, son exemplo para os pobos de América Latina e do sur global. Ese exemplo ten que ser extirpado. Os EUA poden despregar unha operación militar, como tentaron noutras etapas ou veñen de facer en Venezuela, pero non teñen clara a reacción dun pobo que, malia a dureza da situación e ás privacións, e a que en moitos casos é crítico con decisións do Goberno, sabe que a alternativa non é nin democracia nin a vida que traslada a propaganda norteamericana. Ademais, a nivel internacional, Cuba ten o respecto incluso de gobernos que están nas súas antípodas ideolóxicas. Por iso, a táctica desde hai xa anos é ir afogando a poboación cubana, buscando un colapso e que o agravamento da situación leve a un levantamento e a un enfrontamento do que facer responsábel o goberno. Esa é a imaxe que busca o imperio para mostrar que non hai alternativa ao seu dominio, e que Cuba fracasou. Quen consideramos que os pobos teñen dereito a escribir o seu futuro debemos evitar que Cuba sexa unha nova Gaza a lume lento.