Axeonllados ante México

Nin Fernando VII sabía das súas colonias cando fuxiu da invasión napoleónica. "El español es demasiado importante para dejarlo en manos de los españoles", aseguraba o escritor cubano Guillermo Cabrera Infante. Pero, aínda que os españois monopolizaron moitas "cousas importantes" ademais da lingua, non puideron coa historia. Dende a independencia no século XIX os latinoamericanos foron fiando un discurso antiespañol tinxido de indixenismo que, coa chegada dunha lectura marxista no século XX, derivaría nunha acertada interpretación dos procesos de independencia como loita de clases entre brancos peninsulares e brancos americanos, co resultado final da independencia e a mudanza de amo para mestizos, indíxenas e negros, que seguirían na mesma situación de submisión. O Estado español ten un problema con esa historia: o descoñecemento. Alén das "fazañas bélico-relixiosas" dos conquistadores españois en tempos da ditadura franquista, a conquista é o gran descoñecido da poboación española e da súa clase política. Mentres a familia real portuguesa mudou toda a corte de Portugal a Brasil (incluídas bibliotecas, pinacotecas etc.), a familia real española nin se acordou de América. Ese desencontro só tivo un período irrepetíbel, que foi o da segunda república española; nunca España foi tan latinoamericana nin Latinoamérica tan española. Dende 1975 Latinoamérica foi mudando. Xa non quedan ditaduras, nin mandan os partidos tradicionais que gañaban eleccións co piloto automático posto en democracias de colo branco. Porén, España mudou pouco. A orixe criminal común de españois e latino-americanos é outra razón alegada polos españois para non escusarse polos crimes cometidos polos devanceiros comúns Un novo revisionismo da man de autoras súper vendas, como Elvira Roca Barea, redefine ao seu gusto feitos históricos inventando unha "lenda negra" da conquista argallada por estranxeiros para desacreditar a herdanza e a obra de España en América. Ultimamente, esta autora xustifica nun vídeo o lavado de cerebro antiespañol cun exemplo estrafalario sacado do seu maxín, como é que todo o mundo coñece a data de expulsión dos xudeus de España pero ninguén sabe as datas de expulsión dos xudeus do resto dos países. O certo é que se coñece esa data porque coincide coa chegada de Colón a América, nada máis; despois desa chegada veu unha historia de roubo continuado, explotación, matanzas gratuítas, destrución de culturas, desprezo, racismo e lexitimación do roubo mediante a escravitude con leis ilexítimas. México, o primeiro gran botín Manuel López Obrador pediu ao rei español que fixese un mea culpa polo mal causado polos seus antepasados no cargo. A petición foi intencionadamente mal interpretada pola caverna mediático-política española e até o día de hoxe é obxecto de burla. Porén, a petición de Obrador incluíao a el, punto que ocultaron os media, xa que a idea era que os dous pedisen perdón aos pobos orixinarios polo maltrato sufrido tanto a mans dos brancos peninsulares coma dos brancos americanos. O rei español, mal aconsellado, negouse e pechou esa porta de reconciliación, deixando a funcionarios de segunda, como o ministro José Manuel Albares, o recoñecemento en actos menores da "dor e inxustiza causada aos pobos orixinarios de México". A orixe criminal común de españois e latinoamericanos é outra das razóns alegadas polos españois para non escusarse polos crimes cometidos polos devanceiros comúns, xa que alegan que non van pedir perdón polos supostos crimes cometido polos antepasados do propio Obrador. Kniefall von Warschau. A xenuflexión de Varsovia Porén, a historia pon no seu sitio países e gobernantes. A lista de países europeos que pediron perdón polo seu pasado criminal contra poboacións desarmadas é cumprida. Pero, entre todos estes países, Alemaña ten un papel bipolar. Mentres a súa poboación é allea e responsabiliza outros, a súa clase política, o seu mundo cultural, é unánime ante a asunción da responsabilidade histórica criminal de Alemaña, porque, malia moitos quereren responsabilizar os nazis dos crimes, os crimes son do Estado alemán e dos alemáns. A chamada xenuflexión de Varsovia foi o xesto de vergoña, humildade e perdón realizado polo chanceler socialdemócrata de Alemaña Occidental Willy Brandt. Na súa visita a Varsovia, en decembro de 1970, axeonllouse ante o monumento ás vítimas do Gueto de Varsovia. Foi un acto espontáneo e cheo de valor humano, precisamente del, perseguido polo nazismo e exiliado en Noruega. Responsabilizouse como cidadán alemán dos crimes daqueles que o perseguían, pero responsabilizouse tamén como xefe de goberno dun país cun pasado criminal.