Otelo como trending topic

O achádego non está en "descubrir" o machismo e racismo en Othello: iso xa estaba en Shakespeare. A virtude está en transformar a traxedia nunha obra que se aproxima á comedia transitando por chanzas que ridiculizan algúns asuntos serios. Se cadra, esa forma de introducir o conflito é o selo de Voadora. Se cadra, ese é o segredo dunha estética que chamaron pop mais que ten moito máis a ver coa ironía contemporánea, coa asunción de que a conversación pública debe estar aberta ao caótico, á falta de xerarquías da vida pública burguesa. Se cadra, trátase dunha estética cuxo fundamento se atopa máis nas redes sociais que nos grosos tratados de xente colexiada. Othello / Compañía: Voadora / Dirección: Marta Pazos / Elenco: Joaquin Abella, Ángel Burgos, María Vázquez, Chumo Mata. Mari Paz Sayago, Hugo Torres / Vigo, 22 de outubro de 2021 Os debates que vertebran a sociedade non son exactamente científicos nin ordenados: para ben e para mal, o elitismo é agora unha cuestión de masas. A ironía do kitsch pode ser cínica e abertamente reaccionaria, mais tamén pode sinalar os puntos débiles dos discursos máis supostamente racionais. E Voadora enfronta as cuestións de raza e xénero desde esa vertixe: moverse entre a obviedade e o comentario punzante, entre a reflexión e o chiste. O humor que a directora, Marta Pazos, é quen de imprimirlle a algunha das situacións da obra orixinal opera nese sentido: desvelar o ridículo dos prexuízos. A montaxe de Voadora cédelle a voz a Desdémona: literalmente, ela pronuncia as partes das personaxes mentres o resto dos actores fan mímica. O xogo de espellos que crea este particular lip sync dálle relevo a unha comedia que esvararía até o inane se non fose por ese detalle dramatúrxico que impide perder de vista a seriedade do asunto que se está tratando. Mais tamén ofrece certas resistencias no ritmo da función, que se ve acoutada por un excesivo contraste entre o traballo corporal do elenco e o seu excesivamente parsimonioso rendemento vocal. Quizais onde menos acerta Voadora é nas súas adaptacións de Shakespeare. E quizais onde máis o fai é nos seus traballos sobre textos de Fernando Epelde. Othello é unha adaptación de Shakespeare realizada por Fernando Epelde e, consecuentemente, a cousa queda en empate. Excelente execución, mais cun percorrido que non vai alén da constatación do xa sabido. Othello é unha función eficaz, mais sen traspasar o pretendido límite da desmitificación. O que conta resulta coñecido e, máis alá do humor, non proporciona esa mirada nova sobre o relato shakesperiano que se pretendía. Se cadra porque certo tipo de transgresión xa hai tempo que é trending topic.