Pauleta: "O fútbol feminino funciona, move xente, move valores"

"Pauleta é unha moza galega de case 25 anos que xoga ao fútbol profesionalmente no Benfica de Lisboa e que, ademais, estuda a carreira de Química. Empezou a xogar en Zamora, despois na Galiza, coa vida ligada sempre ao fútbol e con afeccións vinculadas a outras cousas". Así se autodefine Paula Domínguez, 'Pauleta' (Redondela, 1997), obviando que para o resto é tamén unha das mellores futbolistas galegas, a primeira xogadora centenaria dun club histórico como o Benfica, gañadora de varios títulos en Portugal e xa referente para moitas nenas que gozan dándolle patadas e patadas ao balón. Como chega unha redondelá a conquistar o fútbol portugués? Son oportunidades. Xurdiu a opción de ir ao Braga, que era un equipo que comezaba novo, e a verdade é que estiven no sitio correcto e no momento xusto. O adestrador do Braga foi mirar un partido do Olivo, que era onde eu xogaba. Aí comecei a miña carreira en Portugal. Despois foi un exercicio de constancia. Desde a estrada entre Vigo e Pontevedra pódese mirar o campo do Choco, en Redondela. Que recordos lle trae ese céspede? Empecei a xogar no Casa Paco ao fútbol sala e na Xunqueira, e despois cando tiña nove ou dez anos xoguei no Santa Mariña, no sintético e no campo de terra que hai ao lado. Sempre que paso por esa estrada miro cara abaixo para observalo e recórdame moi bos momentos. Como eran aqueles primeiros partidos que xogou? Era a única nena, e eramos pequenos... Xogabamos para divertirnos, non había presión nin factores externos, era o fútbol máis puro. Ademais, aínda que fose a única nena, todos me trataron moi ben. Con cantos anos pediu por primeira vez un balón? Non me acordo de cantos anos tiña cando o pedín, pero si que comecei a xogar con cinco ou seis e xa tiña unha chea de balóns. Como e cando lle dixo á familia "levádeme a xogar ao fútbol"? Teño un irmán maior e el empezou a xogar na escola. Eu ía ver os partidos e os adestramentos e gustábame. Entón díxenlle a meus pais que eu tamén quería. Curiosamente, eu seguín e el deixouno porque non lle gustaba. Era un pouco raro: á nena da familia gustáballe, ao neno non. Cando era cativa nin sequera estaba nun equipo con outras nenas, como se leva iso? Agora non tanto, pero moita xente da miña xeración e de anteriores eramos as únicas rapazas nos equipos. Ás veces xoga malas pasadas, porque hai quen comenta cousas, pero eu tiven moita sorte porque todos os rapaces cos que compartín equipo tratáronme como unha máis. Algunha vez escoitei algún comentario machista contra min polo simple feito de ser muller, pero eu tiven moita sorte porque en todos os sitios me trataron como unha máis. Tan pequena tamén se é consciente do machismo? Es pequena e non te decatas moito de que vai, pero pregúntaste "por que?". Despois xa colles conciencia e xa te decatas de que son comentarios de xente que che falta ao respecto só polo feito de ser muller e por pensar que o fútbol é un deporte de homes. Por sorte, as cousas van cambiando, aínda queda camiño, pero a día de hoxe a porcentaxe de comentarios positivos é maior que a de negativos. Co paso dos anos por fin se foron afianzando os equipos femininos. Segue a evolución do deporte e como está a cambiar desde a base? Sigo moito iso, tanto na Galiza como en España e Portugal. Nótase que se está a apostar polo fútbol feminino. O bo para as rapazas máis pequenas é que haxa referentes. Cando comecei non vía ningún partido pola tele, nin se lía nada nos xornais. Agora hai máis visibilidade. Calquera nena á que lle guste o fútbol vai ter un empurrón extra para tentalo. É un paso moi grande. Grazas a iso todos os equipos na base teñen máis nenas, porque elas se atreven a xogar. Iso é importantísimo para que o fútbol feminino continúe a medrar. Agora moitas nenas poden ter como referencia grandes como Alexia Putellas, recente Balón de Ouro, pero daquela pouco espello había onde mirarse. Quen foi o referente de Pauleta? Vero Boquete foi a referente de moita xente da miña idade. Cando eu comecei e fun á selección galega era o noso exemplo porque era unha futbolista da Galiza na elite do deporte a nivel europeo. Todas a tiñamos como referente, porque era como nós, da Galiza, e conseguiu chegar ao máis alto con moito traballo, todo o que conseguiu foi pola súa calidade, pero tamén polo compromiso, a concentración e o esforzo. Nalgún momento de pequena pensou que chegaría a ser profesional do fútbol? Eu quería ser futbolista profesional e dicíao, pero nunca o crin de todo. Na escola pedíronnos un día pintar un debuxo sobre nós naquel momento e como pensabamos que iamos ser no futuro e pinteime exactamente igual: cun balón no pé de pequena e cun balón no pé de maior. Tiña daquela sete anos. Sempre estivo na miña cabeza o feito de ser futbolista pero nunca o tiven como obxectivo, senón máis ben como soño. A medida que pasaron os anos, cando estaba no Olivo si que cría que igual podía chegar á Primeira División española ou a algún equipo que puidese ofrecer mellores condicións. O que nunca imaxinara é estar en Portugal, no mellor equipo, xogando Champions e sendo capitá. Cantas veces lle dixeron que colgara as botas e buscara un "emprego normal", nunha empresa, sacar unha oposición...? Non moitas. Por parte da miña familia foron sempre moi bos nese aspecto. Sempre me considerei moi organizada e comprometida co que facía, e na familia dicíanme que se estudaba e cumpría coas clases, eles nunca me quitarían do fútbol. Así seguín. De feito estando no Olivo comecei a carreira de Química. Cando empecei no instituto e na universidade a moita xente parecíalle raro, dicíanme que era perder o tempo, que me centrase, porque o fútbol non ía servir, pero a min gústame tanto o deporte que non quería deixalo. As pioneiras do fútbol galego tiveron que pelexar moi duro, pero co avance dos 90-2000 por fin empezaron a chegar as axudas e os impulsos. Que máis lle fai falta ao fútbol feminino mirando cara ao futuro? E ao fútbol galego? O primeiro é a aposta por parte de clubs, non quero chamarlles "clubs grandes" pero si "clubs con nome". Ao final tes equipos como o Sárdoma, o Mos, o Viaxes Interrías, por falar da zona de Vigo, que están facendo un esforzo para tentar ascender e facer boas campañas e non teñen un apoio económico grande. Tes tantos clubs que poderían usar unha porcentaxe moi pequena do que teñen para o feminino e darlles boas condicións ás xogadoras e crear proxectos exitosos tamén na Primeira... Falta ese tipo de aposta por parte de equipos que teñan ese poder económico. Unha certa indirecta ao Celta...? Non só ao Celta. Compostela, mesmo Coruxo, clubs de Primeira RFEF. Sería unha mínima porcentaxe a que terían que usar para o fútbol feminino e que axudaría moitísimo. Apostar por mulleres xogando hai dez anos podía parecer unha tolemia, pero agora vese que funciona, que move xente, que move valores. Sería bo para a Galiza en xeral. Iso é o primeiro: que clubs con nome e orzamento apostasen polo fútbol feminino faría que moitas nenas se animasen a xogar e sería como unha bóla de neve. Cantos máis clubs, máis nenas, máis formación e mellores proxectos a longo prazo. Dicía que hai dez anos parecía imposíbel apostar polo fútbol feminino. Vostede ten agora case 25, en dez anos, 35. Chegará a tempo para defender as cores do Celta, como muller da zona? Agora estou moi ben en Portugal e no Benfica, estou encantada, pero o Celta é máis unha cuestión de corazón. Non escondo que son do Celta. Oxalá o club leve a cabo un proxecto, que faga as cousas ben e eu poida retirarme alí. Soño con iso, pero non depende de min. Estivo en varias seleccións galegas, até de fútbol praia, agarda que poida regresar a Irmandiña? Porque a selección pode ser moi potente: 'Pauleta', Vero, Mari Paz, Tere Abelleira, Nuria Rábano... A verdade é que si. Tiven a oportunidade de ir coa absoluta cando estaba no Braga, pero por temas de calendario ao final non puiden, e quedoume a espiña cravada. Era unha selección moi bonita, con Vero, con Mari Paz, con Tui. Teño ganas, porque desde que deixei a Sub-18, aínda que fun coa de fútbol praia, non volvín. Sería moi bonito xuntarnos todas as xogadoras que estamos repartidas por España e Europa. As portas que aínda non abriu son as da selección española. Por que pensa que pasa isto? E despois de tantos anos en Portugal, case prefire o combinado luso? Sobre a selección española, sempre digo que traballo no que podo controlar, e o que non podo controlar déixollo a outros. Sobre a selección portuguesa, existe a opción. Hai que cumprir uns requisitos, fáltanme uns anos, pero se chegado o momento podo obter a nacionalidade e a portuguesa me chama, eu aceptaría. Eu só fun profesional en Portugal, e quen me deu as condicións para ser quen son foron equipos lusos e a federación, así que sería unha forma de agradecer o que o país me deu. Non só a acolleu a nivel profesional, senón persoal... Eu marchei da Galiza con 19 anos, e era a miña primeira experiencia fóra da casa. Son idades nas que te atopas a ti mesma e eu medrei e madurei en Portugal. Por iso lle teño un cariño especial. Estiven moi ben tanto en Braga como en Lisboa, sentinme como na casa. Medrei futbolística e persoalmente en Portugal, e ese vínculo vouno ter para sempre. No Benfica é xa centenaria, un club histórico... Que significa? É unha emoción incríbel que vai quedar na miña historia e na do club, porque fun a primeira en chegar a centenaria. Medrar nun club tan grande e que move tanto como o Benfica marca e vouno recordar sempre. Porque o seu e o do Benfica foi, como se adoita dicir, "chegar e encher", pois os títulos comezaron a caer un tras outro... Marchei do Braga nunha decisión arriscada, pero o proxecto do Benfica chamoume moito a atención. Os directivos demostráronme a importancia do proxecto non só con palabras. Querían ser o mellor equipo de Portugal e chegar a Europa, sabendo o difícil que está. Ascendemos de Segunda a Primeira, despois chegou a Covid, logo gañamos a Liga e volvémola gañar, fomos á Champions este ano e pasamos a fase de grupos. Para lograr todo iso hai moito traballo detrás. Cal é a rutina diaria dunha futbolista do Benfica? Levántome ás 7.30 horas e directa ao estadio para almorzar e facer os preparativos cos fisioterapeutas. Despois imos ao ximnasio e a adestrar ao campo, e antes temos sesións de vídeos. Dous días á semana, pola tarde, temos ximnasio. Cando toca así, xa quedo a comer no estadio ou, se non, collo a comida para ir á casa. Cunha vitrina xa chea de trofeos e de recoñecementos, que lle falta? A Champions é moi complicada, pero quero levar o Benfica ao máis alto de Europa: cuartos, semis... Eu cheguei ao Benfica cando comezaron o proxecto e medro ao lado del. E despois a experiencia coa selección: coa española ou coa lusa, iso xa o dirá o tempo. Aínda lle queda moito de carreira, pero cando cre que chegará o momento de pendurar as botas? Eu voume espremer até que non poida máis. Pero hai unha cousa clara, se non dou máis, non vou estar alongando o tempo. Mentres siga a dar o nivel, aproveitareino. Cando non dea máis direille "ciao" ás botas, pero non ao fútbol. Cando chegue ese momento, estaremos por fin nesa posición na que nas entrevistas se lles deixe de preguntar ás xogadoras por machismo e igualdade e só se lles pregunte por técnica, táctica...? Espero que si, xa estamos a dar moitos pasos adiante, pero faltan. Estamos no bo camiño. A sociedade tamén está a abrir moito a mente no tema do machismo e a igualdade das mulleres. Se todos, sociedade, institucións, clubs, remamos cara ao mesmo lado, que o estamos a facer, as cousas en cinco anos xa van ser moi diferentes e non che digo en dez. Como ve o mundo do deporte reflectido na prensa? A prensa, en calquera deporte -e o fútbol é o máis mediático e onde máis se nota-, céntrase no do arredor. Os deportes son xogos, e o que nos interesa é iso: a táctica, as estatísticas, o que inflúe nun resultado... E a prensa céntrase en arbitraxes, fichaxes, prezos, salarios, contrarios, que se o presidente dixo isto e o adestrador aquilo... Iso desvirtúa o que as futbolistas facemos, que é xogar. Como valora a existencia dun medio como Nós Diario? Encántame. Eu falo galego e creo que hai que usar a nosa lingua para que non se perda, e un medio como Nós Diario fai que se fale. Se estás sempre lendo noticias da Galiza en castelán, aínda que sexan da Galiza, acabas falando castelán. E xa temos moitas oportunidades para falar castelán para que na nosa propia terra e con noticias e historias sobre a nosa terra tamén se use. Como no que falabamos do fútbol feminino, se hai visibilidade, iso chama ao resto. Se hai medios que conten cousas na nosa lingua, haberá máis xente que a fale.