A Banda da Loba: O Fenómeno do 'Lovismo'

—Que é o Lovismo? Un movemento, unha maneira de vivir…? Xiana Lastra: Lovismo parte da idea do xogo coa palabra “amor”, porque o disco parte desta temática. O “ismo” apela a unha transformación, sobre todo persoal, para querernos ben a nós mesmas e, así, querer ben a xente que nos rodea. —O amor é un tema á orde do día na industria musical. Por que apostar por tratar un tema tan manido, que achega á vosa obra nese sentido? Andrea Porto: Desde a nosa obra procuramos fuxir dos estereotipos e do amor romántico, porque parece que sempre se fala dese tipo de amor e ,ao final, este é un sentimento moi polivalente que nos move ao longo da nosa vida. Hai unha cita da poeta Olga Novo que di: “A última vangarda é o amor”. Este sentimento para nós é moito máis; o amor son as nosas compañeiras, as nosas amigas e o amor pola familia, que ao final son a rede que nos sustenta día a día. É importante desvincularse dese estereotipo para falar do amor nun sentido máis amplo. X. L.: Sempre se fala do amor romántico desde unha perspectiva de renuncia absoluta e de entrega completa. Iso é moi bonito e efectivamente hai que entregarse ás persoas se te queren, mais hai que coidar dunha mesma porque se non nunca vas ter unha relación sa. Esta é unha mensaxe moi importante que procuramos trasladar, sobre todo para a xente máis nova. A. P.: Evitamos que o disco saíra en San Valentín e lanzámolo a fin de semana da Candeloria, para reivindicar outras maneiras de querer. É importante afastarse dese amor tóxico no que te perdes a ti mesma, cando realmente é o que nos sustenta a todas desde o día a día e o que nos chega desde múltiples lugares e persoas. —Neste novo traballo atopamos distintas variacións de amor. Se tiverades que escoller unha destas, cal sería? Marcela Porto: Eu non me sinto identificada con ningún en concreto. ‘Amor’ é unha palabra que está en boca de todas e de todos, mais é necesario meterse dentro dela e descompoñela ben para ver realmente os tantísimos tipos de amor que hai, como todos son importantes en diferentes puntos da túa vida e como afectan ao crecemento e cambios na propia contorna. X. L.: Están todos moi relacionados. O amor propio é moi importante, mais o amor identitario, da cultura propia, da terra e da lingua tamén ten un peso fundamental na nosa vida. Sen a rede de familia e amizades que nos sustenta non seriamos nós. Todos os tipos de amor condicionan a nosa identidade, a maneira na que vivimos, na que pensamos e na que sentimos. Todos estes tipos están reflectidos no disco, entón é moi complicado escoller só un. —Despois dun ano de paro artístico, sen pisar os escenarios e sen lanzamentos musicais, por que decidiron lanzarse a estrear unha xira e á presentación dun novo álbum? A. P.: Un dos obxectivos deste novo EP que preparamos durante o paro era centrarnos no proceso creativo, porque nos discos anteriores estabamos actuando nun espectáculo á vez que compoñíamos o álbum seguinte. Iso é algo moi intenso, que require moitísimo tempo e espazo persoal. A xira é porque vimos dese descanso e está sendo algo moi satisfactorio para todas. Serviu como un respiro de aire fresco que desfrutamos moitísimo e nótase no propio disco e sobre os escenarios. M. P.: Decatámonos de que tiñamos que saír desa dinámica de compoñer e tocar ao mesmo tempo e decidimos ir contracorrente do que marca actualmente a industria musical. X. L.: Ademais, somos unha banda que sigue traballando como antano. Agora o que faría un grupo actual sería lanzar un a un numerosos sinxelos para ter reproducións nas plataformas e, ao final de todo o proceso, decidirían se sacar o disco enteiro ou non. Porén, nós, en parte polo noso público tan heteroxéneo, seguimos as dinámicas que se facían antes. Sacamos un par de sinxelos, mais lanzamos todo xunto cunha xira para ensinar o noso traballo ao público. —Como conseguiu enriquecer o retiro creativo o proxecto? M. P.: Puidemos pensar todo mellor. Cando estabamos angustiadas había outro ambiente que non nos permitía pensar ben como queriamos sonar e como iamos orientar a nosa estética. Ademais de servirnos para tecer a idea xeral do lanzamento, tamén nos serviu para coidar máis a elaboración e produción dos propios temas. Puidemos deternos moito máis, que era algo que non nos pasaba desde o primeiro disco. X. L.: Outra parte fundamental foi o descanso. Todas temos un traballo independente á banda e se lle engades a iso a confección dun disco, con todos os procesos como gravar, producir ou ensaiar, é moita carga mental e física. Foi tamén un proceso de descanso persoal para conformar o novo disco con calma. M. P.: Compaxinar eses dous mundos é complicado, mais A Banda da Loba é moi importante para nós, ao ser o espazo no que podemos crear o que imaxinamos de maneira individual e colectiva. Aínda que funcione como outro traballo, é tan satisfactorio que paga a pena, porque é un produto no que levamos traballando moitos anos. X. L.: A xente ve o bonito de estar no escenario, mais non o custoso que é a todos os niveis. Incluso economicamente invístese máis do que se gaña. É moi custoso lanzar un disco e crear unha marca persoal. No noso caso é unha cuestión de militancia, porque pensamos que achegamos á sociedade algo desde o punto de vista musical, como os valores que defendemos ou a transmisión da literatura. Coa Banda da Loba temos ese espazo e a xente demándanos. Ademais, para nós é unha maneira de liberar emocións. Se non existira esa parte de vocación e militancia, ninguén faría isto tendo dous traballos. —Achegan un concepto completamente novo e que non fora tratado previamente pola súa banda grupo. De onde xorde a idea de involucrarse nesta nova narrativa? X. L.: Cando estabamos no proceso de descanso había un par de temas que xa estaban perfilados e falaban do amor e dos sentimentos. Un día vin un comentario nunha foto dunha parella nas redes no que puña “Lovismo absoluto”, facendo referencia a “amor absoluto”, e pareceume moi divertido coller a palabra “lovismo” para xogar co concepto na Banda da Loba. Ademais, xusto tiñamos listos os temas "Xogo de Agardar" e "Olliños", así que propuxen facer un disco de cancións de amor. Tamén, nese intre, estabamos pasando por un proceso moi baseado nos afectos, porque Andrea foi nai, marchou a nosa guitarrista Inés [Mirás]e o proceso de coidarnos a nós mesmas co paro foi tecendo toda esta idea. M. P.: Os temas de Luísa Villalta que musicamos tamén contaban con esa identidade: amor á terra e á lingua, que son a nosa chave e o vehículo que nos move desde o principio dos nosos tempos. Iso tamén é amor, mais nunca o tratáramos como tal. —Ademais da novidade conceptual, atopamos unha mestura heteroxénea dos distintos xéneros musicais que pasan desde o rock até os arrolos. Por que mesturar todos estes xéneros dentro dun mesmo traballo musical? A. P.: Algo que caracteriza a Banda la Loba é que non temos cancelas a nivel estético e estilístico. É algo que nos representa desde que comezamos. Isto permítenos, en función da mensaxe que queremos transmitir, adaptarnos e facer un tipo de música ou outra. Ao final é algo que nos dá moitísima liberdade creativa. X. L.: Ademais, nós coproducimos e levamos os temas xa arranxados para que o produtor nos axude a encaixar os últimos detalles. Non é o tipo de produción no que saímos do ensaio e a gravación en estudo queda completamente distinta. A. P.: Neste proceso somos románticas de antano, porque a maneira de traballar dos músicos actualmente baséase en traballar directamente no estudo e producir desde alí. —Un dos seus símbolos identitarios como banda é a inclusión da literatura como parte do seu corpus musical. Como conseguen involucrar esta faceta nos seus traballos? A. P.: A maneira de introducir a poesía depende do tema que esteamos preparando. Cando musicamos a Rosalía de Castro para o tema "Un pelouro que roda", procuramos non cambiar absolutamente nada do poema orixinal. Noutros casos, como por exemplo no da poesía de Luísa Villalta, ao ser máis vangardista e ter unha rítmica e métrica irregular, ocorre o proceso inverso e temos que adaptar o poemario á musicalidade. No tema "A Bachata da gata", por exemplo, utilizamos versos soltos dun poemario de Olga Novo, o que nos permitiu ser máis flexíbeis á hora de construír a letra para a canción. Dependendo do que musiquemos abordámolo dun modo ou doutro. A nós este proceso encántanos porque consideramos que a literatura é moi importante e debemos dar valor a todo ese patrimonio de autoras que temos na Galiza. M. P.: Levalas á música é unha maneira de trasladar a súa obra a xente que non a coñeza e pode animar as persoas a interesarse máis por ese ámbito. Ao final é unha forma máis artística de divulgación literaria. —Neste novo álbum atopamos unha estética moi marcada. Por que escoller a cor vermella como a representativa desta nova era? A. P.: A cor vermella e o amor é unha asociación moi sinxela e axuda a transmitir o que pretendemos trasladar. X. L.: Traballamos coa fotógrafa Sonia García no deseño e concepto do álbum e deunos un punto distintivo ao non utilizar o vermello estereotipado que se asocia aos corazóns de San Valentín, senón que decidimos que tirase a tons alaranxados para diferenciarse do primeiro que vén á cabeza cando asocias unha cor ao amor. M. P.: A escolla do vermello tamén é unha referencia aos traxes que levamos na primeira xira. É unha declaración que amosa que continuamos sendo as mesmas que ao principio, mais evolucionadas. X. L.: Ademais, baseamos parte do concepto no fío vermello, que é unha lenda da cultura xaponesa na que se fala de que todas as persoas estamos unidas por ese fío vermello invisíbel, sen importar o lugar e as circunstancias. O que crea unha idea de comunidade ao estar conectados os uns cos outros, e que nos leva a pensar nunha rede de afectos. —Despois deste tempo no que pararon, a súa "manda"debía estar con moitas ganas dun novo lanzamento. Como esta sendo o recibimento de Lovismo por parte do público? X. L.: O que nos chegou e nos está chegando en xeral é moi bo. M. P.: Algo do que gustamos moito é que, como con todos os discos da Banda da Loba, non hai un tema que despunte de maneira esaxerada. Cada persoa atopa nos nosos discos unha canción que lle gusta máis, porque son todas moi diferentes, entón cada individuo do público atopa o seu espazo. X. L.: Vivimos de distinta maneira a saída do primeiro traballo da banda, porque ninguén nos coñecía nin nos escoitara; así que estabamos expectantes polo recibimento. Agora que xa levamos cinco discos, a maioría dos nosos oíntes xa esperan o que vai facer A Banda da Loba. Non existe ese medo de sentir que nos tiramos ao baleiro, senón que a nosa “manda” está aí e seguro que o van recibir ben. —Cada tema dentro deste novo lanzamento ten unha identidade e individualidade propia. Cal é a canción que máis representa a cada unha? M. P.: Para min "Salta", porque é un tema moi vitalista que fala de que as cousas van ben. A nivel estético ten moito estilo e é moi divertido, ademais nos directos é unha pasada. A. P.: Eu voume decantar por "Xogo de Agardar", porque é un tema que fixo a nosa anterior guitarrista Inés. Poder tocar ese tema é como seguir levándoa con nós e ademais é un temazo. X. L.: Eu teño dúas preferidas, "Lova" e "Amigas". "Lova" porque recolle todo o concepto do disco e "Amigas" porque gusto moito da canción e considero moi importante falar sobre a sororidade entre as amizades femininas, porque ao final é do que se trata este grupo, A Banda da Loba. —Como están afrontando a volta á rutina de xiras e de actuacións en directo despois dese ano de descanso? A. P.: Estamos nerviosas, mais moi ilusionadas por estar no directo. Ao final a enerxía que recibes e a resposta do público dan sentido a todo o proceso previo, que tamén é moi bonito. X. L.: Hai moitísimas veces nas que estamos cansas e non temos ganas de tocar, mais ao final fas o concerto e tes unha sensación de satisfacción que é o que te fai seguir namorada do que fas. M. P.: Todo o que traballamos neste tempo vese reflectido nos directos e temos moitas ganas destes novos concertos para amosar esa Banda da Loba 2.0. Antes solapábamos unhas actuacións con outras, mais agora puidemos pararnos a pensar na escenografía e en todos os aspectos do directo. X. L.: Por exemplo, o concerto da Sala Capitol en Compostela foi un subidón. Porén, nesta xira inicial faime moita ilusión actuar en Ferrol, porque eu son de alí e non o visitamos desde o lanzamento do álbum Bailando ás Rúas. Tamén teño moita ilusión por presentar o disco no Carballiño, porque estiven traballando alí como profesora; e ademais porque é unha das terras na que se sabe que estivo Pepa a Loba, o que fai que sexa un concerto especial para nós M. P.: Pola miña parte, teño moitas ganas do concerto de Vigo, porque vai ser no hall do Auditorio do Mar e nunca tocamos nese espazo, así que creo que pode ser incríbel. Ademais, non sei que ten o sur, que a xente é moi especial e a acollida é xenial. A. P.: Eu estou agardando con moita ilusión o de Lugo porque vai ser a presentación oficial da Iria como nova guitarrista do grupo, que é de Lugo e sempre fai ilusión anunciar algo en directo e ver como reacciona a xente.