O debate enerxético, na cabeza ou cola?

A avalancha de polígonos enerxéticos en forma de parques eólicos deixa pouco espazo para a reflexión. Preservar o que queda de medio natural, non só en Galiza senón en amplas zonas do Estado, é importante, como o é garantir paisaxes e contornas que manteñan certa calidade e que as fagan merecedoras de ser vividas, agora que tanto se fala do rural baleiro. Así, o que se alega para opoñerse a determinados polígonos eólicos, por parte tanto de grupos ecoloxistas e da veciñanza, son unha serie de argumentos que xiran ao redor de varios eixos: a conservación da biodiversidade cos danos á avifauna e aos quirópteros como elementos máis visíbeis, a preservación da paisaxe que ten un impacto directo sobre a calidade de vida das veciñas, os danos ás actividades económicas na zona, particularmente á agricultura ou a gandería, o ruído, etc. En definitiva, estamos poñendo o foco na cabeza de todo un proceso. Pero entendo que hai que prestar moita atención á cola. Varios son os argumentos que habitualmente se poñen sobre a mesa para tal desenvolvemento enerxético. Un deles é o cambio climático e a necesidade de reducir a emisión de CO2, posto que xerar electricidade co vento tería menos emisións que queimar carbón. Esta é a primeira xustificación que se dá para calquera polígono eólico. Pero hai un problema. Ata o de agora o único que logrou todo o incremento da produción eléctrica con parques eólicos é cubrir apenas o incremento da demanda. Non é pouco, pero deixa como falaz o argumento da redución das emisións de CO2. É dicir, o problema serio está na cola. Así, deberiamos preguntarnos en primeiro lugar por que aumenta constantemente a demanda de electricidade, onde aumenta e para facer que. En primeiro lugar enviar a electricidade a grandes distancias incrementa as perdas por transporte, polo que un modelo extensivo e non intensivo é obviamente máis eficiente como tamén o é ter o punto de consumo próximo ao de produción. Pero que facemos con esa electricidade? Neste punto e ante un contexto de devalo global da enerxía dispoñíbel é unha pregunta obrigada para cada actividade que nos propoñamos. Podemos comezar a cuestionar algo coñecido: minar as criptomoedas consome tanta enerxía como Arxentina, a súa emisión de residuos equivale á dun país como Holanda, unha soa transacción de bitcoin equivale a tirar dous iphone novos ao lixo. Máis exemplos. Canta electricidade consome ver televisión en plataformas, algo que facemos todos? Canta electricidade se gasta en videoxogos online? E o 5G? Pasar de tecnoloxía 4G a 5G multiplica por nove o consumo de electricidade. E así podemos seguir até chegar, incluso, ao populismo local vigués e o seu lucerío de nadal. Batalla perdida e sacrificio territorial e ambiental inútil. Nin hai sequera materiais dispoñíbeis para cambiar dun sistema fosilista a un eléctrico aínda que só fose nun dos seus ámbitos, por exemplo o da mobilidade. Polo tanto preguntarnos pola cola do proceso só nos leva a unha resposta: decrecer.