Santiago denuncia os atrancos da Xunta e volverá pedir a declaración de zona tensionada

O artigo 18 da Lei do Dereito á Vivenda estabelece os requirimentos para que os concellos de todo o Estado español poidan pedir ser declarados “zonas de mercado residencial tensionado” e adquiran competencias para tomar medidas no territorio que redunden en mellorar e garantir o acceso á vivenda para a sua poboación un dereito recoñecido constitucionalmente. En todo o Estado, desde a entrada en vigor da lei, foron declarados zona tensionada case 300 concellos, a maioría deles en Catalunya, outros 21 en Nafarroa, sete en Euskadi e un na Galiza. O concello da Coruña conseguía o pasado mes de xullo a declaración, que comezou a tramitar xunto co de Santiago de Compostela, ao que a Xunta da Galiza está a pór “atrancos”, segundo denunciaron esta segunda feira desde o Goberno local. Detrás da capital galega, concellos de todo o país como Pontevedra, Ames (comarca de Compostela) ou Vigo están a realizar os informes e estudos precisos para pedir esta declaración á Xunta da Galiza. A lei estatal só estabelece a necesidade de cumprir un de dous requirimentos: que na zona o custo da vivenda -tanto hipotecas como alugueres- supere 30% dos ingresos medios dos fogares dese concello ou ben que o prezo da vivenda -en compra ou aluguer- subira nos últimos cinco anos 3% por riba do Índice de Prezos ao Consumo (IPC). Veciñanza sen vivenda, barrios sen veciños. Quo vadis, saúde mental? Os datos oficiais inclúen Santiago de Compostela nos criterios legais para ser declarada zona de mercado tensionado. Segundo o informe presentado polo Concello diante do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) que analiza para a solicitude o período entre 2018 e 2023, o IPC galego medrou 20,8%, mentres que os alugueres en Santiago creceron no mesmo período 46,2%. A pesar destas cifras oficiais, a Consellaría de Vivenda vén de rexeitar o recurso de reposición presentado polo Concello após o rexeitamento á declaración na capital galega. Desde o Goberno local, a concelleira Miriam Louzao confirmou esta segunda feira que o Concello vai presentar unha nova solicitude ante a Xunta co obxectivo de que Santiago sexa declarada “canto antes” zona residencial tensionada “en beneficio da cidadanía”. Nese sentido, sinalou que se realizará unha nova memoria xustificativa recollendo “todas as medidas correctoras que demanda a Xunta”. Vigo e Pontevedra lideran os custos dos alugueres Non é o único caso pendente desta declaración, desde o Concello de Pontevedra -cos terceiros maiores alugueres da Galiza -663 euros de media,segundo os datos de setembro do Observatorio Galego de Vivenda e Solo da Xunta-, o concelleiro de Urbanismo, Alberto Oubiña, explica a este xornal que o Concello vai contratar un informe sobre “o estado da vivenda en Pontevedra”, no que ten a ver con alugueres, compravenda, cohousing, para “ver a tendencia”. Este informe encargado polo Concello quere saber se “cómpre solicitar ou non” a declaración de zona tensionada e todos os trámites para “poder solicitalo canto antes”, explica Oubiña. No caso do Concello de Vigo -o segundo coa media de alugueres máis altos no país con 693 euros- explican a Nós Diario desde o Goberno local que a Lei estatal prevé que as comunidades autónomas declaren “zonas de mercado residencial tensionado” con aplicación de limitacións na suba das rendas das vivendas destinadas a vivenda habitual. Critican desde o Concello de Vigo que Catalunya e Euskadi “xa procederon a estas declaracións mentres a Xunta da Galiza derivou aos Concellos toda responsabilidade”. Por iso, desde a Concellaría de Urbanismo de Vigo, que encabeza a ex conselleira María Xosé Caride, exixen á Xunta que “asuma o custo do plan de actuación” municipal nesta materia. Reclaman tamén á Xunta que “inicie de forma inmediata a construción de vivenda pública”. Aseguran que nos últimos anos o Goberno de Rueda “só construíu en Vigo 60 vivendas, cando hai unha lista de agarda de 7.000 demandantes”. En colaboración coa Universidade de Vigo (UVigo) o Concello ten en marcha o Observatorio da Vivenda “para poder analizar a evolución das variábeis e poder adaptarnos aos cambios no mercado”. Non só nas sete grandes cidades galegas se está a barallar pedir a declaración, concellos como Ames tamén teñen declarado publicamente o inicio dos trámites e informes para poder ser “zonas tensionadas”. No caso do Concello da Coruña, o único en toda Galiza que até o momento acadou a declaración, as primeiras medidas postas en marcha están a provocar un “impacto positivo” do mercado inmobiliario. O pasado mes de setembro o concelleiro de Urbanismo e Vivenda da Coruña, Francisco Díaz, explicaba nunha entrevista a Nós Diario a importancia da declaración de “zona tensionada” nunha cidade na que “a metade dos distritos estaban incumprindo a lei de vivenda e estaba expulsando a xente moza”. Pouco máis dun mes despois da declaración o Concello está a aplicar, entre outras medidas, “topar” os prezos do aluguer. Nesa mesma entrevista Díaz Gallego explicou a Nós Diario como foi a tramitación da declaración diante da Xunta: “Desde o minuto un dixéronos que non tiñan a máis mínima intención de que a cidade se declarase zona tensionada e que non ían participar nin colaborar”. As cifras da taxa turística: Catalunya, Balears e Lisboa, tres exemplos de éxito División no sector: As inmobiliarias demandan "implicación" ás administracións No sector das inmobiliarias hai división de opinións arredor das declaracións de “zona tensionada”. Jacobo Blanco, membro da Asociación Galega de Inmobiliarias (Agalin) explica a Nós Diario que no sector hai “posturas encontradas” sobre a lexislación polos seus efectos beneficiosos e prexudiciais tanto nos propietarios como nos inquilinos ou compradores de vivenda. Sinala Blanco que “na Galiza non hai grandes propietarios de vivendas”, segundo a súa experiencia de 25 anos no sector, afirma que “20% de grandes propietarios ten 80% do mercado”. Efectos colaterais Desde o sector demandan que as medidas para intervir no mercado “vaian máis aló de penalizar a quen ten catro propiedades inmobiliarias, porque ao mellor herdou”. Advirten desde o sector inmobiliario de que estas penalizacións “poderían facer nacer novos nichos de negocio nas vivendas turísticas ou os alugueres habitacionais”. Sinala Blanco que o posíbel beneficio ao inquilino de que os concellos interveñan no mercado “pode prexudicar o propietario e facer que tome a decisión de non alugar”. Diante deste risco demandan “empeño, persoal e medios” por parte das administracións.