Historia inacabada do deporte galego: "Vitorias alén do 'mainstream'"

Os éxitos dos e das deportistas galegas non se limitan ás disciplinas consideradas "maioritarias", pois hai moita vida alén do fútbol, o baloncesto ou o atletismo, mesmo naquelas que poidan resultar máis descoñecidas para o gran público, como a cesta punta. Aínda que en decrecemento, este deporte tradicional vasco chegou a ter unha gran implantación na zona da cidade herculina, como demostran os éxitos do Club Pelota Coruña, que inclúen oito títulos estatais de División de Honra (o último en 2014) e catro participacións europeas. Tamén pode parecer un tanto alleo ao día a día da realidade galega, mais a diferenza do que acontece coa cesta punta esta modalidade deportiva vai a máis, como demostra unha sólida estrutura competitiva que inclúe competicións como a Liga Galega de Waterpolo ou a Copa Galiza Open e cada vez máis conxuntos repartidos por gran parte da xeografía do país, como o Club Waterpolo Santiago, o Real Club Náutico de Vigo, o Club Waterpolo Ourense, o Club Náutico da Coruña ou o Club Waterpolo Galaico (Pontevedra). Deste último club saíu Marina Casado, quen hai pouco máis dun lustro se converteu na primeira galega en debutar na máxima categoría do waterpolo estatal. Historia inacabada do deporte galego: "Fútbol gaélico, o deporte no que a Galiza compite oficialmente" Tampouco, a pesar dos éxitos do Liceo na modalidade de patíns, somos potencia en hóckey sobre herba, o que non é óbice para que equipos históricos como o Ourense Galiza Calidade ou o Caldaria Barrocas (tamén de Ourense) brillasen nas categorías estatais. Porque a Cidade das Burgas é o epicentro do país dun deporte que padeceu o mesmo problema que tantos outros deportes minoritarios, a falta de instalacións. Por iso resulta tan meritorio que mulleres como Ana Tapias, que afrontan máis dificultades que competidoras doutros territorios, conseguisen sobresaír e alcanzar o profesionalismo, logo da súa fichaxe polo Rathgar Hockey Club de Dublín, ou que as rapazas da selección galega Sub-14 se proclamasen campioas de España en 2020. Máis practicantes, sobre todo nas idades máis temperás, ten a ximnasia, onde o nome que máis soa, e iso que ten tan só 20 anos de idade, é o de Melania Rodríguez. A pesar de non estar nos Xogos Olímpicos por unha inoportuna lesión que lle impediu ser parte das clasificatorias, agarda estar en París 2024. De momento, en xullo de 2021 proclamouse campioa do Mundo de trampolín, a súa primeira proba en ano e medio de inactividade, na que ademais rachou co seu propio récord persoal: 70.600 puntos. Historia inacabada do deporte galego: "Dereito a competir" Tampouco pode ser cualificado de mainstream o tiro olímpico, pero aí temos un galego campión do mundo: Juan Saavedra. Aos seus 48 anos, este pontevedrés exemplo de superación acumula varios títulos estatais, internacionais (incluída a Copa do Mundo de 2021 na modalidade de carabina aire tendido 50 metros R6) e unha medalla de prata nos Xogos Paralímpicos de Londres 2012 e outra de bronce en Toquio 2020. As seleccións galegas sobreviven na base Mentres resulta máis difícil ver nos últimos tempos seleccións galegas no nivel profesional ou sénior, no caso das categorías de base é algo xa habitual. Por exemplo, cada ano decorre un campionato de balonmán entre todos os territorios do Estado, un torneo ao que non faltan as distintas categorías das seleccións da Galiza, compostas agora mesmo por equipos infantil, cadete e xuvenil tanto femininos coma masculinos. De feito, no último disputado, en xaneiro de 2020 (a edición de 2021 non se xogou por mor da Covid) os cadetes galegos estiveron a piques de facerse coa medalla de bronce, mentres que as rapazas quedaban quintas, os dous conxuntos infantís remataban oitavos, o xuvenil feminino era sexto e o masculino, sétimo nun deporte no que a Galiza ten o orgullo de ser a terra natal dunha pioneira como Cristina Fernández, a primeira muller en pitar un partido tanto na liga Asobal como en competicións internacionais. O mesmo ocorre no voleibol, no que as seleccións galegas de categorías inferiores son unha referencia, como demostra o título estatal logrado en xullo de 2021 polos infantís masculinos e o subcampionato das rapazas. Ou no ciclismo, onde as cadetes e as infantís gañaron o bronce no BTT dos campionatos de España escolares, e o baloncesto, cos vixentes campións infantís masculinos. Noutros deportes de equipo, como poden ser o rugby ou o fútbol sala, e individuais pero con competición conxunta, como o atletismo, tamén son habituais as presenzas de seleccións galegas de base, demostrando que a Galiza ten canteira suficiente e motivada para poder competir, xa non só con outros territorios de España, senón a nivel internacional. Historia inacabada do deporte galego: "A forza da Irmandiña (I)" E no que se refire a deportistas individuais que amosaron a nivel internacional a súa valía, hai que sinalar casos como os de Iván Pozo, quen foi o primeiro galego en proclamarse campión de Europa de boxeo; Borja Golán, considerado como o mellor xogador de squash de todos os tempos no Estado español, que chegou a estar entre os cinco primeiros do ránking mundial e gañou os campionatos europeos de 2016 e 2018; Dani Castro, prata na Copa Mundial de Tiro con Arco de 2021 e campión canda o tamén galego Miguel Alvariño e o burgalés Pablo Acha nesta mesma proba internacional; ou o vigués Rubén Fernández, o primeiro galego en lograr unha medalla mundial de xadrez, e con tan só 14 anos.