Historia inacabada do deporte galego: "O fogar do Balón de Ouro"

Din os fríos datos que as principais industrias galegas son a téxtil, a automobilística e a alimentaria, pero iso é porque as estatísticas non teñen modo de cuantificar o peso da Galiza como fábrica de talento futbolístico desde hai máis de 100 anos. Luís Suárez, retratado por Paulino Vilasoa. Tanto é así que un rapaz de Monte Alto que medrou nas deprimidas rúas da Coruña de posguerra golpeando pelotas elaboradas con farrapos chegou a gañar o Balón de Ouro, algo que ningún outro xogador nado en calquera outro punto do Estado puido conseguir. Pero Luís Súarez Miramontes non é un caso excepcional se de talento galaico falamos. Os seus coetáneos Amancio e Marcelino foron dos mellores xogadores do seu tempo, e na xeración anterior a eles o porteiro Juan Acuña ('Xanetas') e o dianteiro Pahíño (marxinado da selección española por rir na cara do fascismo) acumularon títulos de porteiro menos goleado e de máximo goleador da Liga. Máis recentes están as carreiras pola banda dereita de Balaídos de Xurxo Otero, primeiro, e de Míchel Salgado e Hugo Mallo, despois, ou a innegociábel entrega de cada gota de suor de Nacho polo carril esquerdo do Multiusos de San Lázaro na era dourada do Compostela, aínda que os nomes que alcanzaron máis sona internacional nos últimos anos foron os de Fran e Iago Aspas. O astro de Ribeira é o home que defendeu as cores do Deportivo en máis partidos oficiais (700) e é, xunto con Donato e Mauro Silva, o único que participou na conquista dos seis títulos oficiais que locen nas vitrinas branquiazuis. A irrupción de Iago Aspas tivo un impacto non menor en Balaídos, e a pesar de estar aínda en activo o ‘Príncipe das bateas’ está considerado por boa parte da parroquia celeste como o mellor xogador da súa historia. Historia inacabada do deporte galego: "A forza da Irmandiña (I)" Fútbol de costa a costa "Na súa vida, unha persoa pode cambiar de parella, de partido político e mesmo de relixión, pero endexamais pode cambiar de equipo de fútbol". A frase, acuñada por Eduardo Galeano pero atribuída posteriormente a outros nomes da relevancia de Eric Cantona, define á perfección o peso dos clubs na vida cotiá dos seres humanos. Na Galiza, historicamente os clubs máis relevantes foron o Real Club Celta de Vigo e o Real Club Deportivo da Coruña. Os celestes son a día de hoxe o único representante galego na Primeira División, e na súa case centenaria traxectoria -en 1923 celebrará os seus 100 anos de existencia- acumula tres subcampionatos na Copa e unha clasificación para a Liga de Campións, ademais de estar a piques de chegar á final da UEFA (chamada xa Europa League) en 2017. O Deportivo, pola súa banda, a pesar de que actualmente milita na Primeira RFEF, a terceira categoría, gañou a Liga no ano 2000, dúas Copas (en 1995 e 2002) e tres Supercopas, ademais de quedar a un paso de clasificarse para a final da Champions League no ano 2005. Historia inacabada do deporte galego: "A forza da Irmandiña, entre o desleixo e a ilusión (II)" Pero non só de celestes e branquiazuis se alimenta o fútbol galego. O Club Deportivo Lugo está a vivir o mellor momento da súa historia, e leva 10 tempadas consecutivas na categoría de prata. Antes que os albivermellos, outros clubs viviron o seu momento de gloria. O da Sociedade Deportiva Compostela foi nos anos 90, cando chegou a xogar catro anos na máxima categoría. A dos granates do Pontevedra, pola súa banda, chegou unhas cantas décadas antes, nos 60, nos que militou seis anos en Primeira e fixo famoso aquilo de 'hai que roelo'. Tamén o Rácing de Ferrol sabe o que é saborear os meles do éxito, pois foi subcampión de Copa en 1939 e estivo en varias ocasións moi preto de ascender á Primeira, sen esquecer o Club Deportivo Ourense -que causou sensación por última vez até o de agora nos anos 90, cando se mantivo por varios anos na Segunda da man Luís Rodríguez Vaz, Fran Caínzos e compañía- e tantos outros conxuntos históricos que transitan pola Segunda RFEF, a Terceira Galega ou a Preferente, como Arousa, Bergantiños, Arenteiro ou Coruxo. Historia inacabada do deporte galego: "De Irene González a Vero Boquete" A terra dos 'trofeos de verán' Galiza foi pioneira no concepto dos 'trofeos de verán', que aínda que hoxe está vido a menos ante o fenómeno da hiperprofesionalización do fútbol e a procura incesante dos clubs de novas fontes de ingresos en países de Norte América, o Sureste Asiático ou o Medio Oriente, até os anos 80 foron tan importantes que o pioneiro, o Teresa Herrera, tiña a relevancia dun título oficial. Galiza foi pioneira no eido dos 'trofeos de verán'. Foto: Nós Diario. A estela do decano dos torneos de verán seguírona o Emma Cuervo de Ribadeo, o Concepción Arenal de Ferrol, e o Luís Otero de Pontevedra, desenvolvéndose na Galiza catro das cinco primeiras probas destas características fundadas no conxunto do Estado.