Blanca Millán (Uni Ferrol), pregoeira do Apóstolo: "Quero que as nenas poidan ser profesionais sen ter que emigrar, como eu fixen"

—Como se sentiu cando a convidaron a dar o pregón das Festas do Apóstolo de Compostela? É algo que non esperaba, nin sequera pensaba que eu puidese ser unha opción. Cando me chamaron o primeiro que pensei foi dicir que non, porque xogar ao baloncesto, si, pero falar en publico... non se me dá tan ben e son moi tímida. Despois, pensándoo máis, cheguei á conclusión de que era unha oportunidade única que podía non volver repetirse e sentín o deber de dicir que si. É un orgullo e unha honra e, ao final, ser de aquí, e tras tanto tempo fóra, faime levar sempre Compostela no corazón. —Como foi o estar tan lonxe de Compostela desde a súa partida a Maine até hoxe? Foron anos difíciles. Lugo e Ferrol están aquí ao lado, pero Maine está moi lonxe. Tentaba manter sempre o contacto coa xente de aquí e volver en cada oportunidade posíbel, e cando o facía aproveitaba ao máximo para facer todo aquilo que me ataba á cidade: baixar ao centro, pasear polas rúas, comer algo típico de aquí... E en Maine intentaba que todo o mundo soubese de onde viña: os nosos costumes, a nosa comida, o Camiño de Santiago… para que todos coñecesen as miñas raíces. —Ten algún adianto que nos poida ofrecer do seu pregón? O pregón está a medio facer, creo que está quedando ben pero queda un pouquiño aínda. Será unha sorpresa. —Que papel deben ter as institucións e os medios de comunicación á hora de dar visibilidade ao deporte feminino? Creo que cada vez nos están facendo mais caso, pero penso que o seu papel é apostar no deporte feminino, non só no profesional senón tamén desde as categorías de base. En Compostela hai moitos clubes que non teñen todo o que se necesita para sacar o máximo partido. Os medios de comunicación dánlle a máxima visibilidade a través de entrevistas como esta, a través de artigos… E hai que darlla como se poida, que entendo que non é fácil. Hai que axudar a que todo o mundo medre, que teñan recursos suficientes e que as nenas poidan ser profesionais sen ter que migrar, como eu fixen. —Dise que as mulleres no deporte teñen que sacrificar o dobre que os homes. Na súa experiencia, especialmente cando estivo en Maine, aconteceulle? Creo que unha das cousas boas que teñen os Estados Unidos é que, ao final, o deporte para eles é deporte, independentemente de ser masculino ou feminino. Na miña universidade tiñamos exactamente os mesmos recursos, os mesmos adestradores... sempre o mesmo para os dous equipos. De feito, o programa feminino era máis potente que o masculino, polo que tiñamos algunha que outra cousa mellor que eles. Nós fomos campioas dúas tempadas seguidas, algo moi difícil de lograr, e eles non gañaban apenas en todo o ano. Nese aspecto si creo que tiven moita sorte. —Tras unha tempada histórica co Uni Ferrol, na que chegaron á final da Eurocup, cales son os desafíos para a próxima? Temos que ser conscientes, tanto as xogadoras como a nosa afección, de que é moi difícil ter unha tempada igual que a que acabamos de rematar, pero hai que ser ambiciosas e querer o mellor para o clube. Salvar a categoría; entrar nos play-off; na Copa da Raíña, que o ano pasado quedamos fóra por moi pouco... Evidentemente, o que todas queremos é volver á final da Eurocup e esta vez gañala, pero hai que ser conscientes de que hai equipos que están facendo moi bos planteis e que non vai ser nada fácil. —Cales foron os ingredientes do éxito do pasado curso? Foi unha mestura de todo, en especial grazas ao traballo desde agosto por parte do corpo técnico e das xogadoras. Era un grupo moi novo no que todo o mundo quería mellorar e tiña ganas de competir e de ser mellores. E fóra do campo era igual: todas nos levabamos moi ben, faciamos cousas en grupo... e esa química que hai fóra da pista pasa a estar dentro. —Alén da súa etapa na Universidade de Maine tamén defendeu as camisetas do Gran Canaria e do Ensino de Lugo antes de recalar en Ferrol. Como foi a experiencia en todos eses equipos? A verdade é que sempre o digo: creo que son moi afortunada porque todos os equipos nos que estiven foron marabillosos á súa maneira.Creo que estou tendo moitísima sorte, cada ano dáme amizades e xente moi boa que me axuda a mellorar, como xogadora e como persoa, que é o máis importante. O Uni Ferrol olla de novo cara á Eurocup A tempada 2024-25 foi arrasadora para o Baxi Uni Ferrol, tanto no bo como no malo: a final da Eurocup deixouno no último chanzo para proclamarse campión continental, cunha derrota contra o ESB Villeneuve-d'Ascq que, porén, valeu unha máis que meritoria medalla de prata. Era a primeira vez que o Uni Ferrol disputaba esta competición e as xogadoras de Lino López deron un espectáculo a nivel deportivo que semellaba cinematográfico. Unha vez coñecido o calendario da Liga para a vindeira campaña só resta esperar polos primeiros encontros. A primeira xornada será o sábado 4 de outubro, cando as ferrolás xogarán contra as campioas da tempada pasada, o València Basket. A última será contra o Innova-tsn Leganés, que ascendeu por segunda vez na súa historia. O derbi contra o Durán Maquinaria Ensino de Lugo será na 13ª e mais na 22ª xornada.