Süne, ex cantante de Huntza: "Son unha rapaza de aldea que toca a trikitixa, mais coa música electrónica moi presente"

—Lau korapilo é o seu primeiro sinxelo en solitario. Como quería presentarse con este tema? Eu son unha rapaza de aldea que toca a trikitixa -acordeón diatónico popular de Euskal Herria-, mais ao mesmo tempo na miña aldea había unha discoteca e a música electrónica sempre estivo moi presente na miña vida. Por iso, reivindico que son esas dúas persoas: a tradicional e a que non o é tanto. No meu primeiro sinxelo quería traer as melodías da trikitixa e, a través das letras, a presenza das mulleres na tradición. Ao mesmo tempo, con eses toques electrónicos tamén quería darlle un toque máis contemporáneo. —Cre que está habendo un maior interese por fusionar estes dous estilos musicais? Pode ser. Sempre digo que a tradición debe evolucionar, porque cando non se adaptan as cousas, acaban por morrer. O que coñecemos a día de hoxe como tradición tamén foi evolucionando no seu día. E o que estamos facendo agora tamén será o que se considere como tradicional dentro dun tempo. Era algo que me apetecía reivindicar coa miña música. —A última vez que estivo no Asalto ao Castelo foi como cantante de Huntza. Cales son as sensacións nesta volta? Si, durante a última xira. Lémbroo con moito agarimo. Para Huntza, Galiza sempre foi un destino ao que intentabamos ir habitualmente, o máximo posíbel. Fíxome moitísima ilusión que me chamaran agora de Vimianzo e que se lembraran de min. É un detalle moi lindo. E de feito, en canto o meu mánager me trasladou o convite, non o dubidei nin un segundo. Esta é a primeira xira antes do lanzamento do disco e vai ser moi curta porque quería estar algo máis tranquila como preparación para o que virá despois. Vimianzo é o único sitio no que estarei este ano fóra dos concertos en Euskal Herria. —Hai xa data de lanzamento para ese disco? Aínda non o sabemos. Será seguro cara a finais deste ano, arredor de novembro. Xa temos case todo gravado, mais aínda hai que pulir cousas. —Como foi o proceso de gravación e estes últimos meses de traballo antes do lanzamento? O proceso está sendo un pouco duro, a verdade. Comecei a facer cancións para este disco hai dous anos aproximadamente. Estouno facendo cun produtor de Madrid, Alejandro Páez, polo que tamén levo acumuladas moitas viaxes alí, así como xuntanzas cando el viña a verme. Ademais, xuntóuseme tamén coa despedida de Huntza e moitas cousas máis que fun facendo e que se foron sumando a todo este proceso. Con todo, por fin, penso que xa podemos dicir que está case rematado e que vai ser posíbel sacalo neses últimos meses do ano. —Agora está centrada no lanzamento deste traballo, mais cal é a visión que ten a medio prazo para o seu proxecto en solitario? A idea é poder facer moitos concertos así como viaxar a distintos lugares para facelo: Galiza, Catalunya, Madrid... Sacar o disco e poder tocalo en diferentes festivais, aldeas e vilas para mostrar quen son, quen é Süne e con que música vén. A verdade é que tiña a curiosidade de crear e fusionar a tradición e a música electrónica. Ao final xurdiu así, como un proxecto en solitario, aínda que levarei unha banda comigo, mais teño moitas ganas de seguir cara adiante nesta nova etapa.