Sheila Patricia, música: "A maternidade volveume máis feminista, aparece na miña música cada vez máis"

—Volve cun novo proxecto que leva por nome ‘Laboratorio sonoro’. O de laboratorio soa bastante a que nel hai unha experimentación... Sempre estiven nesa área que comparto co jazz de explorar e improvisar en directo. É algo que abandonei en parte por traballar cun espectáculo de gran formato, uns concertos cos que seguirei este verán. Cando é de gran tamaño todo ten que estar ben amarrado e iso implica que non podes improvisar tanto como quixeras. Un escenario máis reducido dábame unha oportunidade de ouro para poder crear en directo texturas novas e mesmo novas cancións. Aínda así, tamén implico as cancións de sempre, poder tocar con outros instrumentos e cantar con outros ritmos as cancións que a xente xa coñece. A experimentación ten un abano grande. Nas actuacións levo toda a miña "maquinaria" e tamén os instrumentos que sempre me acompañan, como a guitarra e a pandeireta. Quero crear atmosferas, ambientes, e mesmo remato as actuacións "pinchando" música para acabar bailando. —Actuar en solitario é todo un desafío e tamén unha responsabilidade, mais tamén pon en evidencia a seguridade dunha artista. Presentarse así ante o público é premeditado? Completamente. Vin a oportunidade de facer esta xira para reconectar co público e aproveitei a oportunidade de facer esta creación en vivo. Non quería que pasase nun só tema, quería que abranguese todo o espectáculo. Vin claramente que podía pasalo ben no escenario. —A fórmula deste espectáculo implica escoller determinadas salas que teñan unhas características singulares? Desde logo. Quixen lugares cunha acústica determinada, coidada. Tamén son espazos que miman a quen toca neles. Está ben un concerto de gran formato nunha praza á intemperie, mais non hai os mesmos recursos que no interior dunha sala de pequeno formato. É o caso da Sala Rebullón de Mos, onde comecei esta xira, ou da Arca de Noe en Vilar de Santos ou do Garufa na Coruña que tamén visitarei. Neses lugares pasan cousas diferentes. Hai máis oportunidades de que saian cada vez dunha maneira distinta. Iso é algo que estou a experimentar e no que creo firmemente. O espectáculo non só configura á propia persoa que está arriba senón á xente que está abaixo. —Como conecta 'Laboratorio sonoro' con outros proxectos realizados con anterioridade? Polas cancións, basicamente. Retoma algunha peza de 'Orixe' como A Moura e outros sinxelos, como o Canto de Moscoso. Tamén a través da miña personalidade centralizada desde a parte da interpretación até a parte da música máis bailábel. A parte máis intimista coa parte máis de movemento. —Para o espectáculo aposta por combinar instrumentos tradicionais galegos que xa ten empregado noutras ocasións coa tecnoloxía. Como chegou aí e que lle parece o boom actual que estan ter este tipo de experiencias musicais na Galiza? Chegar aí foi algo que me favoreceu. Eu xa facía este tipo de música e agora que é mainstream e está más abalada socialmente foi moi positivo. É algo que acontece a nivel mundial, non só aquí. Probabelmente eu tamén estaba niso ao mesmo tempo cando estaba na Arxentina e escoitaba Bomba Estéreo. Son grupos que fan unha música que aproveita a mestizaxe. Hai que ser conscientes que isto leva acontecendo desde hai moito tempo. Este boom é bonito pola xente que compartimos e nos atopamos con diferentes perspectivas. É moi interesante ver como dunha mesma peza tradicional varias persoas sacamos interpretacións completamente diferentes. Isto é unha riqueza extraordinaria que temos que explotar. Ademais, no momento en que se instala dunha maneira máis xenérica pasa a ser menos perceptíbel e chega á normalidade. Dá unha oportunidade de crear cara outros lugares. De súpeto, atopámonos nun lugar, confluímos nun sitio de creación común sobre a música tradicional mais rematamos indo cada quen por unha dirección completamente diferente. Creo que se evidencia unha sensación grupal, mais tamén con moito talento a nivel individual. Hai moita capacidade de crear cousas novas. Véxoo como un universo aberto cara onde camiñar. —Nomeou antes Bomba Estéreo. Podemos coñecer outras influencias que tiveron e teñen importancia como para entrar na súa memoria musical e mesmo contar dalgunha maneira no seu repertorio ao longo destes anos. Cales destacaría? O meu imaxinario está influído por nomes moi eclécticos. Encántanme as grandes cantoras da música latinoamericana como Susana Baca e Mercedes Sosa, mais tamén Pucho Boedo e Ana Kiro. Escoito as miñas compañeiras e compañeiros, como por exemplo Davide Salvado. Teño en conta ademais moita música cubana de época, como artistas de Buenavista Social Club ou o pianista Alfredo Rodríguez, pois está o folclore ibérico, con representantes como Eliseo Parra. Podería engadir máis artistas, como Jorge Drexler e Silvana Estrada. —Xa no ámbito máis persoal, o feito de ser desde hai pouco nai considera que mudou a súa percepción do mundo como creadora e tamén a do seu traballo profesional como artista? Desde logo. E aparece e aparecerá na miña música cada vez máis. É case inviábel ser nai e traballar se queres estar presente na crianza. A min volveume máis feminista a maternidade. O feminismo chegou cunha perspectiva nova. Militaba e vivenciaba o feminismo desde un lugar de dereitos e de protesta e agora estou militando un feminismo da rabia e da sensación de que esta sociedade non está preparada para que unha muller poida ser artista ou laboralmente activa e nai en toda a súa dimensión. Tes que privarte dos tempos coa túa filla ou fillo si ou si. É unha experiencia con sensacións moi diferentes, boas e malas. Agora quero reflectir que tamén se pode, que requirindo dunha rede de apoio propia tamén se pode. Mais, desde logo demando dunha maneira urxente que os gobernos se fagan cargo. Non pode ser que teñamos dezaseis semanas de maternidade e nada máis. Por iso aproveito a canle da miña música para demandar e falar das eivas que supón ser nai e ser traballadora en xeral. —Quen siga a súa traxectoria musical e lea esta entrevista quererá saber cando poderemos ter na rúa, ou en internet, un novo traballo de Sheila Patricia. Pode darnos un adianto dos proxectos que ten por diante? En breve poremos á venda as entradas do concerto da Coruña que terá lugar na sala Garufa o 25 de maio e a idea é gravar un videoclip en directo ese día. Será o último deste proxecto denominado 'Laboratorio sonoro', que rematará por ter forma, finalmente, de EP.