O relato de verán: 'Trini' (IV), por Eva Mejuto

Ola! Estás a traballar? Claro, é case medianoite, tes razón. Non podo durmir, acende o trebello se queres gravar. Hoxe había macarróns con tomate e flan de sobremesa e lembreime de ti, mágoa non vivas máis preto. Si, xa sei que andas con lea, non te preocupes. Puxeches o colar que che din? Non mintas, seguro que non. Tanto ten, eu paso de todo. Veña, grava. Pois resulta que no hotel Oriente eu traballaba coma unha escrava pero era feliz de ter marchado do exército e empezar unha nova vida, coa xente coma min. Un día ofrecéronme facer horas extras porque había un evento no hotel e saín de madrugada, con tan mala sorte que pasei xusto cando a policía estaba a facer unha redada polo barrio chinés. Pedíronme a documentación, e como viron nome de home dicían: “Pero é unha noia ou non?”. E sen que fixese nada, déronme unha pancada e metéronme dentro dun furgón que fedía a ouriños. Alá me mandaron á comisaría da Vía Laietana, que estaba a tope. “A esta non a poñas cos bujarrones, pona coas margaritas”, dicían. Empezara a vestir con roupa de muller pero tiña o meu DNI de home e alá me deixaron sentada nunha cadeira mentres se chufaban de min Eu empezara a vestir xa con roupa de muller, pero tiña o meu DNI de home e alá me deixaron sentada nunha cadeira, mentres se chufaban de min. Estaba moi asustada, nena, moito. Estás aí? Non vaias durmir! Vale, vale. Pois outra travestí preguntoume se estaba fichada e eu nin sabía o que era iso. E a moi graciosa púxose a cantar a canción da Piquer, coñécela? “Ai, Triniá triniá, carita de nazarena...” Pona no móbil xa verás que bonita é. Si, esa! Pois daquela puta graza que me fixo. Os gardas molestábanse con que a outra cantase e, pensando que era eu, deixáronme soa nunha cadeira, canda eles, castigada. Como non estaba fichada preguntáronme se non tiña alcume e como lle dixen que non, un deles dixo: “Pois a partir de agora, chámaste Trinidad. Ala, a tocar o piano”. Eu non sabía ao que se refería e xa me explicaron que era deixar as pegadas dos dedos na ficha policial. E desde aí, Trini para arriba, Trini para abaixo. Si, claro, unha vez que estabas fichada era horrible, non nos deixaban nin andar pola rúa. Un auténtico calvario, nena, non o podes nin imaxinar. Pois que me mandaron ao cárcere durante dous ou tres días, si a Modelo. Examináronme de arriba a abaixo e dixeron: “Ala, a Huelva con todos os maricóns”. E alá fun. Espera que miro, téñoo anotado. Ai, cona, onde puxen o papel? Non dormes, non? Está aquí o papel; foi o 21 de xullo de 1972 “a disposición del Juzgado de Peligrosidad y Rehabilitación Social de Barcelona, con la causa 478/72”. Si, era pola lei de Vagos e Maleantes, e logo veu a lei de Peligrosidad Social, que era aínda peor, nena, andaban máis atrás nosa, aínda. Non, esa foi a única vez que fun á cadea: pasei cinco anos da miña vida de Huelva a Badaxoz, entrando e saíndo. A de Huelva era para os "activos" e Badaxoz para "pasivos", vaia paxarada. O peor de todo eran as redadas e a comisaría: tratábannos mal, insultábannos, batían en nós. Parecía que gozaban humillándonos, nena, era moi triste todo aquilo. A min tocoume estar dúas veces no penal de Badaxoz e tres no de Huelva. Obrigábannos a traballar facendo cousas de madeira. Eu evitábao sempre que podía: collía un libro e ía para o patio, pasando de todo, ao meu. Tamén estaba na cociña, limpando e fregando e cargando carbón. Facía caldos con aquela comida medio podre; eu quitaba o que tiña balor, e ala, para a pota! Que noxo, nena, se viras como cheiraba aquilo, caías de cu. E como montases lea: sen comer e ao soto. Non, a min non me tocou, grazas a Deus. Logo tamén se achegaban a darnos a charla unhas rapazas de Acción Católica. Pois do pecado e de non sei que máis parvadas. Unha delas berrounos que estabamos todas enfermas e eu farteime e collín unha cadeira e deille con ela na cabeza: “Enferma estás ti, que só vives para parir e atender o teu home”. Que se foda, que era unha amargada. Si, na cadea tamén nos daban pastillas, non sei para que. Medicamentos? Non creo. Eu penso que era bromuro, coma no servizo militar, para que non fodésemos entre nós. Pero a saber. Eu abría a boca e facía que as tomaba, pero logo cuspíaas no chan, non te amola, que as tomasen eles. Si, as da Sección Femenina viñan tamén. Esas lurpias andaban tamén polas estacións de tren buscando se había algunha muller soa, algunha “ovella descarreirada” para levala aos Patronatos. Alí tíñanas cosendo e bordando. Logo saían e marchaban para traballar, como escravas, nas casas dos ricos polo prato de comida. Menos mal que morreu Franco, todo o que pasamos naquela época, non o quero nin lembrar... Dormes? E que estabas moi calada. De falar, entroume o sono. Vou durmir, ala. Ata mañá. [Continúa o sábado]