O relato de verán: 'A maxia da avoa' (IV)

Balbino no seu día tivo que vestir de loito por mor da morte de seu tío, relata o autor, que ata os botóns da súa camisa eran negros, seica a cor da roupa ía perdendo intensidade e volvéndose gris, polo desgaste do tempo, parece que a Balbino o que máis lle amolaba desta situación non era levar roupa escura, senón perder as festas. Resulta curioso para moita xente, mais a avoa Rosa, nunca entendeu a morte como algo triste pese participar no duelo comunitario, nas misas en memoria dos defuntos e as procesións fúnebres brindando consolo e apoio ás familias. Ela adoitaba a dicir que a morte non era cousa boa pero tampouco cousa mala e que había que estar atenta as sinais que nos mandaban, tamén dicía que cada persoa tiña o seu camiño marcado. Igual estás agardando que che diga que miña avoa era unha plañideira, pero iso estaba ben lonxe da maneira de ser dela. Falaba de sinais premonitorias previas á morte como o canto do bufo, os ruídos estraños, as luces na noite, o canto da curuxa, o canto do corvo, os ouveos dos cans, as fiestras que se abren e pechan soas de golpe… Advertía de que aos velorios non debía ir os miúdos da casa, nin as mulleres embarazadas para que os aires malos que se desprenden de certos mortos non entrasen nos seus corpos, semellaba que non era pata todos, xa que se o defunto fora boa persoa en vida persoa, non había riscos, así dicía ela. Lembro que non falaba das ánimas como algo negativo ou malo A avoa dispuña de varios rituais tanto na noite de San Xoán, como o día de Defuntos e mesmo en Noiteboa e en Nadal. Adoitaba colocar un servizo completo de mesa para as almiñas dos familiares falecidos ou outra alma en transcurso á outra vida, tamén deixaba a mesa sen recoller durante toda a noite para que tivesen a comida ao seu alcance, o que máis lle quedaba eran figos e uvas pasas, xa que a miña avoa era moi larpeira. Lembro que non falaba das ánimas como algo negativo ou malo, pola contra, todo o que dicía e facía era para favorecer o seu tránsito con ritos puramente pagáns, como a queima do loureiro e mesmo tirar o sal coa lavanda. Deixarlle comida aos espectros, era algo natural na familia. Se llo pedían, tamén axudaba a preparar aos mortos, o máis importante que había que facer tras o falecemento, dicía que era pechar os ollos do defunto, debido a que se corría o risco de que se quedaran abertos, podían chamar por outra persoa.Tamén había que pecharlle a boca, atando o queixo cunha cinta ou un pano, que logo se sacaba unha vez a rixidez aparecía, deste xeito a cara ficaba de maneira máis natural para ser visto. —Non tódalas plantas son amigas, adoitaba a dicir, hai que coñecelas moi ben e na súa xusta medida, por que o que te cura tamén te mata. E dicíao cunha seguridade incrible, de feito cada vez que emprego o sabugueiro, tento quedar corta para non acadar o efecto contrario ao que busco, ata o agora, sempre tiven sorte e todo ten saído ben., as marmeladas, infusións e a receita secreta para os males, levan dando o seu froito, sen perigo evidente. Debo de confesar que teño unha planta fóra do meu dominio coa que non quero enredar, o perexil xigante. Malia o que podía pensar pola semellanza co pirixel culinario, este agocha un escuro secreto resultando de gran perigo para quen o toca máis da conta, resulta ser unha planta un tanto caprichosa. Cando o seu zume entra en contacto coa pel, produce urticaria e, o que é peor, ocasiona unha gran foto sensibilidade por mor das substancias que anulan a capacidade da pel de protexerse dos raios ultravioleta solares, producindo así grandes queimaduras, en consecuencia, xa sabes déixaa estar, total non sirve para adozar. [Continúa este sábado]