O relato de verán: 'A cámara estéril' (IV), por Xosé de Cea

Saúdo disimuladamente a Álex cando el e o seus compañeiros de Protección Civil se retiran tras extraer a porta do vehículo. A táboa espiñal do 061 xa está disposta xusto a carón. Unha médica fala coa muller ferida. Tenso a corda e tento fotografalas mentres a doutora comeza a cortar coas tesoiras unha das perneiras do pantalón, pero un enfermeiro despáchame de malas maneiras. Sigo fisgando dende a distancia, o zoom fai o resto. Antes de extraela, véndanlle a perna para conter a hemorraxia. Ao sacala, fíxome en que da blusa rachada xorde o seu ventre avultado, igual que o de Laura. Sete, oito meses? A pel tirante está toda enzoufada porque ela cisma en sostelo coas mans manchadas de sangue. O persoal sanitario rescátaa sosténdolle a cabeza e mantendo recta a columna vertebral antes de colocala con moito tino sobre a táboa, onde a inmobilizan suxeitándoa con correas e lle poñen un colariño. Contrasta a asepsia do aparello ortopédico co seu rostro doente, convulsionado en laios. O lapis de ollos e o rímmel fúndense coas bágoas nun horrible felo que escoa fazulas abaixo. Ela teima en apertar a barriga nun xesto que pretende darlle protección a quen aí latexa, garantirlle unha aura de paz no interior da placenta mentres o mundo se esfarela ao arredor. O encadre é perfecto e sigo tirando fotos, pero con desgana, coma se, de socato, crebase o tendón que sostén a miña vontade e o dedo seguise traballando máis por un tic nervioso que por un acto voluntario. Deixo de facelo en canto sinto un retorzón no bandullo seguido dunha violenta vasca. Coa cámara pendurada da correa bailándome no pulso, as miñas mans imitan as da vítima nun xogo de espellos falaz. Coa cámara pendurada da correa, bailándome no pulso, as miñas mans imitan as da vítima nun xogo de espellos falaz e premen o abdome. O primeiro que me vén á cabeza é que me pasei almorzando. Alguén con moi mala hostia aí dentro debeu selar hermeticamente o meu estómago, que segue a remoer en bucle os ovos, as salchichas, os torresmos, a graxa, o café con leite, as torradas, tal se o píloro quixese amolarme cunha folga de brazos caídos xusto agora que evacúan a vítima. Esfórzome por soster de novo a cámara e póñoa en modo vídeo para gravar o proceder dos equipos de emerxencia. Son o único que o fago porque non hai máis xornalistas dándolle cobertura ao accidente. De seguro que metemos un corte nalgunha televisión. Unha vez rescatada, o rotor do helicóptero cisca unha galerna de herba seca e decibelios ao tempo que comeza a erguerse vagaroso en vertical. O meu aparello dixestivo centrigufa con el nunha incontestable arcada final que me fai golsar na cuneta. Despois, o mundo enmudece. Aínda que todo segue a bulir ao meu arredor co trafego dos guindastres, a limpeza do aceite vertido na estrada, o regulamento do tráfico, eu só escoito un barullar moi afastado por tras dunha sordina. O malestar non cesou nin despois de botalo todo fóra. Íllame do mundo unha enorme burbulla miasmática emanada do asfalto movedizo, do solo desintegrado nunha trolleira pola que tento avanzar aínda que cada vez me custe máis gobernar as pernas. Camiño a paso de zombi até a furgoneta de atestados. Vou até alí non porque queira facelo, senón porque é o que toca agora, porque na rutina de cubrir un accidente de tráfico este é o último paso antes de coller o coche e regresar a casa para redactar a información e procesar as fotografías. Tralas imaxes, os datos. Quedo plantado diante do axente que está a transcribir nun ordenador portátil as anotacións de campo que tomaron sobre o sinistro. Mírame con estrañeza, cando o habitual é que, sen chegar a abafallar, me traten con certo menosprezo. Xordo aos sons que articula a súa boca, dime algo que non escoito. Tampouco son quen de oír a miña propia contestación. Alguén conectou o piloto automático no meu cerebro e o garda e eu mesmo ensaiamos unha conversa da que non participo. É o que sinto antes de que os restos de percepción aos que me aferro, pouco máis que unha ollada borrallenta ao interior da furgoneta, fiquen varridos pola escuridade e o nada. [Continúa o sábado]