O relato de verán: 'A cámara estéril' (III), por Xosé de Cea

Marcho do concello ás carreiras. A ansiedade que sentía no salón de plenos hai tan só uns minutos semella algo tan remoto que nin sequera me molesto en esquecer, máis que nada porque agora é peor. Cando recibes un aviso así, méteseche no organismo unha urxencia sen obxecto, as túas glándulas suprarrenais bombean adrenalina no rego sanguíneo coma quen se prepara para afrontar un perigo inminente, poñendo a punto o teu sistema locomotor para o truque ou a fuxida. A ansiedade que, antes era de andar por casa, agora bota a correr frenética. Ti tamén corres deixándoa atrás, pero non hai perigo ningún. Só se trata de ser o primeiro en chegar, de adiantarte ao traballo do equipo de excarceración, sempre antes de que os corpos que lle van dar sentido dramático ao teu traballo sexan evacuados ao hospital ou ao depósito forense, antes de que o guindastre retire os vehículos esnaquizados. Se hai foto, hai portada. Se non, non paga a pena gastar a gasolina do traxecto. Sen contrato e sen salario fixo —son dos que cobro por espazo ocupado en plana— como para soñar con dietas por desprazamento. Gardamos o Corsa de segunda man na casa dos meus sogros. Eles non teñen coche, pero si un garaxe novo do trinque tras reformar a antiga corte das vacas. Mentres baixo buscalo, aproveito para chamar a Xandra e avisar de que temos un accidente, de que vaian reservándome páxina. O que para os demais é unha desgraza, para min é unha paga extra. Desterrada a cortesía, cando a informo do acontecido respóndeme coma sempre nestas ocasións: —Hai mortos? A tradución española do libro de Kapuściński onde di que para ser un bo xornalista cómpre ser unha boa persoa titúlase Os cínicos non serven para este oficio. Podería debuxárseme un medio sorriso condescendente mentres o penso, pero o cerebro non está para enviar impulsos inútiles á miña musculatura facial. —Aínda non o sei. Chámote en canto chegue. Abur! Ao entrar na casa dos meus sogros, nin sequera saúdo. Dígolles ás presas que houbo un accidente e xa lles deixo tema de conversa para o que fica de día. No traxecto, crúzome con varios coches que me fan sinais de advertencia cos faros. En apenas dez minutos, atópome coa caravana que adoita preceder o escenario de calquera sinistro. Iso significa que os vehículos implicados quedaron desfeitos no medio da calzada, sen posibilidade de movelos para facilitar a circulación. Aparco na cuneta tras un camión cisterna e prosigo a carreira coa mochila baténdome no lombo, a cámara desenfundada e o dedo no disparador. Cando chego, o helicóptero do 061 agarda nun prado. Sei que a portada é miña con independencia do parte de vítimas. De maneira instintiva, comezo a tomar diversas posicións para encadrar e fotografar. Dende que me puxeron unha dixital compacta con zoom óptico de vinte aumentos, xa non hai nada que coute o meu frenesí de voyeur. O garda civil que está a regular o tránsito a través do único carril aberto dedícame unha mirada de ferreiro. Xa contaba con ela, vai no soldo. Un dos coches sinistrados, un todoterreo, ten o morro case indemne completamente afundido no lateral do outro vehículo co que bateu. Este, un turismo irrecoñecible, levou o impacto na banda do acompañante, o que indica que saíu do seu carril para ser engulido polo que viña en sentido correcto. Non hai marcas de pneumáticos na calzada, do que deduzo que todo foi repentino sen que lles dese tempo a frear. O que se esnafrou de fronte, ten a porta do condutor aberta e os airbags inchados, polo que os ocupantes deberon zafar se levaban o cinto posto. Os asentos baleiros, a ausencia de manchas de sangue, así o indican. Interésame máis o outro, o que recibiu o impacto lateral. Os operarios de Protección Civil cortan a chapa cunha cisalla eléctrica. Dentro, encaixada entre o asento e o volante, laia unha muller á que asiste o persoal sanitario de emerxencias a través do oco da ventá. Se había alguén ao seu carón ou non, só será posible sabelo cando separen un coche do outro. [Continúa na sexta feira]