Fran Alonso, escritor: "Quixen facer un libro para espir a perversión da linguaxe publicitaria"

—Este é un libro cheo de fotos de moi diferentes localizacións e poemas. Foi un traballo premeditado desde que comeza a facer esa combinación de imaxes e textos? O libro é premeditado nun sentido diferente a cando fixen Street Poems, que tiña un perfil semellante pero en relación á arte urbana. Para aquel libro ía fotografando arte urbana porque me gustaba e cando me dei conta de que tiña potencial para facer un libro fíxeno. Aquí xa pensei que a publicidade ten ese potencial e ademais ten unha perversión que non ten a arte urbana, que é unha manifestación libre da creatividade. Quixen facer un libro que axudase a espir a mensaxe publicitaria. —Até o prólogo e as autopublicidades dos seus libros forman parte da mensaxe. Quixen facelo todo igual, porque efectivamente, ao final, collín os textos dos meus propios libros e deille un perfil publicitario, tentando venderme a min mesmo para que ese discurso da publicidade, ese discurso persuasivo, imperase, paródico, en todo o libro. O limiar é máis explicativo, pensado na xente nova para facela consciente de onde se atopa. —Continúa así unha idea ben súa desde hai moito tempo de popularizar a poesía, de que saia de camiños trillados. Cal é o balance dese esforzo? É unha preocupación que teño desde hai moito, porque creo que hoxe a arte, se algo a caracteriza, é a hibridación e ese é o tempo no que vivimos. A poesía non pode quedar á marxe e hoxe é moi fácil contar coas ferramentas tecnolóxicas para esa hibridación que non tiñamos hai 30, 40 ou 50 anos. Tirar a poesía do carácter exclusivamente textual e emparentala, neste caso, con recursos fotográficos, coa linguaxe publicitaria, coa arte, usando recursos tipográficos ou o vídeo, por exemplo, é algo que resitúa a poesía no noso tempo. Trátase de afrontar a poesía desde unha perspectiva máis contemporánea e desde a óptica das persoas que estamos vivindo nunha sociedade na que nos bombardean, día a día, moitas linguaxes diversas e tamén masivamente a publicidade, e esa é a miña aposta neste libro. —Por outro lado é un traballo moi crítico, mesmo cando reconstrúe versos de poetas como Rosalía de Castro para darlle outro sentido. Ironiza sobre a publicidade, unha das cimas da trampa e a sedución do capitalismo. Creo que a recepción da xente é moi boa porque estás chegando desde a proximidade do que a rodea no día a día. Pode parecer contraditorio porque a poesía ispe a linguaxe publicitaria, pona patas arriba cando mostra as entrañas desa publicidade, pero ao tempo a poesía está usando recursos da publicidade e esta aliméntase da poesía, porque a poesía naceu moito antes. E aliméntase da poesía porque esta ten recursos efectivos de persuasión que serven para enganchar o lector e no seu caso o consumidor ou consumidora. Pode parecer contraditorio pero realmente funciona así. —Con eses mecanismos da palabra a publicidade estiliza contidos, banaliza ideas, igual serve para vender coches, hipotecas ou branquear maldades. O seu libro atravésao unha ironía continua. Como combina imaxes e textos creo que se entende ben o meu discurso e ademais está dirixido especialmente a un público novo, aínda que pode lelo calquera persoa. O obxectivo foi tentar explicar ao público xuvenil como a publicidade está actuando sobre as súas vidas. O contexto é moi importante porque hai unha dose de ironía e se non se pilla pode interpretarse o contrario. Hai que entender o que conta o poeta e o que está facendo a publicidade para subverter os significados. —E no seu proxecto literario que lugar ocupa a poesía? É difícil dicilo pero síntome un escritor todo terreo. Empecei como xornalista, e foi o meu inicio e a miña vocación, pero despois naveguei por moitos ámbitos, mesmo por algo tan insólito como o ensaio infantil. Douche a miña palabra era precisamente unha reflexión sobre o poder da palabra e da escrita. Dáme moita satisfacción ir mudando de xénero e de estilo, porque me permite afastarme e creo que todos os escritores, cando acabamos unha obra, precisamos esa distancia. A min resúltame moi útil cando deixo de escribir poesía e métome nunha novela e despois mergúllome a escribir literatura infantil. Esa mudanza permíteme un distanciamento no que me sinto cómodo, porque ademais teño a convicción de que unha obra literaria pode manifestarse a través de xéneros moi diversos. Ademais creo que máis que unha voz, o escritor ten que ter un perfil recoñecíbel. Porque podes ter moitas voces e o importante é que esas voces sexan verosímiles, que cheguen e resulten convincentes. —E como define o seu perfil? Porque moitas veces iso faino a crítica. Creo que o meu perfil é o de buscar sempre e romper un pouco co que fixen anteriormente. O meu libro que máis éxito de vendas tivo Poetízate, que leva máis de vinte mil exemplares vendidos, os comerciais sempre me din porque non fago outro semellante.. pero é que xa está feito, non hai que repetilo. Non escribo para que se venda moito. Escribo porque quero a satisfacción de poder recoñecerme nos textos e descubrirme nas cousas que me abren camiños, e me obrigan a pensar sobre determinados ámbitos ou que me ensinan novas formas que non explorara antes. O meu perfil definiríao por superar todo o anterior que fixera.