Jaime Estévez e Brais González, de Lítore Quartet: "Selkie é un conto escénico que toma a lenda das mulleres foca para falar do maltrato"

Como xurdiu a idea de Selkie? Jaime Estévez: Estabamos vendo o grupo Dianto Reed Quintet, uns amigos nosos, na final do concurso Xuventudes Musicais de España na modalidade de Cámara. Eles fan moita performance, mesmo con atrezzo e movemento escénico. Iso levounos a pensar que queriamos facer algo similar, pero ademais encargando unha obra orixinal para o cuarteto de saxofóns. En Brais atopamos a persoa ideal para isto porque xa fixera óperas. Como recibiu este encargo? Brais González: Cunha ledicia enorme. Primeiro, por vir deles, porque xa os coñezo desde hai moitos anos. Ademais, viña de colaborar con Jaime nunha obra para o seu fin de carreira. Por outra parte, isto tamén supuña desenvolver algo similar ao que levo traballando nos últimos anos; proxectos que vinculan a música coa narración. Por todo isto, desde o primeiro momento pareceume unha proposta moi interesante. E á hora de traballar a obra? B.G.: O primeiro paso foi escoller o tema. Desde o comezo tiven bastante claro que quería que a obra estivese vencellada ao mar dalgún modo, pola relación que temos coa costa. Moi ao comezo estiven traballando coa idea das cidades asolagadas, mais cedo cambiei a esta historia das selkies, mulleres foca. Comecei recompilando lendas da zona escandinava, mais en febreiro deste ano fixen unha viaxe a Escocia e, percorrendo algunhas aldeas costeiras, atopei outras lendas diferentes que chamaron moito a miña atención. A obra está baseada nestas, aínda que logo o arco narrativo e o final teñen algunhas modificacións. Para min foi fundamental poder recoller esta información alí, e creo que despois disto non vou volver facer unha obra sen ir aos sitios. Poder falar cos pescadores da zona, saber que peixes hai e cales son as lendas, cambia moito. Até pasei unha mañá enteira eu só nunha praia rodeado de focas! Como foi o proceso de ensaio? J.E.: Unha vez que Brais xa tiña este traballo feito, este verán tivemos un primeiro ensaio no que traballamos os primeiros esbozos das partes musicais e exploramos o movemento escénico e as posibilidades que había. Foi unha sesión moi interesante e creo que a partir de aí cambiaron cousas. Para nós tamén foi un reto moi interesante e que queriamos asumir, porque implicaba integrar a música cun movemento escénico complexo e rico, vestiario orixinal, declamacións en directo... é un conxunto moito máis complexo que as obras ás que estamos afeitos. B.G.: Antes desa xuntanza eu estaba atorado. Para min, o importante con esta obra, como xa fixera en Loba branca e en Cerva branca, era tomar a idea dunha lenda da tradición oral e buscarlle un vencello con problemáticas ou situacións sociais actuais. Con todo, cheguei a un punto no que non me estaba gustando o que fixera porque cría que a mensaxe que trataba de dar era totalmente errónea. Nesa xuntanza, cando comezamos a probar algunhas cousas e vin os catro movéndose pola escena, algo fixo clic na miña cabeza e vin claramente por onde había que tirar. Selkie toma esta lenda das focas que saen do mar convertidas en mulleres para falar de liberdade, empoderamento, maltrato e abusos, que seguen vixentes hoxe en día.