Isabel Rei: "A xente nova que se achega ao mundo do teatro con monicreques é máis aberta"

—Como recibe o Premio Unima? Alégrama moito, evidentemente. Agradezo que sexa un premio que valora o meu traballo en particular e o das mulleres dentro do mundo dos monicreques en xeral. Ademais, é un premio que conceden as compañeiras e compañeiros de profesión, que é diferente de cando son certames aos que tes que presentarte ti ou un espectáculo concreto. Tamén estou moi agradecida de que sexa Unima quen me dea o premio porque eu non estou asociada a ela. —Un dos puntos que se tratou no Encontro Titiriteiro Galego foi a situación actual dos monicreques na programación cultural. Cal é o seu punto de vista sobre isto? Entre a crise de 2008 e a pandemia notamos que a profesión se viu bastante afectada. A todo o mundo, claro, mais en particular para a xente que nos dedicamos ao mundo do teatro houbo un momento de moita pausa. Por iso agora temos que volver xuntarnos. Penso que estivemos mellor do que estamos. Houbo momentos nos que estivo moito máis valorado o traballo con monicreques, mais agora vemos que xa non estamos tan presentes nas programacións. Ás veces os nosos espectáculos parece que están circunscritos a espazos máis pequenos ou con peores condicións e para o público infantil. En realidade, como en todos os espectáculos, no teatro con monicreques pode haber obras máis grandes ou máis pequenas, para crianzas ou para persoas adultas, máis caras ou menos custosas... Precisamente son partidaria de chamalo teatro con monicreques porque non deixa de ser teatro e, de feito, normalmente adoitan ser espectáculos mixtos. A comezos dos 2000 conseguírase practicamente a igualdade de contratación con respecto ao teatro de actrices e actores, mais nos últimos anos percibo un certo retroceso. Aínda queda moito por pelexar. Eu xa levo máis de 40 anos nisto e ademais dediqueime á distribución de espectáculos teatrais en xeral, polo que é un tema que me toca e do que teño unha visión global de moitos anos. É certo que nalgunhas cousas estamos mellor que antes, mais hai outras que son cíclicas: parece que o conseguimos e de súpeto hai que volver a pelexar. —E no que respecta á formación? A verdade, eu non son moi partidaria de escolas moi fechadas, senón que prefiro o ensino máis vencellado ao propio taller e ás compañías. Algo case gremial, digamos. Paréceme moi interesante que, unha vez que xa contas cunha formación básica global e en diversas disciplinas, poidas achegarte a estes talleres a través de cursos ou obradoiros. É unha forma de aprender moito máis práctica. Penso que a profesión está comezando a renovarse. A xente nova que se achega ao mundo do teatro con monicreques é, ás veces, máis aberta. Nós, por exemplo, viñamos das artes plásticas ou das artes escénicas e faciamos todo. E, como dicía antes, tamén existen moitos prexuízos arredor desta disciplina, sobre todo relacionándoa con cousas máis pequenas, populares ou infantís. O que me atopo agora é que a xente nova ten máis preparación no teatro físico e con máscaras e que todo iso está moi achegado tamén á danza. Os monicreques están moi conectados con todo isto, así como coas artes plásticas, e neste sentido vexo que a xente nova está máis aberta a achegarse a esta disciplina. Eu teño moita esperanza.