Sen espazos públicos para o baile na Galiza malia a "boa" resposta do público

Na xornada de hoxe conmemórase o Día Internacional da Danza, un sector cultural que na Galiza está a vivir “unha efervescencia creativa moi importante malia a falta de espazos para expor as creacións”, sinala o investigador, xestor e distribuidor cultural Manuel Lago en conversa telefónica con Nós Diario. Durante o ano 2020, nos teatros públicos galegos realizáronse un total de 44 funcións de danza. Só catro destes espazos programan de modo constante este tipo de actuacións: o Teatro Rosalía de Castro da Coruña, o Pazo da Cultura de Carballo, o Teatro Principal de Compostela e o Auditorio Municipal de Vigo. "Se todos os teatros públicos galegos programasen unha soa función de danza ao ano, este número sería o dobre", destaca Lago. Sendo conscientes de que “non é unha actividade de consumo masivo, como pode ser o teatro comercial ou a música, a resposta do público asistente é boa sempre que se programan estas funcións”, indica o distribuidor. A percepción de que “a danza é unha lingua conceptual, que non é para todos os públicos é algo erróneo, xa que esa disciplina é tan variada como o teatro escénico, mais os programadores ás veces escúsanse neste concepto de que ‘a danza non se entende’ para non ofertar as funcións”. Co fin de loitar contra esta percepción, o Teatro Rosalía de Castro da Coruña conta co proxecto TRC Danza, que pon en práctica a programación expandida. Isto implica “achegar os artistas e as chaves da función a distintas comunidades locais, para que a experiencia non só se dea durante o espectáculo, tentamos tamén que se escriba máis e se realicen reflexións e críticas sobre a danza a través de talleres de público, entre outras moitas cousas”, sinala unha das coordinadoras do proxecto, Caterina Varela, ao xornal. “Iniciativas como esta non son novas, mais por desgraza non se dan moito na Galiza e é unha mágoa porque é unha gran forma de optimizar o investimento que realizan os teatros”, engade Varela. Axudas sen ter en conta a distribución As e os profesionais destacan que malia que se están a convocar e adxudicar axudas por parte da Xunta, estas non están a ter en conta nos seus requisitos a distribución dos espectáculos de danza. Nas achegas á produción de novas creacións “exixen un mínimo de actuacións anuais que os proxectos subvencionados teñen que realizar, pero estas funcións obrigatorias superan a oferta que desde a rede de teatros da Galiza se está a programar”, explica Lago. Isto implica que moitas compañías teñan que buscar fóra do territorio espazos para poder realizar as súas creacións, “co complexo que resulta sacar fóra unha produción de danza”. Tamén resulta dificultoso para as compañías poder realizar estas producións no país. A codirectora da compañía TrasPediante, Marta Alonso, sinala que é moi difícil montar unha nova creación ante a falta de espazos de residencia “onde poder dispor dos recursos precisos para crear co teu equipo e con certa liberdade”. Segundo expón Alonso, “ao non dispor dun espazo propio, onde poder realizar unha investigación de luces para o espectáculo ou poder deixar montada a escenografía, pérdese moito tempo en ter que liberar para outras usuarias este espazo compartido, o que implica que as producións estean moi condicionadas”. Isto, sumado á incerteza da situación actual causada pola pandemia da Covid-19, “fai que as producións vaian á cabalo, porque non se sabe se vas poder seguir adiante ou non, se a poderás estrear ou con canto público vas contar" na actuación. Malia estes problemas o sector da danza “está a medrar polo seu traballo constante e con mentalidade de resistencia”, indica Paula Quintas, codirectora do Festival Corpo(a)Terra. Durante os últimos anos, realizáronse unha media de 20 novas producións de danza ao ano que contan “cun gran nivel de calidade e diversidade”, apunta Lago. Máis unión no sector As profesionais concordan en que, desde hai uns anos, as compañías están "máis unidas que nunca en defensa da danza”. Cuestión que se reflicte en asociacións como a Plataforma Artes do Movemento (PAM), que xorde da Plataforma de Afectadas polo Centro Coreográfico Galego (Paccg), e busca a “defensa e desenvolvemento de condicións, políticas e contextos para a creación, a investigación e a difusión” destas artes no territorio. A PAM, conformada por decenas de compañías e profesionais galegas, denuncia a falta de autonomía e independencia do Centro Coreográfico Galego -xestionado pola Agadic e que desde hai máis de ano e medio está sen directora á fronte- e considera que “deberían realizar unha nova concepción, xa que non cumpre coas demandas actuais que ten o sector. Alén da coprodución de tres espectáculos e dalgunhas clases de formación, non achegan moito máis e é un edificio que ten persoal administrativo que fai o seu traballo e xa está”, indica unha das integrantes da PAM ao xornal. Traballando en 2021 nun Plan integral da danza O CCG é un dos puntos que se están a tratar no Plan integral da danza, no que traballan de forma conxunta a Administración galega e as profesionais do sector. “É un proxecto moi necesario e ambicioso que se quere abarcar durante este ano, mais temo que non é realista”, sinala Quintas. “Non quero ser pesimista, pero vexo que son excesivos campos como a formación, a distribución e a formación, que requiren un traballo moi en profundidade. Malia isto, se de 20 puntos importantes, como as porcentaxes de contratacións ou as residencias escénicas, se levan a cabo 15 de verdade, será todo un logro", apunta. Quintas destaca que este "é un bo momento para o cambio e estase a traballar nel, as novas xeracións veñen con moita forza e semella, sendo optimista, que as cousas poden ir a mellor", conclúe a artista.