Carmen Méndez, premio Mestre Mateo á mellor curtametraxe: "'Pura' é a miña historia contada con e a través da miña nai e a miña avoa"

Como xurdiu Pura? Foi nun momento vital moi concreto, arredor da pandemia. Tiven moita ansiedade e cando volvía a casa, disparábase aínda máis. Sentín a necesidade de explorar que me pasaba, por que ocorría isto na casa? Tamén había unha necesidade de mirar cara a dentro. Iso levoume a volver a casa, a estar en contacto co lugar do que eu viña e no que nacín, coa miña nai e a miña avoa que aínda permanecían alí. Sabía que, dalgunha maneira, elas me ían axudar a obter respostas sobre todo isto e tamén a coñecerme a min mesma. Era a miña primeira vez detrás da cámara e por iso tamén estou tan agradecida con este agasallo que é o Premio Mestre Mateo, especialmente tendo en conta o intimismo desta peza. Diría que é unha curta autobiográfica? Si, totalmente. Aínda que eu estou detrás da cámara e a min non se me ve en ningún momento, tamén estou presente tanto no relato como con elas. O retrato que eu podo facer da miña nai ou da miña avoa é o meu propio retrato. Cando falamos de dó, de medos ou de todo o que podemos falar en relación á familia, estamos falando da nosa familia. É a miña historia contada con e a través delas. Ao final somos tres mulleres de tres xeracións contando a nosa historia. Como viviu o proceso de reconciliarse con todas esas lembranzas? Sempre digo que a curta axudoume a reconciliarme co lugar, mais tamén comigo e co pasado dalgunha maneira. Cos recordos. Recordar vén de re cordis, é dicir, volver pasar polo corazón. E para min esta curta foi como volver pasar polo corazón cousas que xa pasaran, mais acompañada delas. E iso foi o que me serviu para reconciliarme comigo mesma, coas lembranzas que teño asociadas a ese lugar, coa dor e coa vida. Eu saín desa curta, despois de todo o proceso, chea de amor grazas a elas. Foi súper duro, porque hai moitas cousas pasando a nivel emocional, e para min foi unha viaxe a todos os niveis, mais tamén supuxo coñecerme máis e estar chea dese amor. Ás veces parece que só hai espazo para falar do amor que hai nunha familia, ou da dor, cando o habitual é que todo estea mesturado. As emocións ou os sentimentos sempre están en polaridade: hai algo moi malo porque tamén hai algo moi bo. Penso que é imposíbel separar a dor do amor, do dó... Na curta hai moitas capas. Hai dor porque lembramos persoas que xa non están. Tamén hai moito amor e sororidade; coidados, con toda a forza que require sacar unha casa adiante, facerse cargo das crianzas. Incluso amor á vida, o feito de seguir adiante a pesar das dificultades. A vida é un cúmulo de emocións mesturadas. Nalgún momento hai unha que sobresae máis, e noutros momentos é outra, mais sempre están todas presentes. No caso das lembranzas en concreto, tamén falamos de emocións asociadas a esas vivencias, non da realidade do que aconteceu. As lembranzas teñen moito peso na curta porque estamos recordando as persoas e as cousas que forman parte do pasado familiar, tanto boas como malas. Tamén falamos moito de certas cousas do pasado que fan que o presente sexa dunha determinada maneira. Hai un momento no que miña nai fala de cando se construíu a autovía que pasa cerca da casa. Loitouse para que non sucedera, mais non se conseguiu. É como un baúl do que vas sacando cousas, algunhas mellores e outras peores.