Berta Ojea: "En Europa, María Casares está considerada como unha das grandes actrices do século XX"

—Por que decidiu utilizar o libro de Anne Plantagenet como punto de partida da charla? A idea con esta charla era falar desde unha actriz sobre outra actriz. Eu coñecín María Casares en París no ano 1989 e a partir de aí tivemos moitos encontros, comidas compartidas, charlas moi longas... Ás dúas gustábanos moito falar. En 2022 fixéronse os 100 anos do seu nacemento e xunto coa miña sobriña, Carlota Ojea, e a súa produtora, Que arte, fixemos un ciclo de María Casares coa idea de que puidesen intervir persoas que a coñecían moito, ben por ter traballado con ela ou ben por ser amizades. Organizando isto comecei a buscar entre as biografías que había sobre ela e así atopei a que realizou Anne Plantagenet. Quedei moi conmovida porque aínda que buscara entre as que había publicadas e todas estaban ben, había unha certa distancia. Eran como libros de análises sobre o que fora a súa vida. Coa biografía de Anne, que ademais lin do tirón, sentín que atopaba a María Casares que eu coñecín: o seu ritmo, a súa enerxía... Puxémonos en contacto de seguida con ela para que puidera vir ao ciclo e a partir deste encontro tan máxico comezamos a facer algunhas cousas xuntas. De feito, conseguimos que Kalandraka quixese publicar a obra e foi moi bonito porque a súa tradutora, Isabel Soto, tiña dúbidas sobre se podería ter tempo para traballar na obra, mais ao lela decidiu pórse deseguido para que estivese lista para o ciclo. —Por que cre que a biografía de Anne achega esta visión? Anne fixo a biografía a raíz da publicación das cartas entre María Casares e Albert Camus, que son arredor de 800. A partir de aí ela comeza a traballar e a investigar. O que ten a biografía dela é que posúe a coraxe de entrar na vida e na personalidade de María e de facelo con moito descaro. Algo que a min me fascinaba é que as cousas que María podía contarte cando falabas con ela, aparecían na investigación de Anne. O importante desta biografía é esa muller que é actriz, mais que tamén sobrevive a todo. María falaba moito do que supón chegar a París, da súa conquista da lingua, porque naquel momento calquera que non falara francés cun perfecto acento parisino non traballaba no teatro. Ela fixo ese exercicio toda a súa vida e de feito dicía de si mesma que tiña alma de Don Juan Tenorio, de conquistadora. Vivía para traballar e no momento no que puido xa estaba axudando economicamente a súa nai. Era unha loita continua para atravesar o camiño fose como fose. —Hai unha débeda coa memoria de María Casares? Sempre penso por que non se lle ofreceu unha oportunidade a María desde aquí. Ela era moi galega. Sempre dicía que o seu exilio real non foi cando chegou a París, senón cando marchou da Galiza. En Madrid sentíase unha estraña, fóra de lugar. E non volveu nunca á Coruña porque dicía que non quería vir para recoller ningunha medalla nin para recibir unha homenaxe. Ela quería volver para traballar, para ter cabida como a actriz que era e non como filla de. Eu penso que agora é o tempo de reivindicar a memoria das mulleres do noso país, así como o talento galego. En Francia, Alemaña e outras partes de Europa, María está considerada como unha das grandes actrices do século XX, chegando a comparala con Sara Bernhardt.