Areta Bolado: "O humor é unha ferramenta moi interesante para a denuncia, mais tamén para curar feridas"

—Como foi a súa traxectoria desde que empezou a facer teatro até ser profesional? Na miña casa sempre se conta a historia de que eu estaba moi apaixonada polo teatro e creaba as miñas pequenas pezas, que representaba no salón da casa. Convidaba a veciñanza e aí facía o pase. Iso si, a miña nai conta sempre que eu cobraba 25 pesetas a cada veciño ou veciña e que convidaba ela a merenda. Era todo unha ganancia, unha visión de negocianta. Logo, o habitual no [teatro] afeccionado: o colexio, o instituto... Despois entrei na Escola de Arte dramática en Vigo e fixen de todo. Estudei os catro anos con Noelia, e cando estabamos rematando organizouse unha lectura dramatizada en Ribadavia dunha peza de Manuel Lourenzo. Alí a directora chamou a Ailén, que xusto viña de facer as probas de acceso e coincidimos, empezamos a xuntarnos, a ter unha amizade e a probar a facer cousas xuntas. Ao principio queriamos facer un microteatro, e a cousa foise expandindo e converteuse no que foi o noso primeiro espectáculo, Pan! Pan!. —Cal é o seu proceso creativo na Panadaría? Normalmente hai un proceso moi longo de documentación e despois hai un momento no que tomamos certas decisións sobre a estrutura da peza. Mais logo empezamos a improvisar. Nunca partimos dun texto escrito como tal; si dalgunhas decisións previas, mais facemos improvisacións que rexistramos na maioría das veces en vídeo e imos debatindo entre as tres. É como un diálogo continuo entre un traballo máis de mesa coa práctica da improvisación teatral. —As pezas teatrais que constrúen están cheas de sátira e de crítica. Ao inicio foi máis inocente, con Pan! Pan!. Eramos máis novas, era un humor máis inocente, estabamos descubrindo como era iso de facer teatro. E pouco a pouco fomos intentando ser máis comprometidas co noso humor. É unha linguaxe que nos é moi común a todas, tamén na nosa vida. Creo que é unha ferramenta moi interesante para a denuncia, mais tamén para a cura, para sandar moitas feridas. —A expresión corporal é tamén un elemento chave nas súas pezas... Para nós o uso do corpo é super importante, non supeditamos toda a nosa creación nin artellamos en función dun texto, senón que hai outras cousas que pesan moito, e o traballo do corpo pesa moitísimo. É curioso, porque se nun cásting para intérpretes quixese acceder non sería o primeiro perfil que ollarían. Temos moi presente saber que os corpos que poñemos sobre o escenario non son canónicos e normativos, e precisamente esa utilización do corpo con tanta liberdade é parte dunha aposta, é parte dunha intención. —Pensa que aínda hai moito por loitar para lograr a igualdade de xénero no teatro? Sabemos por estudos que a maioría das intérpretes chegada certa idade teñen unha caída moi grande na contratación, e que os intérpretes masculinos teñen máis protagonistas e as mulleres pasan máis tempo en paro. Todo isto afecta a túa vida. Creo que aínda queda moito que facer, e non só estar presentes nos equipos, senón pensar en como son os procesos de traballo, que sexan realmente máis igualitarios. Tamén nos discursos, hai que facer un traballo de revisitar outros discursos; non só de mulleres, senón doutras "disidencias", e a forma.