Aaron Siebert, músico e director da curtametraxe 'Elas': "Quixen desempoar a nosa identidade e entregala sen tópicos nin simplificacións"

—Como xorde a idea de crear Elas e que simboliza para vostede a figura de Avelaíña? O meu soño era realizar un filme, así que decidín enmarcalo no meu proxecto de fin de Mestrado. Foi nun paseo desde a universidade cando xurdiu a visión completa: a vida da miña avoa, os poemas de Díaz Castro, a música das romarías e o liderado matriarcal co que crecín. Sentín a maxia de contrastar todo iso coa miña vida diaria nos Estados Unidos e vin o potencial. Avelaíña simboliza a fortaleza galega de antes: romper esquemas, ser forte desde o espírito e a vellez. Unha muller de 80 anos que perde o medo á vida e á morte, leva o lume dentro e lidera contra todo. Con iso medrei. É o lume dormente que menciona Díaz Castro en Penélope cando fala de Galiza. —Elas mestura narración visual, simbolismo mitolóxico e música. Como entende a relación entre imaxe e son na súa obra? Enténdoa como unha soa cousa. Intento transmitir a miña forma de sentir a vida. E na miña forma de sentir Galiza combino a música, a luz, o que vexo e o que sinto da forma que se ve en Elas. O meu propósito foi comunicar o meu xeito de sentir o noso. —O filme ten moitas referencias á simboloxía popular e ao paso do tempo. Cal é a lectura que pode facer unha persoa que o vexa? Gustaríame que servise para rescatar o esencial do pasado. As nosas raíces foron diluídas nun concepto superficial e desarraigado, promovido polo Goberno autonómico e o sistema educativo que acabou afastándome de aquí. Pero a miña familia, a poesía, a paisaxe e a distancia reveláronme a nosa identidade, enterrada pola ditadura. A miña esperanza con Elas era desempoar a nosa identidade e entregala sen tópicos nin simplificacións. —E como valora a acollida da curta? Estreamos no Estado español no Festival Internacional de Cine de Elx (País Valencià). Pola calidade da produción a xente pensaba que o noso orzamento fora de 50.000 euros; a realidade é que o fixemos dez rapaces de 20 anos con 3.000 euros e moita ilusión. Nos Estados Unidos a experiencia púxome os cabelos de punta. O teatro encheuse e dirixín en directo a banda sonora cunha orquestra de rapaces americanos que entenderon á perfección o espírito da muiñeira. Ver xente de tantos lugares do mundo chorando por Elas é algo que aínda hoxe non sei como describir. —De que forma a música pode axudar a contar historias sobre Galiza que a palabra ou a imaxe non logran? Hai cousas que o tempo ou a xente poden deturpar, pero o son da gaita segue sendo o mesmo. A música é un fenómeno físico. Na liña diso que dicía Nietzsche de que hai máis sabedoría no teu corpo ca nas túas filosofías máis profundas. —En outubro presentará unha obra musical. Que nos pode adiantar ao respecto? É unha obra que me ilusiona moito, porque tiven a sorte de contar cun grupo de músicos de clase mundial e moita liberdade creativa. Conta con orquestra de cordas, arpa, piano e co saxofonista Miquel Flores. Estou nun momento de madurez no que por fin comezo a atopar a sinxeleza, o esencial que o di todo. É música da que estou moi orgulloso. Estrearase o 3 de outubro en diferentes plataformas e tamén se porá á venda a partitura.