Vestixios de drama

Adaptación do musical In the Heights de Quiara Alegria Hudes (libreto) e Lin-Manuel Miranda (música e cancións). Un musical “ao uso” aderezado con ritmos latinos, salsa, merengue, boleros e hip-hop. Céntrase nunha comunidade latina dun barrio de Washington onde Usnavi rexenta unha tenda de barrio mentres anhela volver algún día á República Dominicana para cumprir o soño do seu pai. Vive coa matriarca do barrio e co seu primo pequeno Sonny. Faille as beiras a Vanessa, unha perruqueira con ínfulas de deseñadora de moda. Pola súa banda, Nina regresa de Stanford como unha heroína, pois é a única que conseguiu ir á universidade. Benny, que cortou con ela ao pouco de marchar, tratará de recuperala. É verán. O día máis caloroso está á volta da esquina. Un apagón que deixará ás escuras o barrio, tamén... Nun barrio de Nova York (In the Heights) / Jon M. Chu / EUA / 2021 / 143 min Dirixe Jon M. Chu, responsábel de videoclips de Justin Bieber e de continuar a saga do musical adolescente Step Up. Quizais lle quedou algo grande esta empresa... Vale que a montaxe e a realización son enérxicas para ir acorde coa música e o ritmo, mais o que debería ser un mérito tórnase nun hándicap que desmerece unha coreografía moi traballada; sobre todo porque non é algo puntual, senón unha reiteración en case todos os números. Os continuos cambios de plano provocan unha inevitábel sensación de playback poñendo en perigo a ilusión, maxia e prestidixitación que toda obra audiovisual procura transmitir. Química nula dos protagonistas e un dos que mellor actúan, o cantante Marc Anthony, apenas conta con minutos. Moitos dos números semellan un videoclip de Chayanne e algunhas secuencias rozan o ridículo (a do “case” atropelo cando se reencontran coa filla pródiga nun paso de peóns, por exemplo). Con todo, non é un desastre. O filme brilla no visual, transmite bo rollo e logra que cheguemos a encariñarnos cos personaxes, sobre todo cos secundarios. Incluso hai vestixios e intención por transmitir o drama da migración, a solidariedade, o mantemento das raíces ou a trampa do soño americano, aínda que acaben caendo nel. Hai en concreto tres secuencias a destacar: a presentación de personaxes en modo Cats, por sorte condensado nun só número musical (quen vira o musical de Andrew Lloyd Webber o que digo); a parte enteira da “avoa” no metro; e a coreografía, homenaxe a Fred Astaire en Vodas Reais, dos namorados Benny e Nina. Un musical para amantes dos musicais e dos ritmos latinos... (ollo, que uso a forma copulativa e non a disxuntiva).