Oppenheimer

Con apenas unha ducia de longametraxes ás costas, xa se pode dicir que Christopher Nolan é o cineasta máis completo do noso tempo, sen lugar a dúbidas. O mellor quizais, mais isto iniciaría un debate subxectivo apaixonante, pero interminábel. No que non hai discusión é que Nolan está nun nivel de perfección só equiparábel co de Kubrick. Unha excelencia inalcanzábel para a maioría. Oppenheimer supón o cénit desta traxectoria impecábel na que pon en práctica todo aquilo que foi desenvolvendo na súa carreira, combinando, como só el sabe, o blockbuster co cinema de autor. Adapta a biografía do físico teórico “pai da bomba atómica” titulada American Prometheus: The Triumph and Tragedy of J. Robert Oppenheimer, Premio Pulitzer en 2006. Prometeo roubou o lume aos deuses para darllo aos mortais, polo que foi castigado a permanecer encadeado nunha rocha atormentado por unha aguia. Non hai metáfora mellor para resumir a vida de Oppenheimer. Nolan ten unha obsesión enfermiza co xogo do espazo-tempo. Memento, Orixe, Interstellar e Tenet son boa proba. En Oppenheimer segue esta liña, pero abandona, en parte, o tema temporal en favor dunha combinación de niveis solapados entre o psicolóxico, seguindo os “principios de individuación” de Jung, e os acontecementos da vida do físico; e faino a través de continuos flash backs dentro de flash backs dentro de flash backs... Unha narrativa que salta de adiante atrás, e viceversa, xogando co espazo-tempo apoiándose, non no formato, senón na realización e a cor, evidentes nas secuencias en branco e negro, e algo máis sutil (en saturación e granulado) no resto. Sempre sistemático e cunhas normas autoesixidas que, por suposto, van sostidas polos pertinentes cambios de peiteado, envellecemento, vestiario e deseño de produción. Oppenheimer é a historia dun xenio insensato e contraditorio. Un tipo de firmes conviccións (simpatizante comunista que apoiou o bando Republicano na Guerra Civil española) que consegue levar a porto a invención da bomba “destrutora de mundos”. Un biopic de trama política densa, chea de loitas de egos e de poder, con decenas de personaxes e unha duración de tres horas que pode botar para atrás, pero que Nolan consegue facelas cativadoras e accesíbeis para todo tipo de público. Acádao grazas os oportunos flash backs que reparte estratexicamente para que non se perda nin o máis despistado. Obra mestra. Clásico inmediato. Estará en todas as candidaturas dos Óscar e suporá o primeiro para Nolan... sen lugar a dúbidas.