En ocasións Poirot ve mortos

Sempre hai unha primeira vez para todo. Tamén para o primeiro achegamento aos clásicos. Ás veces marcan para sempre, e outras non son máis que un vago recordo. A primeira vez que escoitei o nome de Agatha Christie (1890-1976) foi grazas ás novelas que meu pai, ávido lector de literatura de misterio, adquiría de maneira puntual nos quiosques. Tratábase dunha colección de luxo das obras completas da Mestra do Misterio publicada pola editorial Orbis. Como daquela eu era máis de Asterix e Mortadelo, non foi até a chegada do VHS cando tiven verdadeira noción de quen era Hércules Poirot; e foi grazas a unha das primeiras adquisicións da casa: Morte no Nilo, dirixida por John Guillermin en 1978, e interpretada por Peter Ustinov que, desde entón, popularizou o detective francés, perdón... belga. Porén, a primeira gran superprodución cinematográfica sobre Poirot tivo lugar uns anos antes, en 1974, con Asasinato no Orient Express, dirixida por Sidney Lumet e interpretada por Albert Finney, acompañado por un elenco de luxo, Óscar incluído dos seis que optaba, para Ingrid Bergman como Mellor Actriz Secundaria. A partir de 1989, David Suchet herda o testemuño de interpretar Poirot na serie de filmes para televisión, ata 2013... nada menos! En 2017, Kenneth Branagh devolvía Poirot á gran pantalla nunha triloxía dirixida e interpretada por el mesmo que seguía a mesma orde dos filmes dos 70; rompendo a secuencia xusto nesta terceira entrega que adapta unha das últimas aventuras do meticuloso detective bigotudo e, tamén, unha das novelas máis deostadas pola crítica do momento: "Hallowe'en Party", máis coñecida no noso país por "As mazás". Máis que unha adaptación, o guión de Michael Green (guionista tamén das dúas anteriores) é máis unha inspiración da novela orixinal de Agatha Christie. Para empezar, a novela desenrólase na campiña inglesa e non en Venecia. Muda tamén o motivo da presenza de Poirot na escena no crime e, ademais, as vítimas cambian de crianzas (no libro) a adultos (no filme). Pero o máis rechamante é que Branagh permite que se incumpra unha das regras sagradas do sagaz detective: estragar a mantenta o seu acicalado mostacho. Branagh baixa o nivel respecto ás achegas previas pero, en cambio, engade unha atmosfera de horror e planos aberrantes (holandeses) que homenaxean e beben do giallo italiano. Unha interesante reviravolta que consegue impregnar ao conxunto un curioso aroma a novela clásica de detectives, detalle que non lograra nos dous filmes precedentes.