Inquietante quebracabezas

Após gañar o premio a Mellor Longametraxe no Festival de Cinema Internacional de Xixón (ex aequo coa polaca Marygoround) e alzarse co Mestre Mateo a Mellor Música Orixinal, 9 Fugas continúa o seu periplo festivaleiro no D'A Film Festival (Festival Internacional de Cinema d'Autor de Barcelona) que, ademais, vaise poder ver a través da plataforma Filmin entre o 30 de abril e o 9 de maio. 9 Fugas / Fon Cortizo / Galiza / 202 / 85 min. O filme comeza cunha breve dedicatoria "ás persoas que perderon a memoria ou lles foi negada". Toda unha declaración de intencións do tema que subxace baixo esta sorte de musical semiexperimental onde a música exerce de narradora dos acontecementos. A continuación unha voz en off comeza a articular as palabras de maneira estraña lembrando a computadora "Alpha 60" de Alphaville (1965, Jean-Luc Godard), mais intuímos que estamos ante un texto lido á inversa para logo ser escoitado "ao dereito". Unha chiscadela a como naceu 9 Fugas, onde a banda sonora foi antes que nada, xusto ao revés do que se adoita facer... Sons delicados, industriais, dodecafonismo, pinceladas de jazz ou ruído de obxectos ao caer fan unha extraordinaria partitura musical catalizadora das nove historias cruzadas, interconectadas entre si, que conforman o filme. Nove pezas creadas pola "Orquestra Fugaz de Improvisación", cada unha delas inspirada nun haiku do libro chinés I Ching emparellado aleatoriamente cunha ilustración de Alfonso R. Castelao. Do desconcerto e confusión inicial do preludio pasamos á curiosidade por unha historia á que lle faltan moitas pezas, quizais demasiadas... pero que nos irá atrapando a medida que se vai completando un inquietante quebracabezas onde as leis do espazo-tempo estouran polos aires debido á música que "abriu as fendas do tempo". A nivel visual transita entre poderosas imaxes de impecábel fotografía, pasando polo vídeo de música ao vivo, vídeo-danza ou o cinema de guerrilla captando ese instante irrepetíbel. Atención á suxestiva secuencia da nena indo para a casa ou a da muller intentando cruzar un terreo enlamado. Dúas brillantes maneiras de transmitir a angustia a diferentes niveis. Fon Cortizo debuta na longametraxe de ficción cunha arriscada, comprometida, vangardista e profunda peza de altísimo nivel artístico-creativo confirmando o tremendo potencial que xa apuntaba no documental Contrafaces (2015). Estamos ante unha das maiores promesas, non só do Novo Cinema Galego, que tamén, senón do cinema galego en xeral. Esperemos que pronto anuncie a data de proxección en salas.