Días memorábeis e tráxicos

Hai 49 anos, Vigo converteuse nun dos epicentros da loita obreira contra as precarias condicións laborais, pero tamén contra o réxime franquista. Roi Cagiao plasma en Vigo 1972 a cronoloxía dun movemento de solidariedade e resistencia exemplar que traspasou fronteiras e marcou, non só o camiño das seguintes negociacións polos dereitos da clase traballadora senón que tamén foi un punto de ruptura co status represivo imperante. O comezo, a modo de prólogo, apóiase nun perturbador audio que relata a manifestación dos traballadores de Bazán e Astano na quinta feira 10 de marzo de 1972 en Ferrol onde houbo máis de corenta feridos de bala e dúas persoas asasinadas pola policía. Un terríbel suceso que prendeu a faísca da solidariedade en Citroën. Seis meses máis tarde, Vigo foi á folga, unha das máis grandes da Galiza e un suceso determinante para pór en xaque o réxime franquista contribuíndo a súa derrogación. De maneira minuciosa, o filme vai plasmando, punto por punto, os feitos cronolóxicos. O despedimento de varios traballadores de Citroën o 9 de setembro de 1972 foi determinante para que se iniciara a folga do día 11. A resposta do aparato do réxime foi implacábel: brutalidade policial, torturas, ameazas de Carrero Blanco, instrucións do Ministerio de Traballo e do Goberno Civil para aplacar a folga... Pero a resistencia estivo á altura. Sobrevivindo nos montes, ou onde se podía, os líderes sindicais lograron que a folga durase 15 días, e todo grazas á solidariedade dunha cidade e das súas xentes que souberon pórse do lado correcto. Os testemuños altérnanse con imaxes de arquivo fotográfico e audiovisual nunha sucesión de acontecementos tan ilustrativos como abraiantes. Mais Vigo 1972 non pretende ser só un documental de testemuños e relato cronolóxico dun dos momentos chaves da loita obreira en época franquista. Decide arriscar cunhas secuencias de recreación dos feitos, en modo ficción, nun coidado branco e negro e unha narrativa visual próxima ao thriller e á banda deseñada, coa pantalla partida en dous ou en tres partes. E non só iso, nas secuencias con voz en off, Cagiao decide “avellentar” as voces, dunha maneira máis que convincente, logrando impregnar o conxunto dun aura vintage que nos transporta a aqueles días memorábeis (e tráxicos) nun equilibrio case perfecto entre entretemento, cinefilia e didáctica. O ano que vén, co gallo do 50 aniversario, debería reporse en todos os cinemas do país e do Estado español. De momento pode verse na plataforma Filmin. Vigo 1972 Roi Cagiao /Galiza / 2017 / 62 min