As crónicas de Vesper

Distopía postapocalíptica en coprodución europea nomeada a Mellor Filme no Festival de Sitges con pouco, ou nada, que envexar a moito do cinema de ciencia ficción feito en Hollywood. Codirixe a cineasta lituana Kristina Buozyte xunto o seu guionista habitual, o francés Bruno Samper, debutante na dirección de longametraxes. A acción sitúase nun tempo indeterminado após unha catástrofe ecolóxica na que a Terra virou nun lugar inhóspito que derivou nunha sociedade de clases onde só os elixidos poden acceder e vivir na Cidadela. Vesper é unha moza de 13 anos que vive illada co seu pai paralítico conectado a un dron (en plan a pelota Wilson de Náufrago) que acompaña a nena en todas as saídas na procura de alimento ou enerxía. Perto está a aldea gobernada por Jonas, o seu tío, mais Vesper evita ir, pois sabe que, cos anos, acabaría convertida nunha criadora de nenos. Ela aspira a ter unha vida propia e chegar algún día á Cidadela, onde o seu pai estaría ben atendido. Un accidente dunha lanzadeira abre unha posíbel porta para cumprir o seu soño. Destaca por unhas escenas brutalmente fermosas concibidas polo director de fotografía Feliksas Abrukauskas que semella inspirarse nas pinturas de Vermeer ou Rembrandt na paleta de cores e na iluminación. Outro punto forte son os impresionantes efectos visuais; ben dosificados e perfectamente integrados nunha mestura de obxectos reais e CGI case imposíbel de discernir. Neste escenario e nesta atmosfera, xa de por si estimulante, pululan actores e actrices da talla de Eddie Marsan (O segredo de Vera Drake), Rosy McEwen (Blue Jean) ou o inquietante Richard Brake, famoso por encarnar o rei dos Camiñantes Brancos na serie Xogo de Tronos. A protagonista corre a cargo de Raffiella Chapman, que debutou no cinema aos 6 anos con A teoría do todo. Homenaxes constantes a Cronenberg, pero mudando a ‘nova carne’ pola ‘nova botánica’; pois en Vesper a evolución tecnolóxica provén das plantas, na liña de Aniquilación, de Alex Garland, pero tamén de Elysium, de Neill Blomkamp. Os ecos da saga Mad Max ou da serie The Walking Dead son bastante máis evidentes. Vesper podería ser un dos filmes de ciencia ficción de cabeceira dunha gran parte da xeración deste século, mais un ritmo lento e un desenlace un tanto precipitado restan enteiros para chegar ao pleno total. Con todo, compénsase no visual e no xenial xogo de intereses creados que van entrelazando os personaxes. Unha proposta sci-fi que non chega ao dez, pero tampouco baixa de notábel alto.