Barbie

As aparencias enganan, na vida en xeral, e no cinema en particular. Resistíame a ver Barbie polo cheiro a parvada maiúscula, outra ocorrencia máis dun Hollywood en decadencia. Que a marca de xoguetes Mattel estivera detrás tampouco axudaba a quitar os meus prexuízos. Aledeime, iso si, que enchera salas xunto Oppenheimer. Cada vez que saía unha noticia ou comentario en redes sociais sobre Barbie, aparecía nun ombro o anxo-cinéfilo que insistía en probar, e noutro o demo-snob inoculando desdén clasista. Mesmo na sala, após gañar o anxo –nota mental: debo facerlle máis caso– a incerteza persistía: vendería a súa alma a outrora musa do cinema indie?...ou tería a liberdade suficiente para facer algo, cando menos, decente? Greta Gerwig non só fai algo decente, senón que concibe unha das mellores películas, ou senón a mellor, das máis efectivas, sobre o feminismo deste século. Conségueo grazas un didactismo camuflado de entretemento para todo tipo de público. Aparentemente semella unha comedia parva e inofensiva, pero agocha unha gran carga de profundidade que pode facer mela, sobre todo, nas xeracións máis novas. Por riba é divertida, cun elenco entregado e un deseño de produción espectacular ao estilo da "vella escola", con fondos pintados a man, escenarios reais, obxectos creados ad hoc e dando prioridade aos efectos especiais tradicionais. Ollo ás transicións entre mundos... puro Méliès. Tira da premisa do "mundo ao revés". En Barbieland as mulleres (Barbie) son as deusas e os homes (Ken) son simples mortais que permanecen nun segundo plano. Todo é idílico (salvo para os Ken) ata que a Barbie "estereotipada" (Margot Robbie) sofre unha crise de identidade e súbitas taras por mor da nena que xoga con ela no mundo real. Barbie debe cruzar o estremeiro do seu mundo para atopar a esa nena se quere volver ser como era. Mais no camiño únese Ken (Ryan Gosling) que descobre un mundo dominado por homes que quere importar a Barbieland. Aínda incluso se, por momentos, rincha a anuncio carísimo de Mattel, o filme é desfrutábel de principio a fin. Destaca nas homenaxes a Kubrick (2001: odisea do espazo), Tati (Playtime), Matrix ou Jacques Demy nas xeniais, e esmendrellantes, secuencias musicais. Unha verdadeira clase maxistral de feminismo indicada, sobre todo, para todos os que aínda pensan que o feminismo é igual ao machismo, pero á inversa. Barbie pasa precisamente por esa fase de enfrontamento home-muller para darlle a volta nun desenlace tan emotivo como memorábel.