Vilachá de Salvadur: contraste harmonioso

As chairas onde asentan as casas, concentradas en varios núcleos, presentan amplas paraxes de cultivo, afastadas uns centos de metros da fenda que logo descende cara ao Sil. Paraxe: Ribeira Sacra e Terra de Lemos / Concello: Vilachá, A Pobra do Brollón / Dificultade: Baixa / Percorrido: 4 quilómetros ida e volta, a pé e en bicicleta Pero, se ben Vilachá fai honra ao seu nome, con toda lóxica a vida destes lugares está moi marcada pola abrupta orografía e o aproveitamento de viñedos en socalcos ou pataos é fundamental. O percorrido é sinxelo e agradábel, para complementar con outras visitas que nos acheguen ás viñas e ao río. Se partimos da igrexa parroquial, desviámonos á esquerda cara a Trasmonte e en 200 metros chegamos a un dos lugares de máis interese: as adegas. Ao longo de dous rueiros paralelos dispóñense ducias de construcións acaroadas e baixas que as familias levan séculos dedicando a conservar o viño das uvas que maduran nos socalcos, a un quilómetro. Trátase dun conxunto de edificacións de xisto coas entradas de madeira e sen case oco para manter dentro unha temperatura constante e baixa. A isto contribúe o arborado alto que asombra os lousados e un incipiente regato que xunta alí as súas augas. Unha das adegas está convertida en Museo Etnográfico do Viño, e alí ten lugar todos os anos unha importante feira con esta bebida de protagonista. Seguindo ao sur, pasando a rentes dunha carballeira de altos cerquiños, chegamos ao núcleo de Vilachá que, unha vez pasado nos conduce por unha pista de bo firme entre campos, algún souto e pés illados de sobreiras. Nun dos cruzamentos á dereita báixase cara aos socalcos das viñas, e o da esquerda -que debemos coller- chega até o miradoiro da Capela. Alí, a terra cha da que vimos ábrese ao abismo que cae case a pico sobre o Sil, centos de metros afundido. En fronte está a parroquia de Torbeo, por baixo da cal se estende un bosque eurosiberiano colgado sobre o río, que contrasta coas tendencias mediterráneas e os piñeirais desta marxe na que estamos. A paisaxe que se divisa é realmente espectacular e un pouco diferente ao resto de miradoiros do canón, pois este está xa moi achegado á fin do encoro que estraga todo e as ladeiras teñen máis vexetación e menos rochedos á vista. Este traxecto, que se debería facer a pé para gozalo por completo, pode continuarse cunha baixada cara ao río entre os socalcos, ben sexa pola zona achegada ao miradoiro da Capela, ben sexa por unha desviación á dereita da estrada de Trasmonte, apta para vehículos, pero estreita e con grandes curvas e desniveis. Ademais, no lugar dos Conventos realízanse campañas arqueolóxicas para determinar se o que indican toponimia e documentación medieval é certo: a existencia dun eremitorio ou pequeno mosteiro milenario.