Praia de Vilarrube

Na estrada de Valdoviño a Cedeira, ao comezar a baixar a costa de Frádegas, enfrontamos a ría de Cedeira –Reserva Mariña de Interese Pesqueiro- e temos a primeira panorámica da praia Loira ou de Vilarrube, unha imaxe a vista de paxaro na que recibimos unha información do conxunto e que tamén serve para facernos unha idea do percorrido que poderemos armar por este espazo da costa incluído, como case todo o litoral do concello de Valdoviño, no LIC/ZEC "Costa Ártabra". Paraxe: Ría de Cedeira (Costa Ártabra) / Concello: Valdoviño / Percorrido: 3 a 5 km / Dificultade: Baixa Para irmos á praia, recollida e abrigada, temos que chegar a Vilarrube e coller o desvío sinalizado, á esquerda, que nos leva ao aparcadoiro onde deixamos o vehículo, e comezamos un percorrido de 3 a 4 quilómetros, que se pode multiplicar se a marea está baixa, por unha superficie de area fina e compacta que se acumula no fondo da ría, no seo do Esteiro, detrás do estreito que forman o monte Burneira e a punta Robaleira. Un inmenso areal que crearon, na punta de Vilarrube, as forzas encontradas, e os materiais que achegan o mar e os ríos das Forcadas e das Mestas no que destaca, ademais da praia, de 1,5 quilómetros de lonxitude, o seu sistema dunar, que supera nalgúns puntos os 300 m de cumprimento, no que segundo a altura, a distancia á auga e os movementos da area, medran diferentes especies vexetais (feos, correolas, carrascas de San Xoán, cebolas das gaivotas, cardos da praia, orquídeas,...) entre as que destaca a presenza da herba becerra (Antirrhinum majus subsp. linkianum), unha planta en perigo, que na Galiza só se atopa nalgúns sistemas dunares da Costa Ártabra; e a amplitude dos espazos que o devalar da marea deixa ao descuberto: unhas 40 ha de esteiro no río das Forcadas, máis de 100 ha no esteiro do río das Mestas e unhas 70 ha máis de intermareal fronte á praia. Espazos todos eles de características singulares –marismas, lameiros e areais- que acollen especies animais e vexetais especialmente adaptadas ás circunstancias e ambientes propios deses medios, e que serven de refuxio a anátidos (lavancos, patos e parrulos), limícolas (biluricos, píllaras, pilros, gabitas,...) garzas e garzotas, máis numerosas no inverno e nas épocas de paso, e sosteñen, principalmente o do río das Mestas, bancos marisqueiros explotados polas mariscadoras da contorna. O percorrido, que comeza e remata na área de aparcadoiro da praia, pódese facer en calquera dirección e sentido -indo pola praia e volvendo pola trasduna, ir pola trasduna achegarse a un dos esteiros volver pola praia e deixarse ir polo intermareal para camiñar logo polo outro esteiro e volver ao punto de partida- e alongarse na distancia e no tempo en función dos movementos da marea.