Polos cumes do Faro de Avión (e II)

Para completar o percorrido da serra, partimos desta volta desde Covelo. Saíndo pola estrada de Covelo a Avión, collemos o desvío, indicado, á capela da Xestosa ou ao miradoiro do Castelo do Faro. Chegando á contorna da capela, deixamos o coche no aparcadoiro e botamos a andar seguindo a pista que vai gañando altura. A uns 800 metros atopamos, á beira do camiño, unha pedra fincada que sinala o nacemento do río Tea, nunha pequena braña na que medran breixos de turbeira e xuncas de algodón. Un pouco máis adiante, onde a pista vira á dereita, chegamos ao punto no que coinciden, segundo os trazos do mapa e os carteis indicadores dos distintos tecores das asociacións de cazadores, as lindes dos concellos de Covelo, Avión, Carballeda de Avia e Melón. Paraxe: Serra do Faro de Avión / Concellos: O Covelo e Melón / Percorrido: 10 km (circular) / Dificultade: Media Seguimos a gañar altura e, cando a pista atopa de fronte o coto da Pía, imos ao cume subindo polo atallo; tamén podemos rodealo para subir pola pista de servizo dos aeroxeradores que o coroan. Desde o cume, o máis alto da serra, na ampla panorámica cara ao leste, destaca o río Miño retido no encoro de Castrelo do Miño. Baixamos pola pista de servizo para volver á principal e seguir de fronte, outra subida para pasar ao pé do segundo dos catro cumes de máis de 1.000 m de altura que se xuntan na contorna, e outra baixada para chegar ao pé do sinal que guía cara ao miradoiro; mais na volta de seguir a dirección indicada, imos á esquerda para percorrer o chan do Castelo e achegarnos ao Coto do Xuez, ao pé do que nace o río Cerves -coñecido polas pozas e fervenzas que forma no concello de Melón-, e a chaira da súa contorna, onde podemos ver o abrigo de pastores construído aproveitando unha laxe apoiada nunha rocha de maior tamaño, o paso da Cruz dos Pontóns e os puntos máis sobresaíntes da metade sur da serra que percorreramos na camiñada anterior. Volvemos ao pé do Castelo do Faro, agora si para subir ao cume e gozar do espazo, que tamén está acondicionado para a observación do ceo nocturno, e das panorámicas. Ao baixar, en vez de volver polo camiño da ida, desviámonos á esquerda para coroar o cuarto cume da contorna no que -seguindo até o último aeroxerador, mais antes de chegar a el- collemos un camiño pouco evidente que vai a outros xeradores que hai máis abaixo e, logo, pola vía que lles dá servizo, seguimos baixando até á estrada á que chegamos xusto ao pé do acceso á capela. Rematamos a andaina visitando a contorna da capela, abrindo e pechando as cancelas de acceso ao entrar, e facendo o mesmo ao saír, para gozar da sombra das moitas árbores do recinto, botar un grolo da fonte, ver a edificación e detrás dela o sartego con auga que din que nunca seca e que ten efectos milagreiros para quen se lava con ela.