A Paradanta norte, da Franqueira ao Coto da Vella

É primavera, medran os días, suavízase a temperatura, esperta a natureza e o ambiente chama a ir cara aos montes onde os verdes novos e as flores das herbas e o mato -toxos, breixos, xestas e uces- transforman a paisaxe enchendo de cor o gris do inverno, e, desta volta, para ver eses cambios fomos á Paradanta, que está a vestirse de amarelo nos cumes e de verdes de follas novas nas árbores dos vales baixos. Paraxe: A Paradanta / Concellos: A Caniza / Percorrido: 9 km / Dificultade: Media Comezamos a camiñada na Franqueira, onde, pasado o lugar e xusto antes da rotonda, hai un carreiro á dereita da estrada e por el seguindo, en sentido contrario, os indicadores da "Vía Mariana Luso-Galaica" -un itinerario de case 400 km que, en 17 etapas, une os santuarios marianos que hai entre Braga (Portugal) e Muxía-, logo nos metemos nunha arboreda para saírmos a unha pista na que, indo á dereita, ao pouco, atopamos á esquerda o comezo do viacrucis polo que, en 1,5 km, subimos dos 750 m a máis de 900 m de altitude, para saír a un camiño no que temos, á esquerda, o Coto da Cruz e, á dereita, o cume do Coto Redondo, ámbolos dous con fermosas panorámicas da contorna. Ao chegarmos ao coto Redondo temos de fronte, coroado por antenas, o Alto da Paradanta, cara ao que baixamos seguindo un camiño cortalumes. Desde el temos novas panorámicas do relevo e dos arredores, sobre todo do coto do Rei, o cume máis sobresaínte da serra, do que nos separa unha valgada de case 100 m de desnivel, na que se atopa o curro, que divide a serra separando os dous puntos de máis elevación da mesma: o Alto da Paradanta (935 m de altura) e o coto do Rei (941 m). Coa visita á cova da Virxe, un pequeno agocho no que hai unha imaxe, réplica da Virxe da Franqueira, que se atopa na cara leste do cume, rematamos esta primeira tirada e comezamos a volta ao punto de partida, mais agora imos pola estrada onde, no remate da baixada, temos por debaixo unhas nacentes e un pasteiro; a dereita do pasteiro atópase o neveiro dos Frades, os restos dunha construción do século XVII na que se almacenaba a neve do inverno, convertida en xeo, para usala para o que fora preciso no verán. Volvendo á estrada, ou subindo pola pista que hai por debaixo do neveiro até ela, chegamos a unha zona ampla na que temos, á dereita, unha pista de servizo dos aeroxeradores, que nos leva ao cume e ao miradoiro do Coto da Vella. De volta na estrada podemos coller o camiño de fronte, para ir ao coto da Cruz e baixar polo viacrucis, ou continuar pola beira da estrada que é un algo máis longa, pero con menos pendente e moitos tramos á sombra, que nos leva até a área de lecer do Chan dos Bidueiros e á estrada pola que, indo á esquerda, en menos de 1 km estamos no punto de partida.