Andar e ver ... e respectar

Desta volta non imos falar dunha ruta ou lugar concreto. O país ofrécenos multitude de lugares que visitar: na costa, na montaña, pola beira dos incontábeis ríos e regatos, nas contornas de aldeas, vilas e cidades…; uns accesíbeis con vehículos e outros que precisan dunha boa camiñada; algúns moi de moda pola publicidade e as redes sociais e otros máis ou menos, discretamente, coñecidos, pero todos son sensíbeis e, moitas veces, o que os fai famosos causa a súa ruína: por exceso de presión ou por incapacidade material dos concellos que os acollen para levar a cabo a súa xestión. Logo, como cada verán, lemos e escoitamos as queixas de veciños e xestores dos espazos sobre o seu mal uso e/ou o abuso ao que se vén expostos (queixas que en moitas ocasións compartimos) e, en apoio a esas consideracións, queremos facer un chamado á reflexión e ao respecto, porque cando repetimos visita a calquera sitio sempre o atopamos diferente, un cambio que unhas veces, poucas, é para mellor e outras nas que o que máis destaca son os efectos negativos do paso do tempo e, en maior medida, da xente. Ir aos sitios non ten por que ser deixar pegadas do noso paso nin privar os demais da oportunidade de ver e gozar o mesmo que nós vimos e gozamos, polo que consideramos necesario engadir unha nova palabra ás que conforman o título da sección: andar e ver ...e respectar. Coñecer non ten por que ser posuír nin cambiar, é suficiente con ver, lembrar e, se acaso, constatar e/ou recoller unha imaxe do momento. Non é necesario nin respectuoso deixar constancia do noso paso -nin emborreando nin “decorando” nin transformando nada-, por iso, antes de imitar ou repetir xestos ou feitos que poden afectar aos lugares que visitemos, debemos recordar que non ten que converterse en tradición que a un “iluminado” se lle ocorrese un día escribir o seu nome, ou “redecorar” a natureza movendo as cousas do sitio; tampouco é unha tradición a realización de rituais se non se seguen as normas e as datas que a tradición sinala senón, máis ben, unha falta de respecto á tradición. Tampouco son respectuosos cos lugares nin coa contorna moitos dos traballos de acondicionamento que fan os concellos ou a Administración, con intervencións excesivas e introdución de elementos alleos, cando non perxudiciais como algunhas especies de vexetais invasoras. Os espazos só precisan sinais (mariolas, balizas ou marcas de pintura) que sirvan de guías seguras para as e os camiñantes e que eviten perdas e voltas innecesarias. Andar e ver e respectar non é pintar nin decorar nin trasladar nin levar nin deixar nada que non estivera antes. Andar e ver é coñecer e gozar.