Da sega á malla, un proceso de resistencia e identidade
Vilar de Mouros, denodo e firmeza
"Alguén ten que ir diante. Atrás, virá o resto". A frase prodúcese perante a casa Benilde, onde conversan Javier García [quen a di] e Carmen Fernández [quen a escoita]. Carmen é prima-irmá da nai de Javier e durante o tempo no que se produce o diálogo pode apreciarse a boa relación que os une.
"O martes vou", di laconicamente Javier.
"Iso. Íache dicir que cando ías", responde Carmen.
"Pois o martes", confirma.
Durante segundos Carmen cavila e, finalmente, duplica o dito: "Pois o martes".
Días despois, irán xuntos ao supermercado. Javier e Carmen diante e, atrás, a comida.
Javier García, antes, terá falado de diversos temas. Todos arredor dun desexo, primeiro; unha paixón, segundo; e, finalmente unha identidade: a súa convicción sobre a necesidade de apostalo todo ―literalmente― polo rural. Faino desde o seu fogar. A García non lle acaba de convencer a cociña pero argumenta: "A ver, podería arranxala, pero…", e após unha breve pausa que semella longa, atalla calquera dúbida: "Váleme! Non ten por que ser todo cambiar, gastar...". E sorrí desde o lugar de Vilar de Mouros (A Capela, A Coruña). Cando o baleiro do rural non chegaba á categoría de realidade documentada e contrastada, habitaban o lugar 100 persoas en troques das 35 de agora.
"Pensei que sería boa idea xuntar á xente", recoñece García, coa bilbaína detrás e con Lola, a súa cadeliña, atenta e recíproca perante calquera agarimo. A idea tiña, brevemente ―malia o tempo que precisa― a seguinte secuencia: sementar de novo trigo na aldea; atendelo durante meses; e, crecido o trigo, realizar primeiro a sega e logo a malla. Como antes, de novo, convocar a comunidade e xuntala para celebrar. A sega, a malla, a vida. Así, o revisor da Renfe da ruta Ferrol-Ribadeo matinaba o anuncio dunha nova sega e malla até constatar que o corzo "esnaquizou todo" na Finca O Porto. Á xunta da noite, percorremos Vilar de Mouros para reconstruír cando a sega e a malla formaban parte do cotiá.
[Poderás ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza que acompaña o Nós Diario deste sábado, 16 de agosto. Resérvao no teu quiosque ou subscríbete ao xornal!]