De cando o cariño nos dá estes produtos tan coidados!

Dende a primeira nota que soa neste disco é coma se comezásemos a flotar. Entramos nun universo máxico, cunhas letras incriblemente penetrantes e nunha atmosfera musical que nos fai somerxernos de cheo neste Nigredo: un dos discos máis espectaculares do 2022. A composición máis persoal é a de "Altair", que Iseo Agilda fixo para a súa nai Pura, que faleceu hai uns 9 anos. Tiña unha relación con ela moi peculiar, e cando comezou a crear as primeiras notas da peza comezou a entender aspectos da relación coa súa nai e notando que curaba, que aliviaba a dor que sentía. Esta peza fala do amor na distancia, de amar sen agardar nada máis. Pero todas as pezas de Nigredo teñen o seu aquel, non vos confundades. Por exemplo, "Inshallah" parte da nuba andalusí da que logo saíu o Himno de España. De feito, tras o paso de Iseo polo programa "Carne Cruda", gañou algún que outro hater por falar desta historia do himno que máis ama o fascismo español. Neste Nigredo non hai puntada sen fío. Todo está coidado ao máximo: dende as letras até a música, pasando polo vestiario e a posta en escena ou o envoltorio do propio disco. Dá gusto ver como hai artistas que arriscan e que "van con todo". Ademais, é flipante escoitar esta cantante nesta tesitura, xa que é coñecida sobre todo por ser a diva de Blues do País, ou Pitusa en Pitusa Semifusa. Se é que Iseo vale para todo, e non todo o mundo pode desenvolver tan ben facetas súper diferentes entre si. O disco foi gravado en Estudios A Ponte por Tomás Ageitos, e do máster encargouse Dr. Chou. A estratexia de deseño realizouna Danae Gómez Lois e o deseño gráfico Enric Pérez. A fotografía estivo a cargo de Judith Abataberna e o estilismo e maquillaxe (algo tan importante como o resto porque, como vos digo, este é un produto global e tratado con cariño até o último detalle) Graciela Ramil. Tomás Ageitos tamén se encargou dos arranxos, e o resto da banda está formada por: Margarida Mariño (violoncello), Fernando Barroso (oud e bouzouki) e a colaboración de Pura Mesura. Antes de despedirme, debo destacar que para publicar este traballo crearon para a ocasión a discográfica Dálle que libras, e encantoume o nome! Sorte Iseo e compañía (xa que me consta que nos directos vai moi ben acompañada), e que este disco teña os éxitos que merece! Deixou de facerme ben collela túa man tan preto. Fun eu feliz coa túa ollada por refuxio. Ata que chegou a noite na que a túa escuridade era do que precisaba agocharme. E fire. Fire.