Os pesos do corpo

Coñecín a Raquel Miragaia no ano 2021 con Tempo Tardade, unha obra que relata o momento no que a vida que crías firme se trunca e debes volver comezar de novo, tal e como lle acontece a Branca, unha muller que tras a morte da súa nai volta á casa da infancia para atoparse coas lembranzas e os segredos da familia agochados durante moito tempo nas gabetas dos armarios. Lémbrome desta obra agora que chego a Corpus, un monllo de relatos sobre o paso do tempo e o que este supón para as nosas vidas, para os nosos corpos. A obra ábrese cun relato titulado precisamente 'Corpus' que entronca un pouco coa novela anteriormente citada, sobre todo porque ambos ollan a vellez e o que supón para as coidadoras e coidadas, e tamén porque o fai cun ton de certa denuncia social. Ese ton é o que impregna o resto dos relatos, dende os máis breves ata os longos, que se dividen en catro partes: ausência, silêncio, futuro e beleza. Aí vanse encadrando as historias de Miragaia, que van dende unha escena ata outras máis elaboradas, nas que se escudriña a alma humana e, sobre todo, os nosos medos. Ademais, conforme imos lendo reflexionamos sobre o paso do tempo e transitamos por emocións entre o amor e o odio, a rabia e a ledicia. Miragaia utiliza un bisturí e olla con minuciosidade a vida e os detalles aparentemente nimios que a constitúen. De aí, do cotián, saen estes relatos que conseguen chegar a todos os públicos, sobre todo ás mulleres, pois a nós perséguennos máis a culpa e a obriga de coidar, que son leitmotivs do conxunto do libro. Están aquí tamén presentes as preocupacións sociais, e as protagonistas (que poden ser varias ou unha soa) teñen anhelos de actuar, como lle acontece á profesora que se decata de que unha alumna sofre maltrato a mans da súa parella, o que a leva a dicirlle que conta coa súa axuda. Xogando coa idea da vida como cíclica, podemos observar que Corpus comeza cun relato que fala da perda e da morte e remata con outro, 'O décimo terceiro mês', no que se homenaxea o namoramento e o amor. Ademais, a autora, que escribe en galego internacional, non é allea ao mundo que habita e ás súas propias contradicións, que tamén se verten nos contos case coma sentenzas. O libro que temos entre mans é un convite á acción. Os relatos van incrementando o ritmo e tamén a complexidade. Os primeiros son unha toma de conciencia, pero conforme avanzamos todo explosiona nunha liña moi de actualidade.