O mar que se tece

Hai un aquel de misterio sempre en chegar a un lugar que non é o noso pero que comezamos a habitar coma unha casa de toda a vida. Así lle ocorre a Ari, a protagonista de Punto de araña, pois chega a Camariñas para traballar no museo e como guía turística. Ao inicio parécelle unha vila labiríntica, na que conflúen moitas realidades pero todas elas apegadas ao mar que tanto dá e tanto pode quitar. Sábeno ben as persoas que o coñecen de sempre e é algo que tamén aprendemos as de interior. Punto de araña, Premio García Barros 2025, é un relato que se fía a través do encaixe, dos fíos das agullas que durante tanto tempo foron menosprezados. A historia de Ari serve de contrapunto para escoitar ás demais mulleres, novas e maiores, que habitan ese espazo e que agochan grandes vidas e tamén lendas e mitos. O que ten o libro de punto forte é o seu estilo, no que conflúe a poesía e a reivindicación da lingua oral, na que a autora consegue unha sonoridade tal que parece que as estamos escoitando. A variedade da Costa da Morte, e concretamente a de Camariñas, é a protagonista desta obra que se le, sobre todo, coma unha revolución das mulleres que pasan e pasaron toda a vida tecendo e que deciden que o mundo debe darse conta de que pasaría se deixasen de facelo. É unha obra na que cada personaxe ten identidade propia e está construída cunha grande individualidade, pero ao mesmo tempo tamén se constrúen en colectividade, porque xuntas son máis fortes. A iso habería que engadir os textos teatrais e poéticos que contribúen a xerar esa sensación de estarmos nunha grande obra de teatro. E os puntos de encaixe que inician cada capítulo, que fan que a obra tamén teña un cariz historiográfico e de visibilización desa tradición. É dicir, Punto de araña son moitos libros, e aí radica a súa lectura poliédrica. Iso si, non esquecemos a súa pegada fondamente emocional, observada no tratamento de temas sensibles como os naufraxios, as mortes no mar, ou esoutros máis universais como a desilusión ou o desamor. Conversa, neste senso, con moitas obras e personaxes míticas, caso de Ulises e Penélope. Ás veces para mantelas pero, na maioría das veces, para opoñerse a elas. Aínda sen ter moito que ver na temática, o libro de Pallares conversa coas Avelaíñas eléctricas, de Sica Romero, sobre todo porque ambos reivindican a variedade dialectal do galego e a lingua oral, e constitúen obras frescas que se sitúan na vangarda do mellor e máis sorprendente que se está a facer no país.