Trump fecha o círculo e reúnese co líder xihadista sirio despois de apoialo os Estados Unidos na guerra

O saúdo da cuarta feira do presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, co líder de facto sirio desde decembro, Abu Mohammad al Golani, fechou o círculo e coloca Damasco na órbita occidental, cos fundamentalistas como novos aliados, máis de catro décadas despois de comezar a sancionar Siria por rexeitar aliñarse de forma integral cos seus intereses, 14 anos máis tarde do comezo da guerra no país, na que, cos seus aliados, apoiaron a oposición ao deposto presidente Bashar al Assad, liderada polos grupos xihadistas, ocupando tamén os estadounidenses parte do suroeste do país. En Arabia Saudita, a primeira parada dunha xira que tamén inclúe Qatar e os Emiratos Árabes Unidos, Trump escenificou o paso, cunha reunión co príncipe herdeiro da ditadura fundamentalista saudita, Mohammed bin Salman, Golani e, de forma telemática, o presidente turco Recep Tayyip Erdogan. O líder dos Estados Unidos reclamou ao xihadista que normalice relacións con Israel, que incrementou a área que ocupa no sueste do país, que expulse os xihadistas estranxeiros, chaves para tomar o poder e aos que foi nomeando en distintos cargos, e os combatentes palestinos. Nese sentido, fixo énfase en que deben asumir o control dos centros de detención de membros do Estado Islámico (ISIS), que agora xestionan as pro kurdas Forzas Democráticas Sirias (SDF), que controlan o nordés do territorio, no que Washington instalou múltiples bases militares, e axudar aos Estados Unidos a evitar o rexurdimento do ISIS. Un día antes, Trump adiantara que “ordenarei o cesamento das sancións contra Siria para darlles unha oportunidade de prosperar”, insistindo en que “hai un novo Goberno que, con sorte, logrará estabilizar o país e manter a paz”, polo que a fin das medidas coercitivas lles dá “unha oportunidade de grandeza, as sancións foron realmente devastadoras”. As sancións de Washington vixentes contra Siria, que a Unión Europea (UE) xa comezou a erguer tamén, inclúen restricións financeiras e comerciais e á asistencia exterior, ou a conxelación de activos gobernamentais no estranxeiro, levando á pobreza á maioría da poboación do país. Esta semana, a axencia Reuters desvelara como os xihadistas insistiron a Washington en que son un socio potencial, destacando que manteñen conversas indirectas co réxime israelí, entre reportes de posíbeis acordos comerciais ou da construción dunha Torre Trump, icona dos negocios inmobiliarios do mandatario estadounidense, en Damasco. De feito, Asaad al Shibani, titular de Exteriores do Gabinete instaurado polos fundamentalistas, asegurou que Trump podería alcanzar “un acordo de paz histórico e unha vitoria para os intereses estadounidenses en Siria”. Como pouco 1.068 civís, a maioría alauitas, foron masacrados polos xihadistas en Siria Nesta liña, unha das primeiras medidas tras chegar ao poder que tomou Golani, ademais de descartar eleccións até dentro de catro ou cinco anos, conservando neste tempo un poder absoluto, foi lanzar un amplo programa de privatizacións das empresas públicas e implementar o libre mercado, que levou a que empresas vinculadas coa Organización de Liberación do Levante (HTS), a coalición xihadista, e de Idlib, onde gobernaban até a caída de al Assad, se fixeran co poder económico. O propio Trump admitiu que a fin das sancións foi demandado por Arabia Saudita e Turquía, que compiten por garantir o seu dominio sobre os xihadistas, con vantaxe para a segunda, o seu principal apoio nos últimos anos, cando moitos países da rexión optaron por reactivar os lazos con Siria ao ficar al Assad no poder. Con todo, en Europa tamén Francia pediu dar o paso, unha semana despois de que o seu presidente, Emmanuel Macron, recibira Golani. Achegamento a terroristas De forma paradoxal, a Fronte al Nusra, o grupo xihadista liderado por Golani, que agrupou múltiples organizacións fundamentalistas máis baixo o nome de HTS, foi fundado por xihadistas enviados polo Estado Islámico de Irak (ISI) e logo pasou a ser a filial de Al Qaeda en Siria ao rexeitar esta última unha fusión co ISI, renomeado en 2014 como ISIS. Aínda que tanto a Fronte como Golani están considerados terroristas polos Estados Unidos, e como desvelou un informe interno dos cascos azuis da Organización das Nacións Unidas, enviaron armas á oposición dominada polos xihadistas, canda Francia, o Reino Unido, Israel, Turquía, Qatar ou Arabia Saudita. A aparición do ISIS tamén foi clave para que os militares estadounidenses tiveran unha xustificación para volver ao Iraq, tres anos após marchar logo de case unha década de ocupación, e xa en Siria fecharon un acordo coas SDF para combatelo conxuntamente, en operacións que incluíron bombardeos contra o Exército sirio. Sexa como for, até a entrada na guerra contra o ISIS de Rusia, Irán e Hezbolá, aliados de al Assad, o grupo non foi derrotado en Siria. Precisamente tropas rusas atoparon nas mans do ISIS armas israelís e estadounidenses, e terroristas detidos recoñeceron que recibiron apoio de Turquía (xa con Erdogan no poder) e financiamento dos Estados Unidos, que foron determinantes na aparición do xihadismo a grande escala ao armar e adestrar fundamentalistas para loitar contra o Goberno socialista de Afganistán. Masacres étnicos e unha guerra que non rematou Malia o rápido acercamento dos membros da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) e os seus aliados ao Goberno xihadista en Siria, o certo é que a guerra non rematou e os xihadistas están lonxe de facerse co control de todo o territorio. Ademais da área ocupada por Israel e os Estados Unidos, no sur as faccións drusas tamén teñen o dominio dunha ampla área, igual que no norte grupos armados vinculados con Turquía. Ao tempo, o nordés está en mans das SDF, que alcanzaron un acordo cos xihadistas para integrarse no novo Estado de forma paulatina, mais de carácter moi fráxil. Na metade do país, onde opera o ISIS, o territorio segue en disputa, e tamén se organizou unha resistencia contra o Executivo xihadista. Siria: Medran as protestas e a resistencia armada aos xihadistas A fin das sancións tamén constata como as acusacións occidentais contra al Assad por presuntamente violar os dereitos humanos eran unha pantalla para acabar cun rival político, posto que a normalización das relacións chega despois de desatarse os masacres por motivos étnicos coa chegada ao poder dos xihadistas, que mataron en poucos días máis de 1.700 persoas da minoría alauita a sangue fría e logo se centraron na comunidade drusa, limitaron o papel das mulleres na vida pública ou introduciron a relixión como un elemento clave na formación das novas forzas de seguridade.