Nas cruzadas, o bispo da Galiza e o Rei Artur (III)

Sexa ou non o bispo das Profecías de Merlín o tal Dalmacio, a verdade é que a súa figura se adapta moi ben ao contexto histórico da I Cruzada. De se inspirar Richart d’Irlande nesta cumpriría lembrar que o prelado galego asiste en novembro de 1095 ao Concilio de Clermont, convocado por Urbano II e detonante desa contenda bélica desenvolvida en Xerusalén. Mercé do servizo de Dalmacio, Urbano autorízao o 5 de decembro para que traslade definitivamente a sé de Iria a Compostela. E aínda que son escasos os datos biográficos sobre del, si podemos mencionar un par deles máis que nos resultan interesantes. O primeiro ten ver co feito de ser elixido en concilio polo emperador Afonso VI, estando presentes o administrador da diocese –Diego Xelmírez–, o clero da cidade santiaguesa, a infanta Urraca e Reimundo de Borgoña para ocupar a cadeira iriense. Seguramente en algo debeu influír que a finada raíña Constanza fose sobriña do abade de Cluny, Hugues de Semur, futuro San Hugo. En segundo termo, Dalmacio aparece entre os compoñentes do séquito da infanta Urraca e Reimundo cando fican en Coimbra co propósito de recuperaren esas terras para o trono así como as de Lisboa. Xunto co conde de Traba, o presbítero Pedro –mestre da infanta–, Xelmírez, varios nobres e cóengos da diocese compostelá, Dalmacio asina e confirma a doazón do mosteiro de São Salvador da Vacariça que Reimundo e Urraca –señores de Coimbra e da Galiza– lle entregan á sé coimbricense. Por outra parte, quizais pola súa colaboración naquel concilio, Dalmacio participa co prelado de Roma na consagración do altar maior da abadía de Cluny, cuxo santo protector non era outro que o apóstolo Santiago. No altar cicelouse unha inscrición da que hoxe non se conserva ren, malia que autores como Antonio López Ferreiro (1900), e o padre Henrique Flórez (en 1765), lembren o contido da mesma: "Hoc altare constructum est a dominio Dalmachio Sancti Iacobi Apostoli episcopo et istius loci monacho in honorem eiusdem beati Iacobi ac omnium sanctorum, in quo continentur plures reliquiae sactorum, quorum nomina non sunt, nisi de duobus, videlicet emeterii et zeledonii martyrum". De continuarmos coa obra de Richart d’Irlande, e deixando atrás estes datos históricos, habería que enfiar o relato no momento no que o Papa de Roma envía cartas para pedir axuda contra o rei de Bagdad, pois este tiña as miras postas en Xerusalén. Galván aconsella que o tributo dos pagáns sexa destinado a protexer Terra Santa. Deseguido, a petición de Lancelot, lense varias cartas, unha delas do Emperador de Roma que, por orde do Papa, fora cara a Xerusalén. Aquel escribira a este solicitándolle axuda. Outra das epístolas ten por remitente o rei de Irlanda, quen autorizaba o pontífice na venda do seu país e usar o recadado para enviar tropas contra o monarca de Bagdad. A terceira é a que lle manda o papa ao rei Artur na que lle implora que, malia estar excomungado e ser rei cristián, abandone os seus pecados e auxilie Terra Santa.