Irene Gómez, escaladora: "O meu soño sería poder participar nun futuro nos Xogos Olímpicos"

—Lembra como chegou a practicar un deporte como a escalada de velocidade? En realidade, foi unha casualidade. Cando tiña sete anos o meu curmán comezou a facer escalada en Mugardos; comentoume se quería acompañalo e decidín probar. De inicio gustoume e facía escalada de dificultade, con corda, de 20 metros ou máis. A modalidade de velocidade chegoume máis tarde. Ao principio non me atraía moito mais vin que conseguía bos resultados e animeime. —Foi difícil mudar a técnica dunha modalidade a outra? Cando fas velocidade é moi importante a potencia e o impulso. Cando fas dificultade, pola contra, é a propia técnica. Neste caso foi fundamental o apoio que tiven por parte do corpo técnico do club: Miguel Seoane, Patricia Triga e Rubén Seco. Xavier Carballo, a promesa galega que parte da escalada deportiva —Centrada xa na escalada de velocidade, como é un adestramento normal? Como en moitos deportes, comezando por quecer cada parte do corpo. Logo chega o momento de avanzar na explosividade facendo exercicios progresivos correndo. Despois facemos sprints para traballar o impulso. Xa na parede de escalada, coas présas, comezamos de maneira lenta procurando non errar para despois incrementar o ritmo. En total lévanos case dúas horas e media e adoito telos catro días á semana. —Semella que os adestramentos deron resultado e este mesmo ano as medallas chegaron varias veces... Si, primeiro foi en Cáceres coa selección galega no Campionato de España en Idade Escolar de Escalada, o CESA 2025, onde conseguín o bronce e quedamos como a segunda comunidade con máis puntos na miña categoría. Ademais, logrei o subcampionato na Copa de España que tivo lugar en Cantabria. Por último, esta fin de semana pasada tamén conseguín revalidar o Campionato Galego de velocidade. —Que estratexia segue para conseguir chegar ao alto do podio nestes campionatos? Conto con información das escaladoras rivais. Teño en conta, por exemplo, que se unha delas fai moito máis tempo do que eu teño sei que podo ir máis relaxada, centrándome no meu crono para quedar primeira. Pola contra, se están no meu nivel sei que teño que apurar. —Que parte de responsabilidade ten o teu club nos éxitos que conseguiu no rocódromo? Moita. Estou moi agradecida aos adestradores, que nos levan ás competicións, e ás miñas compañeiras polo apoio. Somos unha entidade pequena, con catro deportistas, humilde e cunhas pequenas instalacións. Por iso nos desprazamos á Coruña, onde está o mellor rocódromo en velocidade, e a Lugo, onde está o máis importante en dificultade. Aprender alpinismo pode ser un xogo —Cal sería o seu futuro soño? Agora teño a chamada da selección española, e se consigo ir aos campionatos de Europa, facer podio. Nun futuro moi afastado serían os Xogos Olímpicos.