Caetano Horta, remeiro: "Antes entusiasmábanme as medallas, agora intento enfrontarme a min"

—Acaba de proclamarse campión estatal absoluto en skiff –ou skull individual–. Como soa dicilo en voz alta? Xa tiña experiencia nesta categoría, nesta modalidade. Hai un par de anos tamén o gañara, pero esta vez foi un pouco máis especial porque o nivel era maior. Competía contra compañeiros que están agora mesmo na embarcación ‘A’ estatal e tiña moitas ganas de poder enfrontarme directamente a eles. Así que, finalmente, gañarlles senta mellor aínda. —Comentaba os días previos a esta competición que o Campionato Estatal que acaba de gañar era unha cita marcada no seu calendario. Que significaba a cita para vostede? Este ano, no selectivo que foi no mes de abril, non puiden estar ao 100%. Esta era unha data marcada no calendario porque tiña ganas de volver enfrontarme aos meus compañeiros. Así que despois da proba selectiva tiña a mente posta nesta data para "darlle caña aquí". —Vostede vén de cambiar de ‘modalidade’ lixeira a absoluta, de peso. Que implicou isto? Cambiamos simplemente de peso. Na categoría lixeira na que competía antes limítannos o peso medio da embarcación a 70 quilos, agora o peso é libre. Iso fai que sexa un pouco máis complexo, enfróntaste xa a todo o mundo, a corpos moi distintos. Pero ao mesmo tempo hai tamén un pouco máis de tranquilidade. Antes tiña que controlar todo moitísimo: cantidades de comida, deshidratación e líquidos… ante unha competición. Agora, por esa parte, todo é máis tranquilo e agradábel. —Que diría que foi o máis complexo desa adaptación do lixeiro ao absoluto? Para min o principio da tempada foi moi complicado. Subín case de súpeto 10 kg e, ao remar, moverme con esa masa, con eses "quilos de máis"... Acostumarme foi complexo. Agora que xa me estabilicei nese peso, que afinei un pouco o corpo, xa me vou atopando mellor. Mais foi un cambio brusco tamén porque con 70 kg estaba moi oprimido, sempre calculando todo ao límite e, por iso, subir quilos tamén é moi fácil. —Entendo que foi unha suba de peso buscada. Si, pero aínda así… É que tampouco é algo que signifique necesariamente que se pesas máis vas a ser máis rápido. Non, porque o teu peso tamén tes que movelo enriba do barco… Entón é complicado. Hai que buscar aí a fina liña do equilibrio entre o peso corporal e muscular, porque tampouco serve de nada estar súper delgado se non tes masa muscular que che axude a moverte, e estar súper forte tampouco se iso despois che dá máis traballo movela… Hai que buscar onde ten cada un o seu equilibrio. —Esta vitoria chega despois de que leve vostede xa varios meses vivindo en Sevilla para poder prepararse o mellor posíbel para as competicións, non si? Levo vivindo aquí desde febreiro. Estou adestrando aquí por norma xeral aínda que esta última semana marchara á casa. —Como valora a decisión de mudarse de cidade e de lugar de adestramento? Estao levando ben? É que realmente non teño moita opción. Basicamente, é a miña única opción se quero seguir medrando. Gústame estar na casa, pero estou totalmente só adestrando e iso podes facelo un mes, pero non toda a tempada. Así que se quero remar con compañeiros ten que ser aquí. O bo que ten tamén Sevilla é que o tempo no inverno permíteme adestrar máis xa que chove menos, vai menos frío… E aquí podo estar co equipo e cunhas grandes instalacións. —Antes de comezar a proba comentaba que o seu obxectivo era baixar dos 6’50”, que con iso se conformaba. Ao final baixouno a 6’48” e conseguiu a medalla de ouro. Tiña claro que baixando dese tempo sería campión? A ver, sinceramente, cun tempo así… non aseguras nada pero vas con bastante confianza de poder gañar. A pista estaba súper rápida, pero aquí xa sabemos todos, máis ou menos, en que tempos nos movemos. Eu sabía os meus puntos fortes e sabía en que tempo me podía mover. En remo non adoita haber sorpresas. A pista ademais axudou bastante, a auga estaba moi quente, o vento sopraba a favor… iso tamén axuda a facer moi bos tempos cando as condicións son favorábeis. —A súa irmá, Jimena Horta, tamén conseguiu medalla de prata aquí –en 2X CF con Irene Rodríguez–. Fin de semana en familia e con metais, como se vive iso? Pois moi ben. Elas querían loitar polo ouro, eu sabía que estaban en nivel de medallas seguro, pero ao final o ouro escapoulles por un pouquiño. Desfrutei moito véndoas. —Que relación teñen? Comparten rutinas e consellos? Temos moi boa relación pero como eu agora non vivo na casa… todo o que podemos. En canto a adestramento, non compartimos porque eu teño rutinas marcadas pola Federación estatal e ela polo seu club. Pero nas competicións sempre intento aconsellala, motivala… eu estou encantado de poder axudala. Un Caetano Horta que quere máis Despois de gañar este novo título estatal, Caetano pensa xa en novos retos e sobre todo, en sensacións máis alá dos metais. “De pequeno as medallas entusiasmábanme moitísimo. Agora mesmo a nivel estatal o que intento é enfrontarme máis a min, mellorarme a min mesmo”, explica. Hai dous anos xa gañara esta competición, pero fora un Campionato no que, admite “houbera moito menos nivel que agora”. Por iso, esta medalla de ouro ten moito máis valor. “Estou moito máis contento porque conseguina gañándolle a xente dun gran nivel. Estou moi orgulloso de min mesmo, de estar traballando ben estas últimas semanas e de poder amosalo”. Con Os Ánxeles 2028 no horizonte, para este ano a Caetano aínda lle queda por remar. Prepara xa as competicións internacionais co Mundial Sub-23 dentro dun mes, en Polonia e mais o Mundial Absoluto, na China.