Belén Toimil Fernández, atleta: "Cos anos descubrín a importancia do factor mental nas competicións"

—Que sensacións ten de cara ao Campionato estatal que comeza hoxe en Tarragona? O obxectivo, obviamente, é conseguir a medalla de ouro. Vou competir con esa idea na mente. Mais a mínima para o Mundial que me pide a Federación Española de Atletismo escápaseme por estar en 18.40 metros. Eu estou en ránking para ir, concretamente son a número 23 de 36, mais a Federación non me leva. A miña mellor marca da tempada é de 17.60 metros, lonxe do que me piden. Quédame este Campionato para logralo, porque a clasificación remata o 28 de agosto.. mais cando pase xa me dará igual. Se para moitos este Campionato de España pode ser unha competición en busca ou en preparación para ese Mundial, eu non o quero tomar así. Vou tentar facelo o mellor posíbel e oxalá pase dos 18 metros. Sei que podo, esta tempada nalgún [lanzamento] nulo xa me caeu a bóla na liña de 18 metros. Se non é así, collerei vacacións para desconectar e volver o ano vindeiro. —Cal é a razón de que a Federación Española poña esa distancia mínima este ano? Habería que preguntarlle ao seleccionador español, porque eu tampouco o entendo. Para os Xogos Olímpicos pedían 18.35 metros e eu fixen 18.75. Este ano subiron cinco centímetros máis, creo que por ter en conta como van as competicións internacionais. Mais non todos os anos son iguais e, ademais, hai que ter en conta que nos propios Xogos houbo xente que pasou á final con 18.12 metros. Iso quere dicir que este ano poñen unha marca só para estar na final sen saber como vai ir a competición. Igual se pode pasar con menos e, en todo caso, estou no ránking para poder ir... mais a Federación considera o contrario. —Como lle afectou esta decisión? Pode que sexa o motivo polo que este ano non estea igual de motivada que o anterior. Sinto que malia todo o esforzo podo quedar fóra igual. Chega un momento no que me vexo cansa e igual non teño as mesmas enerxías que tiven o ano pasado. Hai que ter en conta que foi un ano olímpico e, polo tanto, moi intenso en todos os sentidos. Este ano igual necesitaba un empurrón, mais o traballo está aí e pódese ver no ránking, ninguén me regalou nada. É unha situación que non é positiva nin para min nin para as lanzadoras que veñen detrás e queren chegar a ser internacionais. Imaxino que ven este panorama e pensarán que lles queda lonxe e que non lles paga a pena. —É evidente que o estado anímico tamén inflúe. Que parte do éxito nunha competición diría que depende da preparación física e deportiva e cal da mental? Ambas as dúas son igual de importantes. Cos anos descubrín que a parte mental é moi importante, sobre todo a nivel de seguridade no círculo [de lanzamento]. Cando vas derrotada, xa perdiches. Pola contra, hai ocasións nas que igual non estás ao mesmo nivel físico que outras veces mais vas cunha actitude diferente e acabas por facelo mellor. —Como desconecta da tensión competitiva de cada tempada? Aproveito ben as vacacións, como o todo o mundo. No noso caso non é moi diferente ao do resto da xente, aínda que si a nivel de datas. Polo ano aproveito para facer algunha viaxe. Aínda que neste deporte viaxamos moito, en realidade non temos moito tempo para coñecer os lugares onde competimos. —Que papel xoga Galiza na súa 'desconexión'? Un papel importante. Nas vacacións penso ir á miña casa en Mugardos, estar na natureza, descansar e ver á familia. E comer empanada galega e polbo, algo que non fago o resto do ano. Para min é algo moi especial. Aínda que o meu pai vén até León para visitarme algunhas veces, non é o mesmo. Hai veces que me vacilan e din que me ven máis pola televisión que en persoa. Durante o ano sinto morriña da miña terra e da miña familia. A verdade é que levo moito tempo vivindo fóra da miña terra e, aínda que xa estou acostumada, noto a súa falta. Con todo, non me podo queixar, non deixa de ser un traballo e hai xente que tamén ten que traballar fóra e sabe o que é. —Acontécelle o mesmo coas súas amizades? En realidade, moitas das miñas amizades están relacionadas agora mesmo co mundo do atletismo. Mais a cuestión é que, por unha razón ou por outra, vivimos en cidades diferentes. É o que ten o deporte en xeral, que acabas conectando e facendo amizades con persoas doutros lugares mais non podes estar con elas no día a día. Un 2025 marcado pola incerteza para Toimil A plusmarquista mugardesa de lanzamento de peso e olímpica en Toquio 2020 e París 2024 Belén Toimil comezou este ano coa expectativa de estar presente na maior parte dos compromisos estatais e internacionais. Desde a súa estrea no I Mitin en Ourense, onde quedou segunda, conseguiu o ouro nos estatais de pista cuberta en Madrid, en febreiro, cunha marca de 17.49 metros, e o bronce na Copa de Europa de Nicosia (Chipre), con 17.37 metros. Agora chega o Estatal, desde hoxe e até o domingo, nas pistas de atletismo de Tarragona 'Natalia Rodríguez'. A atleta dubida de como afrontará a súa participación nesa cita. O motivo é a decisión da Real Federación Española de Atletismo de elevar a distancia mínima para poder viaxar e poder competir na gran cita deste deporte a nivel internacional deste 2025 que decorrerá en Toquio (Xapón) do 13 ao 21 de setembro.