Sara Iglesias, ilustradora: "Sempre pensei que as profesións e os oficios están moi ligados á música tradicional"

—Como xorde esta exposición? Eu estou bastante ligada á música tradicional, é algo que xa me vén de familia. O meu curmán é gaiteiro de toda a vida. De pequena comecei a aprender pandeireta e baile, aínda que logo deixeino e hai catro anos volvino retomar. Por outra banda, sempre pensei que as profesións e os oficios están, dalgunha maneira, ligados aos instrumentos e á música tradicional. Ao final, as cancións populares cantábanse mentres se traballaba, tocando co que tiñas na man. Cando vin que lle dedicaban as Letras Galegas ás cantareiras, decidín que era o momento de fusionar eses dous mundos que eu vía tan claramente. Un exemplo é a ilustración na que unha redeira toca a arpa. En vez das cordas da arpa, utiliza as cordas cos puntos de coser as redes. Outro exemplo é o do propio cartel da exposición: un sombreiro, representando o oficio de xastre ou modista –e puxen o Sancosmeiro porque é o da zona, claro!– e unhas ferreñas ao arredor deste, simulando a pandeireta. Tamén quixen xogar cos xéneros: algunhas das persoas que aparecen nas ilustracións son máis masculinas, outras máis femininas e outras neutras. Na exposición hai 11 ilustracións, cada unha delas cun oficio e un instrumento. —Como chegou á ilustración? Desde moi pequena tiven interese no artístico. Ía a clases de pintura e a miña profesora, Malena, sempre o incentivou. Cando estaba na ESO tiña claro que quería estudar ilustración e maxisterio, mais nesta orde. Así o fixen e non me arrepinto, volvería a facelo igual. É certo que é moi difícil vivir da arte, mais tamén considero que, no meu caso como mestra de infantil, é fundamental o traballo que se fai na primeira infancia. Ademais, creo que son dúas profesións que poden fusionarse perfectamente. As metodoloxías que utilizo na aula sempre están ligadas á natureza e á arte. Creo que é fundamental axudar as crianzas a valorar a súa contorna, así como a expresarse libremente. —Aínda así, a exposición non se compón unicamente de ilustracións. Exacto. Fixen entrevistas a persoas que realizan estas profesións. Así, na exposición as ilustracións están acompañadas dun código QR no que se pode ver un pequeno vídeo que gravei a cada persoa traballando coas mans. Ao mesmo tempo, na outra sala, hai fotografías das persoas coas que falei e unha transcrición das entrevistas, así como unha proxección dun vídeo que fixen recompilando anacos dos vídeos longos que se poden ver nos QR. Non quería que fose simplemente unha exposición para ver, quería transmitir o valor que teñen estes oficios e que fose algo significativo. Na miña familia hai varias persoas que realizan estes oficios tradicionais. Supoño que por iso valoro tanto o traballo coas mans, aínda que tamén é algo que comparto coa miña parte ilustradora e iso tamén fai que sinta unha conexión. Grazas a estas entrevistas tamén aprendín moitísimo. Foi unha experiencia incríbel. —Como ve o futuro do proxecto? Actualmente estou moi centrada nel. Aínda faltan moitos oficios e instrumentos por ser representados. Ademais, non quero centrarme só nos oficios artesanais, senón que tamén quero que outras profesións, como a gandaría, teñan o seu oco. Gustaríame poder publicar este traballo dalgunha maneira, quizais coa axuda da Deputación ou de algunha editorial.