Óscar Reboiras, Premio de Literatura Infantil Carlos Mosteiro: "A intención no relato era traballar a relación de familiares que se coñecen tras moito tempo"

—Por que escribiu Cando o mundo é azul? Cando un escribe ten ideas que van aparecendo e quedando na recámara. Esta era unha delas. En principio, a idea era desenvolvela nun relato centrado na relación entre un neto e un avó ao que non coñecía e que de súpeto aparece na súa vida. Un avó que é mariñeiro, pensando un pouco no que acontece na Galiza con estes homes que van ao mar e pasan tantos meses fóra da casa. A miña intención era traballar a relación entre dous familiares que se coñecen despois de moito tempo. Cando quixen presentarme a este premio, vin o relato e, aínda que non estaba moi seguro, decidín traballalo como unha historia para crianzas. —Moitas veces as relacións familiares son complexas e faltan recursos para explicar certas cousas ás crianzas. Neste caso, a familia está composta polo rapaz e a súa nai e cada persoa entende as relacións de maneiras moi diferentes. Este avó chega á familia para trastocalo todo. Cando hai persoas que pasan tanto tempo fóra, ás veces parece que cando volven, como son só poucos días, o resto da familia non pode facer nada e buscan facerlles a vida máis cómoda. Ademais, como non hai cotidianeidade non sabes moi ben como tratalas. A familia xa tiña construídas as súas regras e de súpeto teñen que aprender como tratarse entre si. Un exemplo disto é que o avó, pola súa educación e xeración, négase a facer tarefas da casa, mais para a nai non é discutíbel. Por outra banda, o rapaz tamén é un pouco especial. Non lle gusta o contacto físico, encántalle pintar todo de azul. Ten a súa propia maneira de ver, crear e experimentar, algo que non é nin malo nin bo. —Explora a necesidade de tecer unha relación, sen dar por feito que debe estar aí por compartir sangue. Exacto. Ás veces damos por feito cousas. Pensamos que o noso fillo ten que ter as nosas mesmas inquedanzas ou gustos. Hai que aprender a respectar a forma de ser de cada persoa, pero é certo que as relacións son complicadas. Nun momento da historia fálase da nai e como a ela lle custaba achegarse ao seu propio pai cando volvía á casa despois de tanto tempo. Ás veces queremos forzar determinadas situacións cando non sae naturalmente da outra persoa. Creo que hai que facer un esforzo de autoconciencia e intentar empatizar co resto de persoas até que as pezas vaian encaixando. —Cre que é importante mostrar outras representacións de familias? Claro. Neste caso ademais falo dunha familia monomarental, mais tampouco dou máis contexto. Non creo que haxa que contar todas as circunstancias de cada un. É unha familia. Que sexa unha nai solteira ou separada é indiferente. Tampouco conto por que o avó estaba desaparecido, porque ás veces pasan estas cousas nas familias. Hai familias que comen xuntas cada domingo e outras máis pequenas. E ningunha é mellor que a outra. Tócache a familia que che toca e o importante é que haxa comprensión, agarimo e empatía, deixando de lado as expectativas. Hai pais que pensan que teñen os fillos máis intelixentes do mundo e ás veces hai que relativizar e ser consciente de que son crianzas querendo xogar, pintar ou estar con outras crianzas. Non deberían trasladarse as frustracións cara aos fillos porque cada persoa debe ser libre de evolucionar e de medrar ao seu ritmo e coas súas propias inquedanzas.