O novo disco de Acordeireta: unha "revolta que une o social e a música tradicional"

"Na vida imos remendando, construíndo sobre as eivas persoais e sociais", así explica Patricia González o segundo traballo de Acordeireta, Baixo os remendos, nós, un segundo disco "para segundas vidas" do seu dúo con Alejandro Balbuena. Patri e Álex, de Saiáns, Vigo, son parella na vida e na arte, "os dous bebemos da música tradicional e cremos que os nosos poetas son tradición, os que están vivos e os que desnaceron". Defenden coa súa música "a vixencia da poesía dos nosos antepasados", o que sinalan, é "máis moderno e pegado á realidade social que moitas letras de agora". Neste segundo traballo de Acordeireta parten do "remendo" co obxectivo de concibir "un álbum distinto e innovador", onde os dous músicos coa compaña do acordeón e a pandeireta "sitúanse debaixo das eivas e dos problemas diarios para coselos co canto e a música". O seu primeiro traballo, Loitar cantando, saíu á rúa no ano 2020, e afirman que este segundo álbum foi feito "ao longo de varios anos, sen présa, ao son do corpo". Mondra, Uxía e Malvela reinterpretan o clásico 'Pola rúa de San Pedro' con produción de Budiño Baixo os remendos, nós volve empregar a poesía e a música "que conflúe" nas voces e nos instrumentos de Patri e Alex. "Este disco convértese nunha revolta, na que convive o social e a música tradicional, mesturada con temas de creación propia", explican. Desas "raíces" emprega Acordeireta neste segundo traballo textos de poetas, moitas delas homenaxeadas no Día das Letras Galegas, como Rosalía de Castro, Manuel María, Florencio Delgado Gurriarán ou Xela Arias. Tamén destacan que este novo traballo "rende homenaxe aos poetas labregos Paco Ledo e Alberto Calvín, aos gaiteiros Desiderio e Modesto de Murias, ao acordeonista Pazos de Merexo, á escritora Raquel Castro e a Luz Fandiño, autora que xa estivera presente no seu primeiro álbum (Loitar cantando son versos de Luz) e que agora volve neste segundo traballo de Acordeireta en temas como 'Soidá', no que no videoclip a propia Luz Fandiño aparece recitando os seus versos arredor deste tema. "Meu pai é da Patagonia", relata a Nós Diario Patricia González, e "antes da pandemia marchamos con eles un mes e pico Álex e eu para alá". Deste modo, explican que "Acordeireta naceu na Patagonia, iamos de asado en asado co acordeón, eu tocaba as culleres, e os parentes dicían: Che, que bonito". Con estes alicerces e na mesma Patagonia, Patri e Álex decidiron crear o seu dúo "para andar polos bares, para nós, eu o que mellor fago é tocar a pandeireta e Álex o acordeón", lembra Patricia. Xa na pandemia, os amigos que os escoitaron animáronos a gravar un disco, "sacamos o primeiro, vimos que tiñamos éxito e agora foi o segundo, e todo empezou na Patagonia", lembran. Ademais das culleres improvisadas como instrumento na Patagonia, Patricia segue a empregar nas actuacións obxectos cotiáns como exemplo de que con case todo se pode facer música. Pratos fondos e a súa máquina de coser forman parte inseparábel da súa música. Nos seus directos -recentemente presentaron o seu disco "polas terras de Euskadi"- explican que "a revolta faise visíbel". A Banda Municipal de Santiago presenta unha programación que enxalza a "época dourada" da música galega Nos concertos mesturan varios instrumentos, como acordeón cromático, acordeón diatónico, diferentes tipos de pandeiretas, pandeiros, culleres, pratos con dedais e bombo, alén das voces e incluso contan cunha antiga máquina de coser "para homenaxear tamén o importante labor das costureiras". A variedade de instrumentación, xunto aos diversos ritmos e tonalidades, "crea un ambiente ameno, fresco, contundente, emocionante, que convida a bailar e que goza dun estilo e son propios", sinalan. "A música ten que medrar con creación", afirma tallante Patricia González, que a considera "un xeito de facer país". Asegura que "sabemos que non estamos no bando dos gañadores no que se refire ao tema comercial", pero para Acordeireta o fundamental na súa música é "que cando cantas tes que sentir o que cantas". Por iso as temáticas deste novo traballo de Acordeireta tocan todo tipo de temas sociais, como a loita contra a violencia de xénero no 'Canto de esperanza', no que se escoitan os berros das mulleres nas manifestacións do 25 de Novembro como "Nin unha menos, vivas querémonos". Este 'Canto de esperanza' e o seu videoclip é un orgullo especial para Acordeireta, a súa saída á rúa coincidiu coa conmemoración do pasado 25 de Novembro e a súa mensaxe "foi emocionante o xeito en que tivo resposta por parte de colexios, asociacións e até a Universidade de Vigo", lembra Patricia, "foron moitos os que nos chamaron para dicirnos que proxectaran o vídeo nas clases". Facer país "Hai que transmitir o que pasa", aseguran, "non chega con ir a unha manifestación, hai que seguir nas nosas vidas". Tamén fai parte fundamental de Acordeireta o idioma, unha loita na que aseguran que "é importantísimo seguir se non queremos que desapareza. Falta país, temos que crer en nós". Coinciden en que "algo fas cunha pandeireta e un acordeón", porque "todo vai xunguido". Memoria, escoita e transformación cultural, eixos de César Morán en 'O eco das ondas' Taller: Moda e país no Obradoiro de Costura de Saiáns Alén da música tradicional, a outra paixón de Patricia González é o seu Obradoiro de Costura de Saiáns. Lembra que estudou con 18 anos deseño, moda e patronaxe industrial "sempre me gustou coser". Preguntada por canto de costureira hai na artista e canto de artista na costureira asegura sen dubidalo: "50%, a min coa costura pásame igual que coa música, penso o mesmo que canto. Preciso bordar poemas e facer país coa miña costura, vai todo xunguido". Con 20 anos "empecei a ir ás recollidas con Luís Prego polas aldeas", lembra, e nesas recollidas "deime conta que á parte de recuperar pezas había roupa e pouca historia do noso traxe tradicional". Comezou entón a súa singradura no mundo do traxe tradicional, "decidín meterme de cheo". Non parou aí e desde hai uns anos tamén empezou a coser "roupa de rúa inspirada no traxe tradicional, na lingua, na nosa cultura". "Empecei facendo unha camisa cun poema de Manuel María", lembra, que tivo moi boa acollida. "Cando empecei, pensei que había moita xente que non se vestía de tradicional pero que pensaba coma min e que podería levar unha camisa ou un abrigo inspirado na nosa cultura". De feito, creacións de Patricia González como o traxe Castelao desfilaron pola alfombra vermella dos Goya da man do actor Amador Arias, protagonista do filme O que arde, de Oliver Laxe.